Grqamol.am » Մեջբերումներ Գրքերից » Ալեքսանդր Շիրվանզադե «Ալինա» (Գրքամոլ Ակումբ)

Ալեքսանդր Շիրվանզադե «Ալինա» (Գրքամոլ Ակումբ)

«Ալինա» գիրքը դասվել է «Գրքամոլ Ակումբի» քննարկվելիք գրքերի շարքին, և մեր ակումբի կողմից ստորև ներկայացնում ենք՝

1. Հեղինակի և իր աշխատության մասին ներկայացրած հետաքրքիր փաստեր:

2. Նկարագրված են հերոսների անհատական կերպարները:

3. Ակումբի անդամների կողմից գրքից առանձնացրած բոլոր մեջբերումները:

1. Հետաքրքրիր փաստեր

1. Շիրվանզադեն Զվիցերիայի պանսիոնատներից մեկում հանդիպում է Ժաննետային, ով 27 տարեկան էր, եկել էր հոր հետ Լիոնից: Ծանոթության ժամանակ աղջիկը Շիրվանզադեին խնդրում է թույլ տալ նկարել իրեն և համաձայնություն ստանալով նրանք ամեն օր հանդիպում են: Հետագայում սկսվում է սիրավեպ, աղջիկը պատմում է Շիրվանզդեին՝ որքան դժբախտ է ինքը, որքան է հայրը նրան վերահսկում, ստիպում ամուսնանալ չսիրած ֆաբրիկայատեր մի տղամարդու հետ՝ հակառակ իր ցանկության, ինչը շատ է ազդում գրողի վրա: Այդպես Ժաննետը վերջացնում է նկարը, որպես հիշատակ պահում է իրեն և հոր հետ հեռանում է:
8 տարի անց, «Ալինա» վեպը գրելիս, Շիրվանզադեն հենց Ժաննետին է հիշում և որոշ մասնիկներ վեպում նման են Ժաննետին: Նրանք երեք ամիս պահում են նամակագրություն, սակայն դրանից հետո Շիրվանզադեն դադարում է պատասխաններ ստանալ, կապն ընդհատվում է: Հետագայում նա իմանում է, որ աղջիկն ամուսնացել է ֆաբրիկայատեր, չսիրած տղամարդու հետ:

 

2. Կերպարներ

Ալինա: Ալինայի կերպարը համանուն «Ալինա» պատմվածքում ներկայացված է շատ նուրբ, թախծալի և եթերական կերպարով: Պատմվածքում նրա կերպարին առաջին իսկ հանդիպումից հետո հասկանում ես, որ նա աստվածային գեղեցկություն ունի՝ նազելի կառուցվածք, բաց գույնի խոշոր աչքեր, մութ, թանձր մազեր, ինչպես գեղարվեստական մի անզուգական գործ: Այդպիսին է խենթ Ալինան ոչ միայն արտաքանապես, այլ նաև ներքուստ, քանզի ներկայացված է անսահման բարությամբ, խղճի առկայությամբ դեպի այն էակը, ում հետ նա կարծես վերանում էր աշխարհիս երեսից, և ով սիրեց նրան ու դարձավ հենց այդ խելահեղ սիրո զոհը: Ալինան չէր սիրում իր ամուսնուն, քանի որ ամուսնացել էր նրա հետ ծնողների խնդրանքով, և այդպես էլ չսիրեց ոչ ոքի: Երբ կարդում ես պատմվածքը, հասկանում ես, թե Ալինան ինչպիսի խղճահարություն էր զգում Սպիրիդոնովի հանդեպ և որքան հավատարիմ էր նրան, ում հետ կյանքն իմաստ էր ստանում և ներկայանում նոր գույնով: Նրա հավատարմությունը ներկայացվում է դեղին վարդերի տեսքով, որոնք նա խնամքով պահում էր, թեև արդեն չորացել էին, սակայն նա այդ չորացած վարդերի միջոցով լրացնում էր նրա բացակայությունը: Նա կրծքի խոշոր դեղին վարդը ցույց էր տալիս, որ նա երբեք չի հանել նրան իր սրտից և մտքից: Ալինայի միտքը այնտեղ էր…հեռու հեռվում…Սպիրիդոնովի հետ, նրա կողքին, և նա միայն ֆիզիկապես էր ապրում երկրի երեսին՝ չընկալելով այնտեղ կատարվող ոչինչ: Եվ մի օր Ալինայի մարմինը ևս միացավ նրա հոգուն՝ կրծքին դեղին վարդերի մի փունջ…

3. Մեջբերումներ

► Սովորաբար այն տղամարդիկ են շատ խոսում կանանց մասին, որոնք քիչ են արժանացել կամ բնավ չեն արժանացել նրանց ուշադրությանը:

► Մարդու նախազգացումներն երբեմն այնպես ճշտորեն իրականանում են, որ կամա-ակամա ուզում ես հավատալ, թե կա մի գաղտնի ուժ, որ ղեկավարում է մեր ճակատագիրը:

► Ես այն ինքնագոհներից չէի, որոնք այնքան մեծ համարում ունեին իրենց մասին, որ երևակայում են, թե ոչ մի կին չի կարող իրենց մոտով անցնել անտարբեր: Բայց այնքան էլ տկար չէի, որ ինձ, համարեի ոչնչություն:

► Չէ՞ որ ինքնքասպանություն է երազել մի կնոջ մասին, որի գոյությունը երազ է: Մի կնոջ, որ բնության դաժան ձեռքով պոկվել է երկրից և այրվում է ցնորքների բովում: Բայց, զարմանալի բան, այդ պահից ես այդ կնոջը սիրեցի կրկնակի սիրով: Գուցե՞ դա մի դեռահաս հոգու կարեկցությունն էր դեպի մի թշվառ: Չգիտեմ…

► Միջահասակ էր նա, նազելի կազմվածքով: Նրա մութ սև մազերը թանձր խուրձերով արձակված էին կիսով չափ բաց ուսերի վրա: Մի բարակ մանիշակագույն ժապավեն հարդարում էր այդ մազերը բարձր ճակատից վեր: Մի ուրիշ սևագույն ժապավեն գրկել էր նրա կարապյա սպիտակ պարանոցը: Նրա բաց գույնի խոշոր աչքերը նուրբ ունքերի տակից նայում էին դեպի անորոշ տարածություն: Նայում էին անշարժ, անթարթ, անկիրք՝ որպես արձան: Տարօրինակ էր այն աչքերի փայլը: Թվում էր, որ երբևէ ինչ-որ սարսափելի տեսիլք ահ է ազդել նրանց բիբերի վրա և այդ պահը այն ժամանակից դրոշմվել է այնտեղ առմիշտ, ինչպես լույսը՝ լուսանկարչական ապակու վրա:

► Եվ օրհնում էր մտքում բնության հանճարը, որ կարողացել էր ստեղծագործել այդպիսի հրաշալիք իմ անիմաստ, խելառ տվայտանքների համար…

► Ես ուրախ էի, որ կինն ինձ չի նկատում և կարող եմ անարգել հիանալ նրանով, ինչպես գեղարվեստական մի անզուգական գործով:

► Իմ պատանեկան անարատ երևակայությունն արդեն բարձրացրել էր այդ խորհրդավոր էակին եթերը, և բոլոր խոհերը, բոլոր զգացումները թռչում էին դեպի նա: Ես ոչինչ չէի նշմարում շուրջս, ոչինչ չէի զգում, ո՛չ վշտերը մարդկային, ո՛չ ուրախությունները: Աշխարհը և համայն տիեզերքն ինձ համար ամփոփված էին նրա մեջ: Նրանով էի միայն ապրում, նրանով շնչում: Ես մի ագահ էի, որ հանկարծակի գտել էի մի գաղտնի գանձ և դողում էի նրա մասին: Նա ինքը չի կարող այդ գանձը վերցնել, բայց չի էլ ուզում, որ մի ուրիշը գիտենա նրա տեղը, վախենալով միգուցե հափշտակեն նրան: Խոսել նրա մասին որևէ մեկի հետ ես համարում էի և՛ հանցանք, և՛ տխմարություն: Հանցանք, որովհետև մարդիկ, մանավանդ իմ մտերիմ ընկերները կարող էին այս կամ այն ակնարկով վիրավորել իմ սրբությունը: Տխմարություն, որովհետև ես կարող էի դառնալ ծաղրելի հենց միայն, այն պարզ պատճառով, որ խելագարի պես սիրահարվել էի մի կնոջ վրա, որի ով և ինչ լինելը տակավին չգիտեի և որի հետ մի բառ անգամ չէի փոխանակել:

► …Գուցե կարողանայի նրա քայքայված հոգու մեջ գտնել մի առողջ թել, շոշոփեի նրան իմ սիրո ջերմությամբ…

► Ես սիրեցի Ալինային կրկնակի սիրով: Ես զգացի, որ այլևս իմ հոգին հավիտյան շաղկապված է այդ հիվանդ հոգու հետ, որ այլևս ոչ մի գերբնական զորություն չի կարող ինձ բաժանել նրանից՝ առանց իմ սրտից արյունաշաղախ կտոր պոկելու: Զգացի նույնպես, որ իմ դրությունը ողբերգական լինելով հանդերձ երեխայական է ու ծիծաղելի: Ողբերգական ինձ համար, ծիծաղելի ուրիշների համար: Սիրում էի մեկին, որ իրապես գոյուրյուն չուներ այս աշխարհում, որ մի ուրվական էր, մի ծանր երազ: Տանջվում էի մեկի համար, որ ոչ ոքի տանջանքը հասկանալ ու զգալ չէր կարող, որովհետև նա ինքն էր մարմնացած տանջանք:

► …Վոլդեմարը սիրեց Ալինային, Ալինան ասաց չի կարելի: Գազանը տեսավ, կատաղեց, սպանեց, սպանեց, սպանեց…

► Ալինան հետզհետե ընտելացել էր չսիրած ամուսնու կենակցությանը, ճիշտ այնպես, ինչպես ընտելանում է հարյուրից իննսունինը աշխարհի բոլոր կանանց:

► Նա գրկել էր իմ գլուխն ու շոյում էր նրան ձեռքերով: Ահ, որքան քնքուշ էին, որքան մայրական այդ աշխատավոր կոշտացած ձեռքերն ինձ համար  այդ պահին և որքան կփափագեի, որ նրանք անվերջ շոյեն իմ գլուխը:Զգում էի իմ խելառությունը, զգում էի իմ ծիծաղելի լինելը, բայց չէի ամչում այդ օտար ու օտարոտի կնոջից:

► Տարօրինակ էր այն աչքերի փայլը: Թվում էր, որ երբևէ ինչ-որ սարսափելի տեսիլ ահ է ազդել նրանց բիբերի վրա և այդ ահը այն ժամանակից դրոշմվել է առմիշտ, ինչպես լույսը՝լուսանկարչական ապակու վրա:

► Ի՞նչ էր նվագում– չգիտեմ: Ամբողջ եղանակը բաղկացած էր երեք անփոփոխ նոտաներից, որ կրկնվում էին մի անգամ բարձր, մյուս անգամ ցածր, հիվանդոտ, ներվային, սիրտ, մորմոքող նոտաներ, որ այնուհետև կրկնվում էին ամեն օր մի քանի անգամ: Այսօր էլ հիշում եմ այդ նոտաները և միշտ պիտի հիշեմ, մինչև մահ: Այդպես չեն նվագում առողջ մարդիկ-լինեն վարպետներ, թե աշակերտներ: Այդ երեք անփոփոխ նոտաների մեջ կա ինչ-որ անձկություն, անբացատրելի, անըմբռնելի թախիծ հիվանդ հոգու: Ես կարող եմ ցնորվել այդ տարօրինակ հնչյուններից: Նրանք գալիս են մի քայքայված հոգու խորքերից և զարկում են իմ օր-օրի վրա նրբացող ու զգայնացող ներվերին ասեղների պես: Ախ, գիտե արդյոք այդ կինը, որ եթե ոչինչ էլ չլիներ, միայն այդ խելագար հնչյունները բավական են ինձ տանջելու համար: Գիտե՞, որ ես երբեմն պատրաստ եմ դուրս բերել գլուխս լուսամուտից և գոռալ. — բավական է, անողոք էակ, բավական է, ես չեմ կարող լսել այդ խելառ հնչյունները:

► Երբ ես ինքս բժիշկ դարձա, հետո միայն հասկացա, թե մեր արհեստը նույնն է, ինչ որ քահանայի արհեստը: Ժամանակի ընթացքում նա կոպտացնում է մեր սրտերը և դարձնում մեզ անտարբեր դեպի մահը:

► Ես սիրում էի անսահման մի ցնորվածի և ինքս մերձ էի խելագարության:

► Վիրավորի վերքն ավելի է կսկծում, երբ նրա աչքերի առջև է դաշույնը:

► Գիտե՞ք, ես շատ եմ ապրել, շատ եմ մտածել ու զգացել այս երեսուն տարվա ընթացքում: Սիրել եմ, սիրվել, ճանաչել եմ կանանց և եկել այն համոզունքին, որ մի և միմիայն մի անգամ եմ սիրել: Բարեկա՛մս, սեր չէ այն, ինչ որ մարդիկ սովոր են անվանել սեր, այսինքն՝ շոշափելին, առարկայականը: Բարեկամս, սեր չէ կինը, որի հետ խոսում ենք, բացատրվում, վիճում, կռվում, հաշտվում, նորեն կռվելու ու նորեն հաշտվելու համար: Սեր չէ կինը, որին գրկում ենք, համբուրում, պաշտում, որպեսզի վայելենք և վայելում ենք, որպեսզի ապականենք: Ոչ, դա սեր չէ: Սերը երազ է և երազ էլ պիտի թողնել նրան: Սերը հավիտենական է, անջնջելի, անմոռանալի, բայց անճաշակելի: Նա մի շող է, որ չի մարում, բայց և չի որսվում ինչպես թռչուն, մի գաղափար, որը չի հնանում, բայց և չի գործադրվում ինչպես մարմնավոր վայելքի միջոց, մի միտք, որ չի մաշվում, բայց և չի յուրացվում և մարմնանում: Սոսկալի է նրա պահանջը, բայց և հաճելի, օ՜, օ՜, անսահման հաճելի և անսահման թունավոր – պայքարել, երբեք չհաղթելու և ձգտել, երբեք չհասնելու համար: Նա դրամա չէ, որ ունի հանգույց, ընթացք ու վախճան: Նա մի տրագեդիա է առանց միջարարների ու առանց դադարների: Նա ունի միայն սկիզբ և երբեք վախճան, միայն ծնունդ և երբեք մահ…
– Իսկական սերն Ալինա է, – ավարտեց բժիշկ Ախուրյանը և ոտքի կանգնեց:-Ես վերջացրի:

Հ.Գ. Եթե դուք ունեք մեջբերումներ՝ դուրս բերված այս գրքից, ապա կարող եք ուղարկել մեզ հետադարձ կապով:



Yandex.Metrica Display Pagerank

Բոլոր հեղինակային իրավունքները պաշտպանված են. Copyright © 2013-2017 Grqamol.am: All Right Reserved
Այլ կայքերում կամ հեռուստառադիոընթերցումներում մեջբերումներ անելիս հղումը Grqamol.am-ին պարտադիր է: