Grqamol.am » Մեջբերումներ Գրքերից » Ալեքսանդր Պուշկին «Եվգենի Օնեգին»

Ալեքսանդր Պուշկին «Եվգենի Օնեգին»

► Ե՛վ ապրել է աճապարում, և՛ շտապում է զգալ:-Իշխ. Վյազեմսկի

► «Իմ հորեղբայրը ազնվաբարո
Տկար է անհույս և ինձնից հիմա
Տուրք է պահանջում հարգանքի, սիրո:
Ի՜նչ է հնարել մարդը մերձիմահ:
Շատերի համար սա դաս է, անշուշտ,
Բայց, տեր իմ աստված, ինչպիսի՜ ձանձրույթ.
Հիվանդի կողքին զօր-գիշեր մնալ
Ու չհեռանալ, չանել ոչ մի քայլ:
Ի՜նչ նվաստ կեղծիք, շինծու կատակով
Կիսամեռ մարդուն հաճույք պատճառել –
Նրա բարձերը անվերջ հարդարել,
Դեղեր մատուցել վշտահար դեմքով,
Հառաչել, սակայն մտորել գաղտնի,
Թե երբ քեզ պիտի սատանան տանի»:

► Դարակի վրա շատ գրքեր շարեց
Եվ կարդաց, կարդաց, սակայն ի՞նչ շահեց.
Մի գրքում՝ ձանձրույթ, մյուսում՝ զառանցանք,
Մի տեղ չկար խիղճ, մի տեղ՝ նպատակ,
Ամեն տեղ կապանք ոգու և մտքի:
Հինը հնացել, սիրտ չէր թափանցում
Նորն էլ հին ձևով նույնն էր զառանցում:
Բոլոր գրքերը փոշոտ դարակի
Նա, ինչպես կանանց, լքեց ի վերջո,
Մեկընդմիշտ ծածկեց շղարշով սգո:

► Մեզ երկուսիս էլ կույր ճակատագրի
Եվ մարդկանց ոխն էր արդեն սպասում,
Երբ դեռ նոր էինք մեր կյանքն սկսում:

► Ով կյանք է տեսել, խոհերով է լի,
Մարդկանց չի կարող նա չարհամարհել,
Ով զգայուն է, միշտ էլ անցյալի
Տեսիլն է նրան տագնապահարել:

► Պոետները բարեկամներն են երազկոտ սիրո:

► Մտերմանում են պարապությունից:

► Ամենքին ենք մենք զերո անվանում,
Մեզ միավորներ հայտարարելով:
Բոլորս ենք դարձել մի-մի Նապոլեոն:

► Երանի՜, ով իր սերը ճաշակած՝
Սառել է արդեն… Սակայն առավել
Երանի՜ նրան, ով դեռ չի տանջվել
Ով բաժանմամբ է վերջ տվել սիրույն:

► Ընտելանալու ձիրքը մեզ արդեն
Վաղուց է տրված բախտի փոխարեն:

► Ավա՜ղ, արտերում կյանքի անցավոր
Բազում սերունդներ հասկերի նման
Աճում են, հասնում ու հնձված ընկնում,
Նրանց նորերն են միշտ փոխարինում…
Սեր թեթևամիտ սերունդն էլ այդպես
Հասակ է առնում, հուզվում ու եռում,
Պապերին դեպի գերեզման հրում:
Կգա, կհասնի հերթը նաև մեզ,
Եվ մեր թոռներն էլ կարգով հողեղեն
Մի օր աշխարհից մեզ դուրս կմղեն:
Մարդիկ, ըմբոշխնեք այս կյանքը թեթև,
Քանի ապրում եք վառ արևի տակ:
Ես անտարբեր եմ. գիտեմ արդարև
Ունայնությունը կյանքի բովանդակ:
 
► Նա աղջիկ էր, նա սիրահարված էր:-Մալֆիլատոր
► Քո մի հայացքով
Կամ կյանք տուր բոլոր հույսերիս նորից,
Կամ թե արժանի մի կշտամբանքով
Արթնացրու, ավա՜ղ, այս ծանր քնից:

► Կնոջն ինչքան քիչ սեր ենք խոստանում,
Այնքան դյուրին ենք դուր գալիս նրան,
Այնքան արագ ենք նրան կործանում
Որոգայթներում գայթակղության:

► Ավելի տհաճ ի՞նչ կա աշխարհում:
Քան մի ընտանիք, ուր թշվառ կինը
Իր վատ ամուսնու մասին է խորհում:

► Թշնամի ամեն մարդ էլ կունենա,
Աստված մեզ փրկի բարեկամներից…

► …Աղջիկը մատաղ
Թեթև, անցողիկ երազներն իր վաղ
Փոխում է հաճախ նոր երազներով:
Այդպես ծառն է միշտ նոր տերևներով
Զուգվում, զարդարվում կանաչ գարունքին:
Այդպես է գուցե կամքն արարչական…
Կյանքում դուք նորից կսիրեք, սակայն
Գերի մի՛ դարձեք ձեր զգացմունքին:

► Գեղեցիկ սեռը փետուր է թեթև:
Դրա համար էլ կարծիքն ամուսնու
Միշտ կնոջ համար իր առաքինի
Ծանրակշիռ և լուրջ պիտի լինի,
Որ սիրտն անձնվեր ձեր ընկերուհու
Ձեզնով հմայվի մեն-մի վայրկյանում.
Սիրո հետ խաղ է սատանան անում:

►  Հապա ո՞ւմ սիրենք, ո՞ւմ հավատանք խոր,
Ո՞վ դավաճան չէ, մեզ ո՞վ չի խաբի,
Ո՞վ իր արարքն ու խոսքերը բոլոր
Միայն մեր ուզած չափով կչափի:
Ո՞վ է, որ երբեք մեզ չի զրպարտում,
Ո՞վ է փայփայում և մեղք չի բարդում,
Ո՞վ մեր արատը սիրով կտանի,
Կա՞ մարդ, որ երբեք մեզ չձանձրացնի,
Դուք, ով տրված է իր անրջանքին,
Մի՛ վատնեք ազնիվ ջանքեր ընդունայն,
Այլ աշխատեցեք սիրել Ձեզ միայն,
Ո՛վ իմ հարգարժան ընթերցող անգին.
Կյանքում ձեր սիրո, հավատի համար
Չկա ոչ մի բան ավելի հարմար:
 
► Խոհեր, որ ծնվում են մեն-մի վայրկյանում,
Բայց հետք են թողնում ու երկար մնում:

► Վե՛րջ տվեք լացին,
Ձեր միապաղաղ այդ կռկռոցին,
Բավ է, անցյալը ողբաք ու կոծեք,
Բավ է, հիմա էլ այլ բան երգեցեք:

► Երանի՜, երբ մարդ ապրում է, գործում
Հավատով, ոչ թե պաղ դատողությամբ,
Երբ սիրտն է անհոգ վայելքին հանձնում,
Ինչպես հարբածը՝ խուլ հանգրվանում,
Կամ թիթեռնիկը, որ դաշտում ծաղկած
Ծծում է անուշ հեկտարը ծաղկանց:
Վա՜յ, ով նախապես գիտե ամեն բան,
Գիտե, ու գլուխն էլ չի պտտվում,
Թարգմանությունն է ատելի թվում
Ամեն մի բառի, ամեն մի շարժման,
Ում սիրտը դառը փորձից է սառել,
Մոռացման հանդեպ անտարբեր դառել:
 
► Ես ձայնն անսացի այլ երազների,
Ես ճաշակեցի նոր վիշտ, բայց դարձյալ
Գիտեմ. ոչ մի տենչ ինձ խինդ չի բերի,
Եվ ափսոսում եմ իմ վիշտը անցյալ:
Երազնե՛ր, ու՞ր է ձեր քաղցրությունը,
Մշտական հանգը՝ ջահելությունը:
Մի՞թե, հիրավի, այլևս չկա,
Թոշնել է, թոշնել պսակը ոսկյա:
Մի՞թե իմ ճամփի կեսին եմ հասել,
Մի՞թե անցել են օրերն իմ գարնան՝
Աոանց հրճվանքի ու հովվերգության
(Ինչ կատակով եմ շարունակ ասել),
Մի՞թե գարունս անդարձ հեոացավ,
Մի՞թե երեսուն տարիս մոտեցավ:
 
► Որտե՞ղ է լավ: Ուր մենք չկանք, հարկավ:-Գրիբոեդով
 
► Մնաս բարով, և եթե ընդմիշտ, ապա ընդմիշտ մնաս բարով:-Բայրոն
 
► Հիմարների հետ վեճի մի՛ մտիր:
 
► Ա՜խ, այո. չէ՞ որ պոռթկումը խանդի
Հիվանդություն է ժանտախտի նման.
Նման է դա սև սփլինի, տենդի,
Նման է նաև մտքի խանգարման:
Ջերմախտի նման բռնկվում է դա.
Տապ էլ կա այստեղ, զառանցանք էլ կա,
Կան չար երազներ և ուրվականներ:
Աստված ազատի, իմ բարեկամներ:
Չկա այլ պատիժ ահեղ ավելի
Խանդի տանջանքից ճակատագրական:
Հավատացեք ինձ. ով արդեն դրան
Դիմացել է, նա առանց երկյուղի
Վիզը կացնի տակ կարող է դնել,
Բոցավառ խարույկ կարոդ է ելնել:
 
► Երանի՜ նրան, ով մանուկ եղել,
Հասունացել է իր ժամանակին,
Տարել, համբերել, թեև սրտնեղել,
Ընտելացել է իր սառը կյանքին,
Քսանին հասած՝ ճարպիկ ֆրանտ դաոել,
Իսկ երեսունին՝ հարմար կին աոել,
Հիսունին հասած՝ ազատվել արդեն
Մասնավոր և այլ պարտքերից դժվար,
Հանգիստ նվաճել փառք, փող, դիրք հարմար,
Երբ հերթը եկել հասել է իրեն,
Ում մասին կասեն հիացմունքով լի.
Այսինչը մարդ է շատ հրաշալի:

► Ո՛վ դու հաղթանակ մատաղ օրերի-
Որքա՜ն ես քաղցր, որքա՜ն սրտալի:

Հ.Գ. Եթե դուք ունեք մեջբերումներ` դուրս բերված այս գրքից, ապա կարող եք ուղարկել մեզ հետադարձ կապով:



Yandex.Metrica Display Pagerank

Բոլոր հեղինակային իրավունքները պաշտպանված են. Copyright © 2013-2017 Grqamol.am: All Right Reserved
Այլ կայքերում կամ հեռուստառադիոընթերցումներում մեջբերումներ անելիս հղումը Grqamol.am-ին պարտադիր է: