Grqamol.am » Մեջբերումներ Գրքերից » Ռեյ Բրեդբըրի «Ֆարենհայթ 451°»

Ռեյ Բրեդբըրի «Ֆարենհայթ 451°»

Գրքից բոլոր մեջբերումների դուրսբերումը՝ Համլետ Մուրադյանի

► Մարդիկ ասես կերոններ լինեն, որ տարածում են իրենց լույսն այնքան ժամանակ, մինչև մարում, մխում են:

► Որքան հազվադեպ է պատահում, որ ինչ-որ մեկի դեմքը քեզնից վերցնում և քեզ է վերադարձնում սեփական կերպարանքդ, քո ամենագաղտնի, թրթռուն մտքերը:

► – Մենք չափազանց շատ ենք, միլիարդավոր մարդիկ… չափազանց շատ: Ոչ ոք մյուսին չի ճանաչում: Օտարներ են գալիս և բռնանում են քեզ: Օտարներ են գալիս և անդամատում սիրտդ: Գալիս են օտարներ, տանում են արյունդ:Գայ Մոնթագ

► Ի վերջո մենք ապրում ենք մեկանգամյա օգտագործման անձեռոցիկների դարաշրջանում: Ու մարդու արժեքն ավելին չէ, քան անձեռոցիկինը: Սրբի՛ր քիթդ դրանով, ճմռթի՛ր, դե՛ն նետիր, վերցրու՛ մեկ ուրիշը, սրբի՛ր քիթդ, ճմռթի՛ր, դե՛ն նետիր: Ամենուր երեսպաշտություն է:

► – Այսօր ոչ ոք այլևս ժամանակ չունի որևէ մեկի համար: Դուք այն քչերից մեկն եք, ովքեր հանդուրժում են ինձ:-Քլաարիս Մըքլելըն

► – Ասում են, ես մարդամոտ չեմ, շփվող չեմ: Այնքան տարօրինակ է: Իրականում ես շատ մարդամոտ եմ: Նայած թե ինչպես ես մեկնաբանում մարդամոտ լինելը, ճիշտ չէ՞: Իմ կարծիքով մարդամոտ լինել նշանակում է հենց այսպիսին լինել, այսպիսի բաներից խոսել:- Նա ափերի մեջ շխկշխկացրեց մի քանի շագանակներ, որոնք գտել էր իրենց ետնաբակում՝ ծառի տակ թափված:- Կամ խոսել այն մասին, թե որքան տարօրինակ է աշխարհը: Մարդկանց հետ լինելը գեղեցիկ է: Սակայն չեմ կարծում, թե մի խումբ մարդիկ հավաքելն ու թույլ չտալը, որ խոսեն, շփվել է նշանակում:-Քլարիս

► – Ես ամենից շատ սիրում եմ մարդկանց դիտել: Երբեմն ողջ օրն անցկացնում եմ մետրոյում, նայում ու լսում եմ մարդկանց: Ընդամենն ուզում եմ ինձ համար պարզել, թե նրանք ովքեր են, ինչ են ուզում և ուր են գնում: Երբեմն նույնիսկ կեսգիշերին զբոսայգի եմ գնում և հրթիռային ավտոմեքենաներով զբոսնում քաղաքի արվարձաններով: Ոստիկանների պետքն էլ չէ, կարևորը, որ մեքենաներն ապահովագրված լինեն: Բավական է, որ նրանք վճարեն իրենց տասը հազար դոլար արժողությամբ ապահովագրության համար, և՛ նրանք են գոհ ու երջանիկ, և՛ ոստիկանները: Երբեմն գաղտնի ականջ եմ դնում մարդկանց խոսակցություններին մետրոյում կամ էլ հանքային ջրերի կրպակների մոտ։ Եվ գիտե՞ք ինչ։
– Ի՞նչ։
– Մարդիկ ոչ մի բանի մասին էլ չեն խոսում։
– Ո՞նց կարող է պատահել։
– Այո՛, ոչ մի բանի մասին։ Անընդհատ խոսում են մեքենաներից, հագուստից, ողավազաններից և ամեն ինչի վերջում անիմաստ բացականչում են՝ փառահեղ է: Սակայն նրանք բոլորը նույն բանն են ասում, բոլորն անխտիր: Իսկ սրճարաններում գրեթե միշտ միևնույն հումորային հոլովակներն են պտտվում, գրեթե միշտ, իսկ երաժշտական պատերին միշտ միևնույն գունավոր նախշերն են վետվետում, ամբողջը միայն գույների խաղ է, անիմաստ, վերացական մի բան: Թանգարանների մասին էլ չասեմ, եղե՞լ եք որևէ թանգարանում: Ամեն բան վերացական է: Այսօր մեր շուրջն ամեն բան վերացական է ու անիմաստ:-Քլարիս

► Ժամանակը նիրհ է մտել կեսօրվա տապին (Ալեքսանդր Սմիթ «Դրիմթորփ, գյուղում գրված էսսեներ», 1863)

► – Յուրաքանչյուր գրքի հետևում մի մարդ է եղել: Յուրաքանչյուր գիրք ծնվել է մի մարդու շնորհիվ: Նա հսկայական ժամանակ է ներդրել իր մտքերը թղթին հանձնելու համար: Ինչ-որ մեկը մի ամբողջ կյանք է գուցե նվիրաբերել իր մտքերը գրի առնելու համար՝ խորամուխ լինելով իրեն շրջապատող աշխարհի ու կյանքի իմաստի մեջ:-Մոնթագ

► – Պետք չէ մեկուսանալ: Ժամանակ առ ժամանակ մենք պարտավոր ենք մտահոգվել:-Մոնթագ

► Կյանքն ակնթարթ է, աշխատանքն է, որ կարևորվում է ամենից շատ, հետո միայն՝ զվարճանքը, աշխատանքից հետո մնացած ամեն բան զվարճանք է:-Բիթի

► Ավելացրեք պատկերազարդումները գրքերի մեջ, ավելի շա՛տ ֆիլմեր նկարահանեք: Եվ միտքը ավելի ու ավելի քիչ ոգեղեն սնունդ կստանա: Արդյունքում՝ անհամբերություն: Մայրուղիներ, որ լեփ-լեցուն են մարդկանցով, ովքեր շարունակ շտապում են ինչ-որ տեղ, ինչ-որ տեղ, ինչ-որ տեղ, ոչ մի տեղ: Բենզինի հերթեր: Քաղաքները վերածվում են էժանագին հյուրանոցների, մարդիկ՝ քոչվոր հորդաների, որ մակընթացության ալիքի նման այս ափից այն ափ են ծփում՝ գիշերելով մի սենյակում, որտեղ Դուք քնել եք այսօր կեսօրին, իսկ ես՝ նախորդ գիշեր:-Բիթի

► – Որքան մեծ է շուկան, այնքան կարևոր է հարթել տարաձայնությունները:-Բիթի

► – Մարդիկ միշտ սարսափում են անսովորից:-Բիթի

► – Բոլորն անխտիր պետք է նման լինեն միմյանց: Ոչ թե մենք բոլորս ծնվում ենք ազատ և հավասար, ինչպես սահմանադրության մեջ է ասված, այլ բոլորիս դարձնում են հավասար: Յուրաքանչյուր մարդ մյուսի նմանությամբ պետք է լինի, և բոլորը երջանիկ կլինեն:-Բիթի

► – Ինչ ենք մենք բոլորս ամենից առավել ուզում այս երկրում: Մարդիկ երջանկություն են տենչում, այնպես չէ՞: Ողջ կյանքում ա՞յդ չեք լսել: Մենք ուզում ենք երջանիկ լինել, ասում են մարդիկ: Մի՞թե նրանք երջանիկ չեն: Մի՞թե մենք նրանց անընդհատ շարժման մեջ չենք պահում: Մի՞թե նրանց զվարճանալու հնարավորություն չենք ընձեռում: Հաճույք և զվարճանք. մի՞թե մենք բոլորս սրա համար չենք ապրում: Չեք կարող չհամա-ձայնել, որ մեր մշակույթը առավելագույնս տափս է մարդկանց այդ հնարավորությունը:-Բիթի

► Մարդու կորստյան ցավից չես խուսափի նրան հիշելով: Մոռանալ է պետք:-Բիթի

► – Եթե շատ բաների բացատրություն ես ուզում իմանալ, վերջում կորցնում ես երջանկությունդ, եթե, իհարկե, հասնում ես վերջին:-Բիթի

► Առանց փայտի և մեխերի տուն չես սարքի: Եթե չես ուզում, որ տունը կառուցվի, թաքցրու՛ փայտն ու մեխերը: Եթե չես ուզում քո հասարակության մեջ տեսնել դժբախտ քաղաքացիների, թույլ մի՛ տուր նրանց հասկանալ հարցի երկու կողմերն ու մտահոգվել այդ առիթով: Հարցի միայն մի կողմի՛ն հաղորդակից դարձրու նրանց, դեռ ավելին՝ ընդհանրապես հնարավորություն մի՛ տուր քննարկելու այդ հարցը: Այնպես արա, որ մոռանան «պատերազմ» երևույթի մասին: Եթե կառավարությունն անարդյունավետ ծանր բյուրոկրատական համակարգ է, որը հարկախեղդ է անում բնակչությանը, թող որ այդպես լինի, միայն թե պետք է թույլ չտալ, որ ժողովուրդն ըմբոստանա: Ամենակարևորը անդորրն է, Մո՛նթագ: Մարդկանց հնարավորությու՛ն ընձեռիր մասնակցելու մրցույթների, որտեղ նրանք հեշտությամբ կարող են հաղթող դառնալ. բավական է միայն պատասխանել այնպիսի տարրական հարցերի, ինչպիսիք են, օրինակ, հանրահայտ երգերի բառերը, նահանգային մայրաքաղաքների անունները կամ, ասենք, Այովա նահանգի նախորդ տարվա եգիպտացորենի մթերման չափը: Հագեցրու՛ նրանց ախորժակը դյուրամարս տվյալներով, բտի՛ր նրանց անիմաստ «փաստերով» այնպես, որ հագուրդ ստանան, դեռ ավելին՝ կարծեն՝ իբրև կրթված են, նրանց թվա՝ իբրև մտածում են, իբրև թե շարժվում են առաջ, երբ ընդամենը դոփում են տեղում: Եվ նրանք երջանիկ կլինեն, որովհետև այն տեսակի փաստերը, որով բտել են նրանց, երբեք չեն փոխվում: Թույլ մի՛ տվեք, որ նրանք հետաքրքրվեն այնպիսի անվստահելի բաներով, ինչպիսին փիլիսոփայությունն է կամ սոցիոլոգիան, որպեսզի չկարողանան փաստերը կապել միմյանց, եզրակացություններ անել, թե չէ մելամաղձության գիրկը կընկնեն: Ցանկացած մարդ, ով կարող է ինքնուրույն մասերի բաժանել իր հեռուստասենյակի պատը, ապա նորից դրա բաղադրիչ մասերը կցել միմյանց և տեղադրել (իսկ մեր օրերում մարդկանց մեծ մասը կարողանում է անել դա), ավելի երջանիկ է, քան նրանք, ովքեր տիեզերքի մասին չափումներ և հաշվարկներ են փորձում կատարել. այն պարզապես անհնար է չափել ու հաշվարկել՝ առանց անասնական լինելդ ու մենությունդ զգալու: Գիտեմ, փորձել եմ: Գրողի ծոցը թող գնա: Լցրե՛ք ուրեմն նրանց կյանքը ակումբային զվարճանքներով և խնջույքներով, լարախաղացներով և մոգերով, կրկեսային համարձակ համարներով, հրթիռային մեքենաներով, ուղղաթիռ-մոտոցիկլետներով, սեքսով և հերոինով: Այն ամենով, ինչը հարուցում է մեքենայական ռեֆլեքսներ:-Բիթի

► Ոչ ոք չի կարող որոշել այն ճշգրիտ պահը, երբ մարդկանց միջև ծնվում է ընկերությունը: Դա նման է անոթը կաթիլ առ կաթիլ ջրով լցնելուն. ի վերջ հասնում ես այն վերջին կաթիլին, որից հետո ջուրը դուրս է թավում անոթից: Ճիշտ այդպես մի բարությունից մյուսը չես էլ նկատում, թե երբ ավելացրիր բարությանդ վերջին կաթիլը, որը ստիպեց, որ դիմացինիդ սիրտը հեղեղվի քեզնով:

► – Նա մեռած է: Ի սեր Աստծու, արի խոսենք մարդկանցից, ովքեր ապրում են:-Միլդրեդ

► – Մարդկանց սիրելի թեման իրենք են:-Մոնթագ

► – Գրքերը մարդիկ չեն: Դու կարդում ես, իսկ ես նայում եմ շուրջս ու ոչ ոքի չեմ տեսնում:-Միլդրեդ

► – Գրքերը մշկընկույզ են բուրում և հեռու ինչ-որ երկրի բնորոշ անսովոր համեմունք: Որքան հիասքանչ գրքեր կային մի ժամանակ, երբ մենք դրանք դեռևս ավելորդ չէինք համարում մեր կյանքում:-Ֆաբեր

► – Մենք ամեն ինչ ունենք երջանիկ լինելու համար, սակայն երջանիկ չենք: Ինչ-որ բան պակասում է:-Մոնթագ

► Դուք գրքերի կարիքը չէ, որ ունեք, այլ այն ամենի, ինչ մի ժամանակ եղել է գրքերում: Այդ ամենը կարող էր այսօր լինել հեոուստասենյակի «բարեկամների» զրույցներում: Նույն անսահման մանրամասերն ու իրազեկությունը կարող էին արտացոլվել այսօրվա ռադիո- և հեռուստատեսային հաղորդումներում, սակայն այդպես չէ: Այն, ինչ փնտրում եք, ամենևին էլ գրքերը չեն: Ձեր փնտրածը կարելի կլինի գտնել հին լուսանկարներում և ֆիլմերում, հին ընկերների շրջանում և բնության մեջ: Այն նաև Ձեր մեջ փնտրեք: Գրքերը շտեմարանի ընդամենը մի տեսակ են, որտեղ մենք ամբարել ենք այն ամենը, ինչը, վախեցել ենք, թե կարող ենք մի օր մոռանալ: Նրանցում ոչինչ այլևս կախարդական չէ: Կախարդանքը միայն այն է, ինչ գրված է գրքերում, այն, թե ինչպես են գրքերը՝ որպես պարունակ, իրենց մեջ ամփոփում տիեզերքի բյուրավոր փշրանքները: Իհարկե, Դուք չէիք կարող այս ամենն իմանալ, Դուք, իհարկե, հիմա՛ էլ չեք հասկանում, թե ես ինչ նկատի ունեմ: Դուք ներըմբռնումով եք հանգել այն ճշմարտությանը, որը ես հիմա կփորձեմ լուսաբանել: Մեզ երեք բան է պակասում:
Առաջին: Դուք գիտե՞ք, թե ինչու են մեզ համար կարևոր այսպիսի գրքերը: Որովհետև դրանք որակ ունեն: Գիտե՞ք՝ ինչ ասել է որակ: Ինձ համար դա թղթի յուրահատուկ հյուսվածքն է: Այս գիրքը ծակոտիներ ունի, դիմագծեր: Այն կարելի է ուսումնասիրել մանրադիտակով, և Դուք կտեսնեք, թե ինչպես է տեսապակու տակ կյանքը հոսում դեպի անսահմանություն: Որքան ավելի շատ են ծակոտիները, որքան ավելի շատ եք կարողանում կյանքի խորապես ուսումնասիրված մանրամասներ արտացոլել թղթի ամեն մի քառակուսի դյույմի վրա, այնքան ավելի գեղարվեստական է Ձեր ընկալումը: Սա իմ սահմանումն է: Մանրամասներ, հնարավորինս շատ նոր մանրամասներ պատկերել: Լավ գրողները կյանքը զգում են իրենց մեջ: Միջակներն ընդամենը հպանցիկ հայացք են նետում դրա վրա: Վատերը բռնաբարում են այն և թողնում ճանճերին:
Այժմ տեսնու՞մ եք,- շարունակեց Ֆաբերը,- թե ինչու են գրքերն այդպիսի ատելություն և վախ հարուցում: Նրանք ի ցույց են դնում կյանքի ծակոտիները: Հարմարավետ կյանք որոնողները կամենում են տեսնել միայն մեղրամոմե դեմքեր՝ առանց ծակոտիների, մազաթափ ու անարտահայտիչ: Մենք մի այնպիսի ժամանակաշրջանում ենք ապրում, երբ արգավանդ սև կավահողերի վրա՝ կենսատու անձրևների տակ, աճել, բազմանալու փոխարեն ծաղիկները փորձում են ապրել ծաղիկների հաշվին: Եվ նույնիսկ հրավառությունը իր ողջ գեղեցկությամբ ծնվում է Երկրի քիմիայից: Սակայն, չգիտես ինչու, մեզ թվում է, թե կարող ենք սնվել ծաղիկներով և հրավառությամբ՝ ավարտին չհասցնելով մեզ իրականություն վերադարձնող շրջափուլը: Ձեզ ծանոթ չէ՞ Հերկուլեսի և Անթեյի մասին առասպելը: Անթեյը անհավատալի ուժի տեր հսկա մարզիկ էր, քանի դեռ ամուր կանգնած էր հողին: Սակայն երբ Հերկուլեսը կտրեց Անթեյին հողից, օդ բարձրացրեց, նրան հեշտ եղավ պարտության մատնել: Պատմածս նույնությամբ այսօր առնչվում է մեզ՝ քաղաքում ապրողներիս, եթե ոչ, ուրեմն ես կատարյալ խենթ եմ: Այսպես՝ առաջին բանը, որի կարիքն ունենք, ինչպես ասացի, որակն է, մեր իմացության հյուսվածքը:
– Իսկ երկրորդը ո՞րն է:
– Ազատ ժամանակը:
– Մի՞թե: Մենք բավականաչափ ազատ ժամանակ ունենք:
– Ազատ ժամանակ ունենք, այո, սակայն մտածելու ժամանակ՝ հազիվ թե: Եթե ժամում հարյուր մղոն արագությամբ չեք սլանում մեքենայով, երբ որևէ այլ բանի մասին, բացի սպառնացող վտանգից, անկարելի է մտածել, ուրեմն հաստատ ինչ-որ խաղ եք խաղում կամ էլ վատնում եք Ձեր ժամանակը հեռուստասենյակում, որտեղ անհնար է վիճել չորս հեռուստապատերի հետ: Կհարցնեք՝ ինչու: Որովհետև հեռուստացույցն «իրական» է: Այն անմիջական է, ծավալային: Հեռուստաէկրանների հերոսները թելադրում են Ձեզ ինչ մտածել, նրանք ճչում են այդ մասին, ուրեմն ճիշտ են: Նրանք իրական են թվում: Նրանք այնպիսի գլխապտույտ արագությամբ են Ձեզ արդեն պատրաստի հետևություններ հրամցնում, որ Ձեր բանականությունը չի հասցնում առարկել: Ինչպիսի՜ անհեթեթություն:
– Մ՜իայն «Ընտանիքի» անդամներն են իրակա մարդիկ:
– Ներեցե՛ք, չհասկացա:
– Կինս ասում է՝ գրքերն իրական չեն:
– Եվ փառք Աստծու, որ իրական չեն: Դուք կարող եք փակել գրքերը, ասել՝ սպասե՛ք, Դուք նրանց տերն ու տիրակալն եք, սակայն ու՞մ է երբևէ հաջողվել դուրս պրծնել հեռուստասենյակների ճիրաններից, այն բանից հետո, երբ նրանք սխալմամբ մեկ անգամ հայտնվել են այնտեղ: Դրանք կերպափոխում են ձեզ, իրենց ուզած կաղապարը տալիս: Հեռուստասենյակին հաջողվում է իրական աշխարհի պատրանք ստեղծել: Այն դառնում և մնում է որպես միակ ճշմարիտ իրականություն: Գրքերին մենք կարող ենք հաղթել բանականության ուժով: Սակայն գիտելիքների իմ ողջ խորությամբ և թերահավատությամբ ինձ երբեք չի հաջողվել բանավիճել գունավոր հեռուստապատերից ինձ նայող եռաչափ պատկերների և հարյուր նվագարաններից բաղկացած սիմֆոնիկ նվագախմբի հետ, թեև հայտնվելով հեոուստասենյակում՝ ակամա դարձել եմ այդ անհավանական իրականության մի մասը: Ինչպես տեսնում եք, հեռուստասենյակ չունեմ, միայն այս չորս ծեփասվաղով ծածկված պատերն են: Իսկ սրանք,- նա ցույց տվեց երկու փոքր ռետինե ականջակալները,- նրա համար են, որ ականջներս խցկեմ, երբ երթևեկում եմ մետրոյով:
Առաջինը, ինչպես ասացի, իմացության որակն է: Երկրորդը՝ ազատ ժամանակը, որպեսզի հասցնենք մարսել, յուրացնել այն: Եվ երրորդն այն իրավունքն է, որը մեզ թույլ կտա գործողությունների դիմել՝ հիմնվելով այն ամենի վրա, ինչը մենք յուրացրել ենք առաջին երկու պայմանների փոխազդեցությունից: Եվ ես կարծում եմ, որ ինչ-որ ծեր մարդ և մի ըմբոստ հրկիզող հազիվ թե կարողանան այսքան ուշ ինչ-որ բան փոխել արդեն կայացած խաղի կանոնների մեջ…

► Լավ գրողները կյանքը զգում են իրենց մեջ: Միջակներն ընդամենը հպանցիկ հայացք են նետում դրա վրա: Վատերը բռնաբարում են այն և թողնում ճանճերին:

► – Մեռնելու լավ կողմերից մեկն էլ հենց այն է, երբ կորցնելու ոչինչ չունես, կյանքդ վտանգելու գնով պատրաստ ես հասնելու ուզածիդ:-Մոնթագ

► – Երբ մենք ունեինք բոլոր այն գրքերը, որոնք անհրաժեշտ էին մեզ, միևնույնն է, դեռևս ցանկանում էինք ամենաբարձր ժայռից վայր նետվել: Մի բան ակնհայտ է. մեզ դադար առնել է պետք: Մեզ գիտելիքներ են պետք: Գուցե հազար տարի անց մենք սովորենք թռիչքների համար ավելի փոքր ժայռեր ընտրել: Գրքերն են, որ մի օր հիշեցնելու են մեզ, թե ինչպիսի տխմար ավանակներ ենք մենք: Գրքերն ասես Կեսարի Պրետորական պահակախումբը լինեն, որը զորահանդեսի ցնծագին ընդունելության ժամանակ շարունակ շշնջում էր. «Հիշի՛ր, Կեսա՛ր, դու մահկանացու ես»: Մեզնից շատերը ժամանակ չունեն դեսուդեն ընկնելու, սրա-նրա հետ շաղակրատելու, աշխարհի բոլոր քաղաքները ճանաչելու: Մենք ժամանակ և բավականաչափ փող չունենք դա անելու համար: Ոչ էլ նույնիսկ ընկերներ: Այն ամենը, ինչ փնտրում եք, Մո՛նթագ, գոյություն ունի աշխարհում, սակայն միակ եղանակը, որով հասարակ երիտասարդը կարող է տեսնել այդ ամենի իննսուն ինը տոկոսը, գրքերն են: Ինձնից երաշխիքներ մի՛ պահանջեք: Եվ փրկություն մի՛ փնտրեք որևէ բանի մեջ կամ որևէ մեկից՝ լինի մարդ, մեքենա թե գրադարան: Ինքնե՛րդ փորձեք փրկության լույս դառնալ և եթե խեղդվեք ճանապարհին, գոնե կիմանաք, որ դեպի ափն էիք լողում:-Ֆաբեր

► Եվ փրկություն մի՛ փնտրեք որևէ բանի մեջ կամ որևէ մեկից՝ լինի մարդ, մեքենա թե գրադարան: Ինքնե՛րդ փորձեք փրկության լույս դառնալ և եթե խեղդվեք ճանապարհին, գոնե կիմանաք, որ դեպի ափն էիք լողում:

► – Մարդկանց չի կարելի վստահել, ամենավատն էլ հենց սա է:-Ֆաբեր

► – Մեր օրերում այնքան քչերն են պատրաստ ըմբոստանալու, և այդ քչերի մեջ էլ մեծամասնությանը, այդ թվում նաև ինձ, հեշտությամբ կարելի է վախեցնել:-Ֆաբեր

► – Նրանք, ովքեր չեն կառուցում, պետք է այրեն: Հայտնի բան է՝ պատմության չափ հին՝ ճիշտ և ճիշտ անչափահաս հանցագործների ոգով:-Ֆաբեր

► – Ասում են՝ նույնիսկ քնած ժամանակ մարդու ուղեղը մտապահում է, եթե ինչ-որ բան ես շշնջում նրա ականջին:-Ֆաբեր

► – Կուզեք՝ կեսարյան հատումով ունեցեք, կուզեք՝ ծննդաբերեք, մեկ է, երեխաները կործաում են մեզ:-Ֆելփս

Լիքն է եղել մի ժամանակ ծովը հավատի.
Ծփանքներով մեղմիկ՝ որպես զմրուխտ հովիտ,
Որպես լուսե քամար՝ շուրջառել է ոլորուն ափերը Երկրի:
Սակայն այժմ լսում եմ լոկ
Հեծեծանքը նրա, և կոհակվող ալիքների նահանջն
աղեկտուր,

Ընկրկումի փշրանքները, որ շնչի մեջ գիշերային քամու,
Հեռանում են դեպի հսկայածավալ եզերքները մոայլ, դեպի
Աշխարհի խոռոչները մերկ:

Ա՛հ, սե՛ր իմ, արդարացի լինենք
Մենք մեկմեկու հանդեպ, քանզի աշխարհն այս, որ ասես
Ծավալվում է մեր առջև որպես երազ՝
Այնքան բազմազան, այնպես հրաշալի և այնքան նոր,
Չի ճանաչում ո՛չ խինդ, ո՛չ սեր, ո՛չ լույս,
Չունի որոշակիություն, սպեղանի չէ ցավին մեր,
չունի անդորր,
Իսկ մենք այստեղ ենք՝ մթնող տափաստանի
տեղաբնիկներս,
Որ ճախրի ու պայքարի պահին տագնապներով լցված՝
Քամիների հետ սուրում ենք այնտեղ, ուր
Անտեղյակ բանակներ են բախվում կեսգիշերին:
(Անգլիացի բանաստեղծ Մաթյու Առնոլդի (1822-1888) բանաստեղծությունը)

Հ.Գ. Եթե դուք ունեք մեջբերումներ` դուրս բերված այս գրքից, ապա կարող եք ուղարկել մեզ հետադարձ կապով:



Yandex.Metrica Display Pagerank

Բոլոր հեղինակային իրավունքները պաշտպանված են. Copyright © 2013-2017 Grqamol.am: All Right Reserved
Այլ կայքերում կամ հեռուստառադիոընթերցումներում մեջբերումներ անելիս հղումը Grqamol.am-ին պարտադիր է: