Grqamol.am » Մեջբերումներ Գրքերից » Սեյրան Գրիգորյան «Ինչու ես տխուր» (Գրքամոլ Ակումբ)

Սեյրան Գրիգորյան «Ինչու ես տխուր» (Գրքամոլ Ակումբ)

Բեռնել գիրքը

►  Նա իհարկե չհասկացավ, թե ինչ է մեռնելը, բայց սիրտը վկայեց, որ դա վատ բան է:

►  Հենց հիմա, հենց այս գիշեր հարկավոր է փախչել այս դժոխքից… գուցե մեկ ուրիշ երկիր կա, ինչ ուզում է լինի, նա կհասնի այնտեղ…

► Նա շունչը պահեց… ինչ-որ բան կոտրվեց նրա ներսում, անշնչացավ…

► Մեռնելը հեշտ է, ապրելն է դժվար…

► Բայց անկախ ամեն ինչից սիրիր մարդուն, թե չէ ապրելը պատիժ կդառնա քեզ համար: Չարին իմացիր պատժել, բայց չարություն չգործես:

► Ինչպե՞ս ինքն Մարիամիկին ասի` ես քեզ սիրում եմ… գուցե թղթի վրա գրի ու տա: Բայց չէ, էդպես ինչ սեր. սերը չի կարող թղթի վրա լինել…

►  Եվ ահա մի օր, առավոտյան, նրան գտան զուգարանի լուսամուտի երկաթե ճաղից կախված: Դա ցնցեց բոլորին: Ադմինիստրացիան ասում էր` ուղեղը խախտվել էր: Սաների կարծիքները տարբեր էին. աղջկա պատճառով է, թղթախաղում տարվել է, մոր համար է… իսկ Պառավ Գագոն ընդամենը մի երկտող էր թողել` «Էլ չեմ կարող…»:

► Կրթություն ստանալ, նշանակում է կարողանալ Ճիշտ գործել առօրյա կյանքի     ցանկացած իրավիճակներում:

► Նա հոգնել էր, շատ էր հոգնել ինքն իրենից, ուզում էր մի քիչ էլ առանց իրեն ապրել:

► Մարդիկ կան, որոնք իրենց կյանքի իմաստն ուրիշներին ծառայելու մեջ են տեսնում:

► -Ինչու՞ ես հաշիշ ծխում:

– Չգիտեմ: Ավելի ճիշտ` լավ եմ զգում ինձ, թեթևանում եմ, հոգիս պարզվում է, ապրելը հեշտանում…

– Հա: Բայց գիտես չէ դրա վերջը ինչ է: Մարդը դառնում է բութ ու անդամալույծ… տղամարդն էն է, որ դժվարությանը դիմանում է և ոչ թե խոնարհվում կամ փախչում:

► Պարզապես զգում եմ որ ուրիշ մարդ եմ: Մեկ էլ տեսար նույնիսկ ամենամոտ ընկերս դառնում է անհասկանալի, օտար, անբացատրելի: Թե դա ինչ է, դժվար է ասել: Մեկ-մեկ ինձ թվում է, թե գժվել եմ, որ ինձ խղճում են, դրա համար էլ ձևացնում են, թե ես, իբր, գիժ չեմ…

► Էլ ո՞վ կհամաձայներ հաշտության մասին խոսել, երբ նրանցից ոչ մեկը էր պատրաստվում մյուսին զիջել: Այդպես անցնում էին օրերն ու ամիսները…

► Տեսնես ինչ հրաշքներից է ձուլված կինը, այդ խելակորույս, այդ մոգական, այդ աստվածաշունչ էակը: Եվ չկա մի ուժ, որ դիմանա, չխոնարհվի այդ տարօրինակ էակին:

► Նա հասկացավ, որ պատը ճակատով չի ջարդի, բայց շրջանցել կարելի է…

► Աշխարհում ամենամեծ սուտը բնավ էլ սուտ չէ, այլ մարդու հնարած հեքիաթն է իր մասին, որը վեր է հանել ամեն ինչից ու պաշտում է: Այդ հեքիաթը մեկ երևում է կրոնի, մեկ գաղափարի, մեկ անմահության… և ինչ տեսքով ասես, որ չի երևում: Որպեսզի սեփական պատիժը գոնե քիչ թեթևացնի, մարդն իր կյանքը լցնում է սարքովի հիմարություններով, սարքովի գաղափարներով, սարքովի զգացումներով, սարքովի երջանկությամբ…

► Սկզբից լավություն ես անում, իբր անշահախնդիր, հետո լավություն ես անում լավության դիմաց, հետո դիմացինիդ հասկացնում ես, որ վատություն չես ուզում անել, անկախ նրանից դու դա կարող ես, թե ոչ, և դա նրա համար դառնում է լավություն:

► Վարպետորեն ամենաանհավանական ճշմարտություններն այնքան կրկնիր, մինչև անգամ ինքդ դրանց հավատաս, հետո դրանում ուրիշներին համոզելը ձեռեքի գործ է:

► Երբեմն չասված բառերն ավելի հասկանալի են, քան ասվածները:

► Ճշմարտությունը միգուցե լավ բան է, բայց եթե այն պետք չէ ոչ մեկին, գրոշ էլ չարժի:

► Մարդու դժբախտությունը մարդ ծնվելու մեջ չէ, այլ դժբախտ ծնվելու: Իսկ դժբախտ ծնվելիս, էլ փրկություն չունես դրանից:

► Հավատը սպառվել էր, մարդիկ հնարովի, կեղծ, դիմակավոր էին թվում: Իր ու նրանց միջև ոչ մի հարազատ թել չէր անցնում: Այդ զգացումից սիրտը վախ ընկավ` բա հետո, ողջ կյանքն ինչպես է ապրելու օտարների ու օտարության մեջ: Մի՞թե յուրաքանչյուր մարդ ամեն օր ու ժամ ինքն իր դեմ է ելնում, մի՞թե սեփական ԵՍ-ը չի հանդարտվում այնքան ժամանակ, մինչև չի գտնում իր սկիզբը, արմատը, հայրենի եզերքը:

► Ոչ ոք չէր խանգարում նրա մենակությանը: Իսկ մենակությունը երդվել էր, որ նրան երբեք մենակ չի թողնի:

► Եթե մարդը կատարած սխալը չի փորձում ուղղել, այդ ժամանակ այն դառնում է գիտակցված հանցագործություն:

► Յուրաքանչյուր բարի մարդ էլ պետք է զգա, որ այդ բարությունը գնահատում են, գոնե դրանով կարելի է փոխհատուցել այդպիսի մարդուն:

► Երջանկությունը գանձ է, որը թաղված է բոլորիս համար անհայտ տեղում, մենք դատապարտված ենք այդ երջանկությունը որոնելու, երջանկությունն` ընդամենը ապրելու պատրվակ է:

► Միայն իր հողում մարդը կարող է երջանիկ լինել, մնացած տեղերում նա հյուր է և ամեն ինչ` խաբկանք:

► Կյանքը պայման է` մահից առաջ քեզ փորձելու, թե ով ես դու և ինչ արժես:

► Այդ ժպիտը դիմակ էր նրա ու աշխարհի միջև:

► Մարդը, որ թուլությունների ու հզորությունների մշտնջենական ստրուկն է, դատապարտված է նաև սեփական գաղտնիքները երբեք չհասկանալուն…

► Ամեն հասարակություն արժանի է իր իսկ ստեղծած ստերին: Իսկ դու գիտես, թե սուտն ինչու է հզոր. Սուտն ուժեղ է, որովհետև այն ամեն օր է ծնվում, իսկ ճշմարտությունը` մեկ անգամ:

► Նա ամեն կերպ փորձում էր հասկանալ, թե տիեզերական սխալը որտեղ է թաքնված:

► Մի՞թե մարդը դատապարտված է իր հակասությունների գերին լինելու:

► Քայլ առ քայլ մենք բոլորս հեռանում ենք մեզանից, մոռանում մեզ ու մոտենում մեր մյուս եսին` անիմաստությանը:

► Մարդ կա դիմացինին մի կտոր հաց է տալիս, որ իր բարեկամը դարձնի, մարդ էլ կա իր բարեկամին հաց է տալիս, որ իր ստրուկը դարձնի: Ինձ թվում է, երբեմն արդարադատությանը ծառայում են, որպեսզի այն իրենց ծառայեցնեն:

► Արդարությունը պաշտպանեք արդարադատության պաշտպաններից և հենց դրանով պաշտպանած կլինեք արդարադատությունը:

► Երևի մարդու լավագույն մասը նրա երազանքներն են…

► Մեռնելուց առաջ, չգիտես ինչու, մարդը ձգտում է մաքրվել, սրբանալ, դառնալ ճիշտ այնպիսին, ինչպիսին եղել է ծնվելու օրը: Գուցե թուլություն է, գուցե նոր սկիզբ, ով իմանա…

► Ծնվելիս մարդը լալիս է,- մտածեց նա,- չնայած հարազատները, չգիտես ինչու, ուրախանում են…

► Մի՞թե գալիս է մի օր, երբ մարդ հանկարծ հասկանում է, թե ինքն ինչ զզվելի կենդանի է. լուռումունջ համաձայնում է դրա հետ ու իր գոյությունը քարշ տալիս ստերի ու անիմաստությունների քողի տակ:

► Միայն մահն է լուծում անարդարության ու ցավի հարցը, իսկ մարդն ամեն կերպ փորձում է իր ապրելով ապացուցել, որ ապրելը դատապարտում չէ, որ գոյությունը դատապարտում չէ, հավատն ու հույսը դատապարտում չեն, սերն ու երազանքը դատապարտում չեն…

► Ախ մարդիկ, մարդիկ, ինչպե՞ս չգիտեք, ինչպե՞ս չեք հասկանում, որ այդ հզոր էակը`մարդը, նաև թույլ է և միշտ էլ կարոտ է մարդու կարեկցանքի:

► Մեր ուղեղներն այնքան են մթագնել, որ սկսել ենք ամենասովորական անկեղծությունը հերոսություն համարել, իսկ անկեղծ բան ասողին`չվստահել:

► Երբ փոքր էի, միամտաբար կարծում էի, թե մարդը միայն մարդուց է ծնվում: Ի՞նչ իմանայի, որ կան այնպիսինները, որոնք իրենց գազանային էությունը թաքցնում են մարդկային կերպարանքի տակ:

► Ով մարդիկ, աղաչում եմ, թույլ տվեք մի վերջին անգամ խելագարվել, մի խանգարեք աղաչում եմ ձեզ, այլապես իսկապես կխելագարվեմ, գոնե վերջին անգամ…. վերջից առաջ, հետո կապրեմ ճիշտ ձեր ուզածով:

► Ինչ ահավոր է, երբ մարդն ապրում է հնարված հեքիաթով, հնարված մտքերով ու գաղափարնեով, հնարված ուղեղով ու հոգով, հնարված սրտով ու աչքերով…Անգամ հնարված ցավով:

► Երբեք հնարավոր չէ փոխհատուցել անմեղ մարդու կրած տառապանքներն ու զրկանքները, կորցրած հավատն ու խիղճը և տարիները:

► Ազնվությունն ու շիտակությունը դարեր շարունակ մեջքները ծռած շրջում են աշխարհի փոշոտ ու ցեխոտ ճամփաներով, բայց ոչ ոք նրանց չի խղճում ու իր տուն չի տանում`մի կտոր հաց տալու, որովհետև վախենում են, որ հանկարծ իրենք առանց մի կտոր հացի կմնան: Իսկ ուտել ուզում են, և քանի որ այդ ցանկությունն ամեն ինչից վեր են դասում, հասցնում են ճիշտ ժամանակին «տեսնել» նրանց: Սակայն չեն էլ ոչնչացնում այդ անպաշտպան ողորմելիներին, որովհետև մարդիկ պարզապես վախենում են, որ այլևս ոչինչ չի մնա, որի տեսքով դիմակ հագնեն և արդարության դահլիրճներում նստած «ուրիշի» մեղքերը դատապարտեն:

► Արդարությունը պաշտպանեք արդարադատության պաշտպաններից և հենց դրանով պաշտպանած կլինեք արդարադատությունը:

► Գալիս է մի պահ, երբ մարդու նկատմամբ բարությունը պարզապես դաժանություն է: Այո, ծանր է հասկանալ այն, ինչը պետք չէ հասկանալ:

► Մեռնելուց առաջ չգիտես ինչու մարդը ձգտում է մաքրվել, սրբանալ, դառնալ այնպիսին, ինչպիսին եղել է ծնվելու օրը: Գուցե թուլություն է, գուցե նոր սկիզբ, ո՞վ իմանա:

Հ.Գ. Եթե դուք ունեք մեջբերումներ` դուրս բերված այս գրքից, ապա կարող եք ուղարկել մեզ հետադարձ կապով:



Yandex.Metrica Display Pagerank

Բոլոր հեղինակային իրավունքները պաշտպանված են. Copyright © 2013-2017 Grqamol.am: All Right Reserved
Այլ կայքերում կամ հեռուստառադիոընթերցումներում մեջբերումներ անելիս հղումը Grqamol.am-ին պարտադիր է: