Grqamol.am » Ստեղծագործություններ » Ընթերցողից » Անի Կարեյան «Դիմակավորն ու Ես»

Անի Կարեյան «Դիմակավորն ու Ես»

ԴԻՄԱԿԱՎՈՐՆ ՈՒ ԵՍ

 

 

                                                                                   Ինչ դժվար է կորցնել առանց երբևէ ունենալու… գոնե երբևէ ունենալ նոր կորցնել, որ պատճառաբանվի զգացողությունը, որ կոչվում է ՑԱՎ…

 

 

 

                                                                                                       Ա.ԿԱՐԵ

Ասում  են, թե ոչինչ չկա: Ասում են չկա երջանկություն, այդ դեպքում ինչպե՞ս են երեխաներ ծնվում, ասում են չկա ոչինչ ու չկա սեր… այդ դեպքում ինչու՞ են ամուսնանում.. ինչու՞ են սիրում, ապրում, երազում, երջանկանում ու երջանկացնում, այդ դեպքում ինչու են ժպտում… Չկա՞ ոչինչ.. չեմ հավատում: Ես հավատում եմ, երազում, սպասում, հուսում, ես ժպտում եմ, երբեմն թախծում, որ զգամ երջանկության կարևորությունը, անհրաժեշտությունը, գեղեցկությունը… երբեմն արտասվում, որ գնահատեմ ժպիտը: Ես սպասում եմ, հուսում, փնտրում, երազում, որ ապրեմ: Ես սիրում եմ գոյությունը, սիրում զգացողությունը լավ ու վատ, զգացողությունը թախծի, երջանկության, սպասման, տխրության, վախի, տագնապի, Չգոյության…Ես սիրում եմ աշխարհն իր լավ ու վատ մարդկանցով, սիրում եմ արևը, անգամ, երբ այն մեռնում է երկնքում, ու առավել շատ սիրում եմ արշալույսի մթնշաղում շողացող արևը, ես սիրում եմ երկնքի կապույտը, բայց նաև սիրում եմ, երբ այն ամպոտ է…Ու առավել շատ սիրում եմ անձրևը, զբոսայգին, Անմարդ զբոսայգին, մտքերը, խոհերը, իմ խոհերը, ինձ այդ զբոսայգում, սիրում եմ քայլելը անմարդ ամայի զբոսայգում, իմ ցնորական ու կապույտ մտքերը, երազները, խոհերը… Ախ իմ վարդագույն ու կապույտ երազները, աներևույթ, ցնորական իմ երազները, որոնք թևածում են իմ գոյի օվկիանում, ստիպում ապրել, գնահատել իրերն ու երևույթները, սիրել ամեն ինչ, մարդկանց չար ու բարի, օրերը տխուր ու ուրախ, փողոցները ամայի ու լցված, Սիրում եմ ԱՄԵՆ ԻՆՉ, հավատում, փնտրում, սպասում ու ապրում…

…Ու ամենից շատ սիրում եմ Մենակությունը, այն է ԻՄ ԱՇԽԱՐՀԸ` գեղեցիկ, ներդաշնակ, բարի ու երջանիկ…

Իմ աշխարհում էլ թախիծ կա, տխրություն էլ ու կա նաև կարոտ, անսահման, անեզր կարոտ չգիտեմ ում նկատմամբ, կարոտ նրա` Միակի, Երջանկության նկատմամբ: Երջանկություն որը չկա, բայց որը կա իմ մտքում, իմ հոգու եզերքում…

Ասում են աշխարհում Ոչինչ չկա, աշխարհում ամեն ինչ սուտ է, չեմ հավատում…Իմ աշխարհում ամեն ինչ կա, այնքան բան կա Իմ աշխարհում…

————————————————————————————

Ես  արդեն 19 եմ:

Ասում են, թե ես մենակյաց եմ, լուռ, ինքնամփոփ, թախծոտ…ասում են անհասկանալի եմ, ցնորական մտքերով արբած, երևակայությամբ ապրող, ասում են կտրված եմ աշխարհից, մարդկանցից…

Տարօրինա՞կ եմ…

…Բայց ես ապրում այդ աշխարհում, սիրում մարդկանց այդ աշխարհում… Գուցե մի քիչ ուրի՞շ եմ, բայց ես մարդ եմ հարյուր հազարավորների նման, գուցե նրանցից մի քիչ տարբե՞ր…

Ես արթնանում եմ ամեն օր, հավաքում իմ սենյակը, քրոջս ու մորաքրոջս աղջկա հետ որպես ավանդույթ ըմպում առավոտյան սուրճը, լսում նրանց շատախոսությունը, մի բան ասած լինելու համար ինքս էլ մի բան ասում, հետո անում եմ դասերս կամ ոչ, հետո նախաճաշում կամ ոչ, հետո անգիր արած հաջորդ գործողություններ` զգեստապահարանը տակնուվրա անել, մի բան հագնելու համար ու ամեն օր մի նոր գույնի շրթներկ, որը ներկում է իմ շուրթերը, որը և հիշեցնում է գույների, աշխարհի գույների մասին: Բայց մեկ է ամեն օր մի նոր գույնով ներկած իմ շուրթերը երբեք չեն ժպտում, բայց երբեք էլ չեմ դադարում հավատալ ու սպասել Երջանկությանը, չեմ դադարում սիրել բնական թատերաբեմը:

Ես ամեն օր գնում եմ դասի, բայց երբեք համալսարանում չեմ լինում: Ես նստում եմ առաջին նստարանին, գլուխս հենում սեղանին հենած ձեռքիս ափին ու կտրվում աշխարհից… Իմ աշխարհում եմ` գեղեցիկ, մաքուր, ներդաշնակ.. Ու այդ աշխարհում սիրում եմ նրան` ոչ նյութական կերպարին, Միակին, Երջանկությանը, սիրում եմ տիեզերական անսահման սիրով ու նույնչափ տիեզերական ձգողականության ուժով ձգվում դեպի նա` Միակը, Անկրկնելին, բոլորից տարբերը` Երկրային էակը` ստեղծված երևակայության ուժով…

Հնչում է զանգը, վարագուրում իմ մտքերը, վերադարձնում ինձ աշխարհ: Հետո վերացարկվում եմ ինքս ինձնից, բարձրանում վեր ու լսում մարդկային հավերժական բզզոցը.. քմծիծաղում եմ, վերադառնում աշխարհ, ժպտում, ես սիրում եմ անիմաստ բզզոցը մարդկային, սիրում աշխարհն իր ողջ ապականությամբ… Հնչում է զանգը, ժամանակավոր լռում մարդկային բզզոցը, ինձ տեղափոխում Իմ աշխարհ…

———————————————————————————-

Դուռը թակում են: Ես վեր եմ թռնում: Գիշերաժամին դռան թակոցը խորհրդավոր է հնչում: Ես իջնում եմ անկողնուց, քայլում դեպի դուռը, ականջ դնում, այնքան լուռ է ամեն ինչ, այն աշխարհի պես, ու ինձ թվում է թե երբեք էլ չեն թակել ու այն ինձ է թվացել… բայց ես բացում եմ դուռը, Ոչ մեկ չկա,, բայց ինչ որ բան կա… ես վերցնում եմ գետնին գցաց վարդաթերթի վրա գրված նամակ, կարդում «Երջանկությունը սպասում է Անմարդ զբոսայգում, Դիմակավոր»:  Ես ժպտում եմ, վերադառնում, պառկում, նամակը պահում ձեռքումս, անուշ նիրհի մեջ ընկնում…

Արշալույսից Անմարդ զբոսայգում թափառում եմ, բայց չեմ հոգնում, քանզի հավատում եմ քո գալուն…Գարունը սեր է վառել իմ հոգում, ծաղիկները ժպտում են ինձ, այգին բուրում է անուշ, աստղերն կարծես գրկում են ինձ, փայփայում, ու ես այդ տիեզերական փայփայանքի մեջ քեզ եմ զգում, այդ դու ես Երջանկությունը, Միակը, Ես բաց աչքերով երազում եմ քեզ, ու չեմ վախենում, որ աչքերիս մեջ արտացոլված անհայտ պատկերդ ինչ որ մեկը կնկատի, քանզի շուրջս մութ է, անթափանց ու լուռ, ոչինչ չկա, կամ ես, տիեզերքն ու էլի մի տիեզերք մարմնավորված քո մեջ, կա լռություն, կա մութ ու կան աստղեր, երազներ, ծաղիկներ գարունն ու այգին…

 Իմ աշխարհն կերպարանք է առել…

Ես նստում եմ ճոճաթոռին, քամին ինձ ճոճում է, ես դեռ սպասում եմ առեղծվածային Դիմակավորին… հետո անէանում երազների աշխարհում…

Զգում եմ նրա էության ուժը, արթնանում երազներից…Շրջվում, բայց տեսնում եմ արդեն հեռացող Դիմակավորին: Գուցե վաղուց սպասու՞մ եր: Սիրտս ճչում է, նա կարծես լսում, կանգնում, շուռ գալիս, նայում ինձ: Ձեռքը տանում է դեպի դիմակը, որ հանի: Վայրկենական բերկրանքից փակում եմ աչքերս, հետո բացում… բայց ոչ, չկա, ոչինչ չկա… Նա չկա… Սրտիս զարկերն խլացնում են արցունքներիս ձայնը, հուսահատությունը բթացնում է ցավը.. ես դառնում եմ ամբողջ տիեզերք մի Զզգացողություն… քամին ինձ ուղեկցում է տուն…

Դուռը բացում է քույրս: Մորաքրոջս աղջիկն էլ կանգնած է նրա մոտ: Նրանք զարմացաց նայում են ինձ: Չեն հարցնում ուր եմ. գիտեն, որ միշտ դասերից հետո զբոսնում եմ, միայն ինձ ասում են, թե ժամը քանիսն է…ես նայում եմ պատի ժամացույցին,, բայց ինձ համար մեկ է: Ես փակվում եմ իմ սենյակում: Հանգցնում լույսը. մթությունն ինձ դուր է գալիս, բացում եմ պատուհանը… աստղերը, երկինքն ու լիալուսինը, ես ու իմ խոհերը… Ես թախծում եմ, բայց իմ թախիծն գեղեցիկ է, քանզի ես հավատում եմ Երջանկությանը: Ես առանց հանվելու պառկում եմ, աչքերս փակում` ես Իմ աշխարհում եմ` գեղեցիկ , ներդաշնակ, բարի ու երջանիկ…

Իմ աշխարհում ծնվում են ամենագեղեցիկ ու նուրբ, վերացական, գոյ չպարունակող երազները… Իմ շրթունքները ժպտում են մտորումների բերկրանքից… Ես քաղցր կիսաքնի մեջ եմ, աչքերս այլևս կիսախուփ են, պատուհանից նկարազարդված է երկինքը գիշերվա ու ես կարծես ճոճվում եմ, ինչպես ճոճաթոռին նստած ժամանակ… Կյանքը գեղեցիկ հեքիաթ է թվում, թախիծն էլ է գեղեցիկ, թախիծն իմաստավորում է սպասումը, իսկ ես հավատում եմ….

——————————————————————

Արդեն որերորդ գիշերն է դուռը թակում են, ես վազում եմ դեպի դուռը, բացում սպասումով, ակնկալիքով, շնչակտուր, բայց արդեն որերորդ գիշերն է դատարկությունն է ինձ այնտեղ սպասում… հուսահատությունը…

Հետո հայտնվում են քույրս ու մորաքրոջս աղջիկը: Ու արդեն որերորդ անգամ ինձ թվում է , թե նրանք նույնպես արդնացել են դռան թակոցից, բայց արդեն քանիերորդ անգամ նրանք ինձ հարցնում են, թե ինչու եմ բացել դուռը, ու ես քանիերորդ անգամ պատասխանում եմ` թակում էին: Ու քանիերերդ անգամ նրանք զարմացած նայում են միմյանց, մտածում, թե ես գի՞ժ եմ: Ես փակում եմ դուռը, վերադառնում իմ սենյակ:

            Արդեն որերորդ երեկոն է ես գնում եմ Անմարդ զբոսայգի, թափառում զբոսայգում, սպասում իմ առեղծվածային Դիմակավորին: Նա ամեն օր գալիս է այնտեղ, երբ ես նստած եմ լինում ճոճաթոռին խորասույզ մտքերի մեջ: Նա միշտ գալիս է համրաքայլ, լուռ, ինչպես մեռյալների աշխարհում: Գալիս կանգնում իմ հետևում, ու երբ երազներից արթնացած զգում եմ նրա էության ուժը, շրջվում… նա արդեն հեռանում է:  Խաղու՞մ է:  Ու ամեն անգամ, որոշում եմ չարբել սին երազներով, որ զգամ նրա հայտնվելը, բայց ոչ, գերբնական ուժի դրդմամբ ես կորցնում եմ իրականության ընկալումը, վերացարկվում աշխարհից, ու միայն աշխարհ վերադառնում, երբ նա հեռանում է: Ու ամեն անգամ, երբ հուսահատության մի ճիչ է թռնում հոգուցս, նա կանգնում է, շրջվում, գուցե խղճու՞մ, ձեռքը տանում դեպի դիմակը, հանում, բայց մթությունը քողում է դեմքը, վայրկյաններ հետո խավարը կլանում նրան,,, հեգնանք, կյանքի հեգնանք…

            ———————————————————————————

«Վաղը դիմակահանդես է, կգա՞ս»,- հարցնում է մորաքրոջս աղջիկը:

«Ոչ»,- մեխանիկորեն պատասխանում եմ ես ու մտածում,-«բայց ինչու՞ գնալ»:

Քույրս մտնում է սենյակ ու ասում,-«Իհարկե գալիս է»:

«Բայց ես հագուստ չունեմ»,- պատճառաբանում եմ ես:

«Հոգ չէ, եթե դա է խնդիրը»,- ասում է մորաքրոջս աղջիկը:

«Մենք այդ խնդիրը կլուծենք»>- ավելացնում է քույրս:

Նրանք իմ փոխարեն արդեն որոշել են, ու ես չեմ առարկում: Մտքովս անցնում է, որ գուցե դիմակահանդեսի՞ն հանդիպեմ…Դիմակավորին: Ու այդ մտորումից ես ժպտում եմ: Հետո լսում եմ քրոջս ու մորաքրոջս աղջկա քննարկումը իմ կերպարի շուրջ: Նրանք գտնում են, որ ես պետք է ունենամ շատ նուրբ ու քնքուշ տեսք, եթերային ու վերացական, ինչպիսին որ եմ, ըստ նրանց իրականում:  Նրանք գնում են ինձ համար հագուստ, դիմակ ու այլ պարահանդեսային պարագաներ ընտրելու, իսկ ես վարագուրում եմ պատուհանը ու միացնում Vivaldi… Ինձ տանջում է քաղցը սիրելու ու սիրվելու նյութապես, առարկայացված, մարդկայնորեն… ինձ տանջում է արհամարհանքը կյանքի, նրա օրենքների, օրինաչափությունների, միօրինակության նկատմամբ, որը թույլ չի տալիս ապրել, ուղղակի ապրել… ինձ տանջում են իմ մտքերը, խոհերը, երազներն ու իդեաները… ինձ տանջում է իմ էությունը, իմ ինքնությունը, սկսում եմ ատել իմ անհատականությունը, որը թույլ չի տալիս մարդկայնորեն ապրել, սիրել ու սիրվել մարդկային կեղտոտ ցանկասիրությամբ, տրվելով ժամանակավոր ու անցողիկ կրքերին…. Ես ապրել եմ ուզում այս աշխարհում… Հնչում է Vivaldi…վերացարկում ինձ աշխարհից, նետում երևակայական երջանկության արբեցման մեջ…

Աշխարհը գեղեցիկ պարտեզ է թվում երջանկության պահերին: Ու կյանքը արժևորվում է հենց այդ պահերին:

Ես նայում եմ նրան… նա ունի հագին մինչև հատակն հասնող շրջազգեստ, ձեռքերին հագած ունի ձեռնոցներ ու դիմակ, որը փակում է միայն աչքերը, բայց չի քողում հավերժական թվացող թախիծը… Նա գեղեցի՞կ է… ու ես նայում եմ նրան, ձեռքս մեկնում, բայց հայելին բաժանում է մեզ.. ես ժպտում եմ:  Հետո քույրս ու մորաքրոջս աղջիկը կանչում են ինձ միջանցքից :

—————————————————————————————–

Պարահանդեսը սկսված է: Դահլիճը զարդարված է այնպես, որ թվում է, թե աշխարհում եմ կախարդական… Նայում եմ շուրջս. կերպարանավորված դիմակավորներ են, ովքեր այնքան երջանիկ ու ուրախ են թվում… այնքան գեղեցիկ է այս դահլիճում ամեն ինչ, կարծես երազների մոլորակը լինի, որտեղ հայտնված յուրաքանչյուրը ի վերջո պետք է իրական կյանք վերադառնա երազանքը կատարած, կամ գուցե երջանկությունը ճաշակած: Իսկ իմ Երջանկությու՞նը…

Նայում եմ դիմակավորներին` վախի անբացատրելի դող է անցնում մարմնովս, բայց որը որ հաճելի է թվում, ու ես մտածում եմ, որ այդ բազմագույն դիմակների ներքո թաքնված են իրական աշխարհի կերպարները:

Քույրս ու մորաքրոջս աղջիկը խառնվել են բոլորին: Բոլորն այս ու այն կողմ են շտապում, զննում միմյանց, զրուցում, ժպտում , ծիծաղում…գուցե փնտրու՞մ…բոլորը կարծես ճանաչում են միմյանց ու միևնույն ժամանակ չեն էլ ճանաչում… Հնչում է երաժշտություն, բոլորը պարում են, հրճվում, ծիծաղում, ու երաժշտության բացակայության պարագայում ծիծաղի ուրախ հնչյունները փոխարինում են երաժշտությանը:  Բոլորը բոլորի հետ այնքան ջերմ են, մտերմիկ, իսկ ես կարծես անծանոթ ու օտար լինեմ` հայտնված այլ աշխարհից: Ես քայլում եմ անվերջ թվացող այդ մեծ դահլիճում, նայում դիմակավորներին, ինքս հրճվում նրանց հրճվանքով, ժպտում նրանց ժպիտներից… Թվացյալ երջանկության մեջ սակայն ես զգում եմ դատարկության էությունը, որը լցված է Սպասմամբ ու Հույսով:

Քույրս ու մորաքրոջս աղջիկն հայտնվում են հաճախ, փորձում ինձ տանել ու խառնել դիմակավոր ամբոխին, բայց ես մերժում եմ նրանց ու կրկին մնում մենակ այդ բազմամբոխ դահլիճում:

Երաժշտությունները հաջորդում են միմյանց: Հնչում է տանգո, հետո վալս, հետո ավելի ակտիվ ինչ որ մի բան, ու դիմակավորներն պարում են խենթ կրքերին զոհ դարձած, հրճվում, տրվում վայրկենական կրքերին ու զգացողությունների բռնկումներին:

Դիմակավոր ասպետներն մոտենում են ինձ, հրավիրում պարի: Բայց ես մերժում եմ նրանց: Ես կարող եմ միայն վալս պարել, բայց և կարեղ եմ միայն Մեկի հետ պարել, միայն Մեկի: Ու նրանք հեռանում են ինձնից, համարում ինձ գոռոզ դշխուհի: Ես էլ ներողամտերեն ժպտում եմ, մտածում, որ նրանք չգիտեն, որ ես…

Հնչում է Վիվալդին, իմ Վիվալդին: Դիմակավորներն զույգեր կազմած, միմյանց գրկած վայելում են աստվածային երաժշտության հնչյունները: Ես լրիվ մեռացված եմ այլևս, թվում է թե գոյություն էլ չունեմ: Դատարկությունն այժմ անհույս է, Սպասումն էլ կարծես մեռնում է դանդաղ: Այս գեղեցիկ դահլիճում ամեն ինչ տխուր է, ամեն ինչ միևնույն… Ես նայում եմ նրանց` միմյանց գրկած պարող զույգերին, ու ակամայից թախծով լցվում: «Գուցե երբեք չպարեմ կյանքում»,-անցնում է մտքովս: Դիմակավորն այստեղ էլ չկա: Ես այլևս ոչինչ չունեմ այստեղ անելու ու հետ-հետ եմ քայլում դեպի իրական աշխարհ տանող դահլիճի դռները…

…Ու ինձ թվում է, թե ես փախչում եմ բոլոր տեսակ աշխարհներից` անվերջ փնտրելով Իմ աշխարհը…

Ահա ևս մեկ քայլ ու ես դուրս կգամ այս դիմակավորված աշխարհից: Ու… ես զգում եմ զգացողություն, որը երբեք զգացած չէի, գեղեցիկ զգացողություն, որը ներդաշնակեցնում է էությունս, որը ինձ վերստին լցնում է Հավատով ու Հույսով…

Ես զգում եմ իրանիս հպված ձեռքի հզորությունը, ինձ թուլացնող, հուզող, երջանկացնող ու միևնույն ժամանակ վախեցնող այդ հպումը ձեռքի: Ես զգում եմ նրան շատ մոտ, գրեթե հպված ինձ.. Ես զգում եմ շունչը Նրա, տիրական, իշխող այդ շունչը, որը զգացել եմ ես Անմարդ զբոսայգում, զգացել իմ անքուն երազներում.. Ես կորցնում եմ իրականության զգացողությունը, կորցնում մտածել կարողանալու ունակությունը, ինքս ինձ տիրապետելու կարողությունը:

Ես դողում եմ ողջ մարմնով, վախենում շուռ գալ ու նայել Երջանկության աչքերին. Վախենում եմ, որ Նա աչքեր չի ունենա ու շուռ գալով ես կհանդիպեմ պատրանքի…

Իմ աչքերն արտասվում են, ու ես զգում եմ Նրա մատների հպումը իմ այտերին , շուրթերին, որոնք մաքրում են իր իսկ պատճառած հոսքը արցունքի… ա՜խ, Նրա ձեռքի հպումը… իշխող, տիրական, ու ես զգում եմ իսկական երջանկության վայելքը: Ու ես վախենում եմ այդ վայելքից, վախենում, որ դա գուցե կորչի ու ես այլևս ապրել չեմ կաողանա: Երջանկության արբեցման մեջ ես կորցնում եմ աշխարհի ընկալման զգացողությունը և միայն զգում նրան:

-Մ՛ի շտապիր, ես այստեղ եմ, Երջանկությունը…

Ես ժպտում եմ, կրկին արտասվում, կրկին զգում Նրա ձեռքի հպումը:

Ես շրջվում եմ… Նա է… այն նույն Դիմակավորը, զբոսայգու Դիմակավորը, միակ իսկականը բոլոր դիմակավորների մեջ: Նույն աչքերը, իմ հիշողության մեջ անջնջելի մնացած կանաչ-մուգ աչքերը, խորհրդավոր-խոր իմաստալից աչքերը, միակ գեղեցիկ աչքերն այս աշխարհում: Տիրական, իշխող, ոչինչ չասող, բայց ամեն ինչ ասող հայացքը ու այնքան գեղեցիկ շուրթերը, նկարված շուրթերը, որոնք ժպտում են ինձ ու ինձ խենթաղնում: Նա ձեռքը մեկնում է ինձ ու ես դանդաղ դողացող ձեռքս մոտեցնում եմ, մատներով նախ զգում նրա մատները, հետո շոյելով վեր բարձրացնում, զգում նաև ափը… ու ես հասկանում եմ, թե ինչ է երջանկությունը: Նրա հայացքն խնդրում է ինձ պարել իր հետ: «Իհարկե»,-շշնջում են իմ շուրթերը: Մենք միանում ենք դիմակավոր ամբոխին: Ես զգում եմ ինձ նրա գրկում ու աշխարհը հեքիաթ է թվում, զգացողությունը` հրճվանք: Հնչում է մի նոր Vivaldi, մենք միմյանց գրկած պտույտներ ենք գործում պարասրահում, ու թվում է բոլորը հետ-հետ են գնում, ամբողջ պարասրահը մեզ թողնում: Ու մենք մարում ենք` ես ու Դիմակավորը, պտույտներ գործում պարասրահում… Ու ես զգում եմ նրա գրկում դողացող իմ մարմինը, ես զգում եմ իմ աչքերին նայող նրա աչքերը ու Նրա հայացքի հզորությունից խեղճացած իմ աչքերն եմ զգում.. ես զգում եմ դողացող իմ շուրթերը, ու Նրա ժպտացող տիրական շուրթերը.. ես իմ թույլ ձեռքը զգում եմ նրա ուժեղ ձեռքում… ո՞վ է նա, այդ անծանոթ Դիմակավորը, իմ կյանքն իմաստավորողը, դատարկություն լցնողը, աշխարհը գեղեցկացնողը, Ամեն ինչը աշխարհի, ո՞վ է նա…

…Գիշերը էլի դուռս թակում են, ես փորձում եմ այնքան զգույշ այն բացել, որ այլևս քույրս ու մորաքրոջս աղջիկը չնկատեն: Ու ես արդեն հուսահատության փոխարեն դռան հետևում տեսնում եմ Դիմակավորի թողած երկտողը, որով Նա ինձ հրավիրում է Անմարդ զբոսայգի, ու միշտ հրավիրում է արևածագին, ու ես այլևս հույսով ու սպասումով գիշերներ չեմ լուսացնում, ես գեղեցիկ երազներով, Նրան հանդիպելու, զգալու մտորումների հաճույքից արբած երազներով գիշերներ եմ անցկացնում: Ես արևածագին շտապում եմ զբոսայգին: Նա սպասում է ինձ այնտեղ: Ես վազում ու գրկում եմ Նրան ու զգում ինձ Նրա գրկում, ես կատարյալ երջանկություն եմ ապրում: Ես խնդրում եմ Նրան հանել իր դիմակը: Նա մեղմ ժպտում է ու հանում… բայց միշտ լուսաբացի արևի շողերը ընկնում են Նրա դեմքին, ու ես Նրա դեմքի փոխարեն միշտ մի արեգակ եմ տեսնում ու գեղեցիկ այդ արեգի մեջ ժպտացող կանաչ-մուգ մութ աչքեր: Բայց ժամանակը միշտ քիչ է, Նա միշտ շտապում է, գուցե անհրաժե՞շտ է…

Հետո ես զգում եմ իմ շուրթերին հպված Նրա շուրթերը, հետո զգում եմ Նրան ամբողջապես…. Մենք սիրում ենք միմյանց մարդկայնորեն, նյութապես, առարկայացված, մենք սիրում ենք մարդկայնորեն` տրվելով կեղտոտ ցանկասիրությանն ու ժամանակավոր հրդեհվող կրքերին… Ու ես Անմարդ զբոսայգում նրա հետ հասկանում եմ, թե ինչ է նշանակում լինել մարդ…

Ես արթնանում եմ մտքերի պատրանքից, տեսնում պարասրահը, դիմակավոր զույգերին, զգում Դիմակավորին ինձ գրկած…զգում պատրանքի պատճառած բերկրանքի հզորությունը, տխրում, որ միայն պատրանք էր, մտորում, գուցե ցնո՞րք: Մենք դեռ պտույտներ ենք գործում պարասրահում, զգում կախարդական հնչյունները, որոնք օգնում են մեզ այնքան թեթև սահել դահլիճում: Հետո մենք կանգ ենք առնում: Դիմակավորն այնքան մոտ է ինձ, որ ես նրա շունչը զգում եմ իմ շուրթերին, ու ես արբում եմ դրանից, խենթանում, վերացարկվում, ես զգում եմ երեսս շոյող նրա ձեռքը.. ու դեպի ինձ քիչ-քիչ հակվող նրա դեմքը… ու թվում է, թե ևս երկու, կամ գուցե մեկ վայրկյան և ես վերջապես իմ շուրթերին կզգամ Նրա շուրթերը… Մեր շուրթերը հպվում են… Աշխարհը եդեմ է թվում, երջանկության զգացողության տիեզերականությունից թվում է սիրտս բազմաբյուր հյուլեների կվերածվի… բայց… հանգչում են լույսերը, սկսվում աղմուկ, իրարանցում…Աշխարհը կանգ է առնում:

Վառվում են լույսերը: Աղմուկը դադարում, սկսվում է երաժշտություն: Ես դահլիճի կենտրոնում եմ, շուրջս դիմակավորներն զույգեր կազմած կրկին պարում են: Բայց ես մենակ եմ, չկա Նա: Կարծես երբեք էլ չէր եղել: Աշխարհը սին ու դատարկ է թվում, ու թվում է ինձ թե հիմա էլ սիրտս հյուլեների կբաժանվի վշտի զգացողության տիեզերաչափությունից: Արցունքները ծովանում են աչքերումս.. զգում եմ ինձ հուսահատ, դժբախտ ու մենակ այս բազմաբյուր մարդկանց աշխարհում: Այս ու այն կողմ եմ վազում, փնտրում Նրան, չկա իմ Դիմակավորը, ու թվում է, թե ոչինչ չկա այս աշխարհում… Ես մտածում եմ, որ գուցե Անմարդ զբոսայգում Նա ինձ է սպասում, վերջին հույսով լցված ես շտապում եմ այնտես: Ծառերն ու շյուղերը տրտում ողջունում են ինձ, ես խենթի պես այս ու այն կողմ եմ վազում, չկա, Նա չկա.. Ու ես լսում եմ սեփական լացիս ձայնը այնքան անհույս, մեղք, այնքան սրտամաշ, ծառերն ու շյուղերը կարծես միանում են ինձ, ձայնակցում, ողբում իմ դեռ չգտած երջանկության կորուստը…

Արդեն գիշերաժամ է, ես քայլում եմ դեպի տուն, ոչինչ այլևս չեմ զգում, ոչինչ: Միայն մտքումս կրկնում եմ, թե այդ ով է խաղում ինձ հետ, ով?, և ինչու հենց ես?, ինչու?, ես վախենում եմ, որ չեմ կարողանա տանել զգացողությունների տիեզերականությունը, ես վախենում եմ այլևս ապրելուց…

———————————————————————————-

Գիշերաժամ է: Արթնանում եմ Նրա կարոտից: Արդեն որերորդ գիշերն է դուռը չեն թակել, բայց չգիտես ինչու ամեն գիշեր ես գնում եմ դեպի դուռը (գուցե հույսի մնացորդներն են ինձ մղում դեպի այդ քայլը), բացում, բայց այնտեղ Ոչինչ չկա, հուսահատ փակում եմ դուռը, վերադառնում ննջասենյակ, նստում ճոճաթոռին, նայում պատուհանից թափանցած լիալուսնի սկավառակին:

Սենյակս մութ է, ինչպես իմ կյանքի խավարը: Դատարկությունն անսահման է, Հույսը մեռել է, Սպասումն էլ հոգնել…

Տխրությունն օրորում է հոգիս, թևածում իմ գոյի եզերքում, շղարշում իմ կյանքի հեռուն…

Համրաքայլ մոտենում եմ պատուհանին և զգում. քամին շոյում է վարսերս, սահում երեսիս վրայով, փակում աչքերս, հպվում շուրթերիս… ու ես ակամայից հիշում եմ դիմակահանդեսը, ու թվում է, թե Նրա համբյուրն է քամին փոխանցում ինձ: Բացում եմ աչքերս, հայացքս շրջում է մութ աշխարհի լուռ հեռուներում, բախվում դատարկությանը, գոյացնում արցունքներ, լճացնում աչքերս: Մշուշվում է հայացքիս պարզությունը արցունքների լճակում, փակում եմ, սկսվում է լուռ տեղատարափ արցունքների.. փակ բիբերով գծագրում եմ մուգ կանաչ աչքերը, ժպիտը, դիմակը, շուրթերը…

Քամին այս անգամ շոյում է այտերս, ու ինձ թվում է Նրա ձեռքերն են սահում այտերս ի վար, ինչպես դիմակահանդեսի ժամանակ, երբ մաքրում էր երջանկության արցունքները:

Գիշերաժամ է: Լռության ու մթության աշխարհում անձայն օրորվում են ուռիներն իմ բակի, իսկ այնտեղ` վերևում, սպիտակագորշ ամպերը լողում են լիալուսնի սկավառակի շուրջ` ստեղծելով առեղծվածային մի բնապատկեր: Բայց անգամ այդ գեղեցկությունն դատարկ է այնքան, այնքան անիմաստ, գուցե ավելո՞րդ… Միայնություն է շուրջս` անսահման ու անեզր, միայնություն միաձուլված դատարկությանը… Ուզում եմ վերզգալ զգացողությունների բերկրանքը, որ ապրեցի, երբ Նրա աչքերը նայում էին իմին, ու երբ նրա ձեռքի ափը հպվեց իմին… ուզում եմ զգալ Նրա շուրթերի հպումը իմին, բայց ավաղ… անզոր եմ… վերզգալ, վերապրել չեմ կարող: Արցունքների տեղատարափն շարունակվում է… Ու՞ր ես՞, չկա՞ս, մի՞թե Երազ էիր.. բայց երազներն այդքան իրական չեն լինում… երազներն երջանկության բերկրանք չեն տալիս, երազները թևեր չեն տալիս ճախրելու, Ախ դու իմ երազ, որ կայիր ու չկաս:

 

Ես այլևս դուռը չեմ բացում գիշերներին ու այլևս Անմարդ զբոսայգում չեմ սպասում…

Նա հայտնվեց ինչպես մռայլ երկնքում մի աստղ, լուսավորեց հոգուս մթնշաղը, հայտնվեց որպես արեգակ վարդագույն մթնշաղին հաջորդած, որպես մի լույս թափանցած վարագուրված պատուհանից: Նա ինձ թևեր տվեց ճախրելու, իմաստավորեց ունայնությունը կյանքիս, Նա հայտնվեց մի ակնթարթ ու  կորչեց հավիտյան, կարծես չէր էլ եղել… Նա հայտնվեց ու տարավ ամեն ինչ այս կյանքում իր հետ… Ասում են ոչինչ չկա այս կյանքում, ասում են ամեն ինչ սուտ է… հավատում եմ…անգամ Իմ աշխարհում, որն այնքան գեղեցիկ էր, ներդաշնակ, բարի, անգամ այդ աշխարհում արդեն ամեն ինչ դատարկ է, ոչինչ չկա, ոչինչ…

            Ես քայլում եմ անհայտ եզերքով, ամեն ինչ խորդ է, օտար, ամայի: Այդ եզերքն ինձ տանում է փակուղի: Ահա ես կանգնած եմ ժայռաբեկորին` փաթաթված հուսահատության հետ: Նայում եմ ներքև…. Լիալուսնի չքնաղ սկավառակը բյուր հազար լուսավոր կետիկներով զարդարված կեսգիշերային երկնքի հետ իր հավերժ առեղծվածով արտացոլվել է Սիրո արցունքներից գոյացած լճակի հայելապատ մակերևույթին: Չգիտես որտեղից հնչում է Vivaldi ` աստվածային երաժշտությունը, և իր ելևէջներով ներդաշնակեցնում խորհրդավորության ու միալար իրականության համատեղելիությունը, բայց իմ հոգու ներդաշնակությանն այլևս հնարավոր չէ վերադարձնել:

            …Միայն մեկ տարբերակ, միայն մեկը…

            Գեղեցիկ է բնությունը, այս աշխարհը, բայց արդյո՞ք գեղեցիկ է… Գեղեցիկ ու դատա՞րկ… ու՞մ է պետք բովանդակազուրկ գեղեցիկ աշխարհ…

            Այլևս ոչ մի արցունք…սպառվել է…Հույս էլ չկա…

            Զզգացողությունն անհրաժեշտություն է դարձել…

            …Միայն մեկ տարբերակ, միայն մեկը…

Մնաս բարով Երջանկություն, մնաս բարով ԻՄ ԴԻՄԱԿԱՎՈՐ` արարված վերերկրային երազների աշխարհում…

Տխրությունն օրորում է հոգիս, ինչպես զեփյուռը հայելապատ մակերևութում արտացոլված արդեն խամրող լիալուսնին և արթնացող արեգակի շրջանակը…

Մնաս բարով ԻՄ ԱՐԵԳԱԿ

Մնաս բարով…

Հեղինակ՝ Անի Կարեյան



Yandex.Metrica Display Pagerank

Բոլոր հեղինակային իրավունքները պաշտպանված են. Copyright © 2013-2017 Grqamol.am: All Right Reserved
Այլ կայքերում կամ հեռուստառադիոընթերցումներում մեջբերումներ անելիս հղումը Grqamol.am-ին պարտադիր է: