Grqamol.am » Ստեղծագործություններ » Ընթերցողից » Արթուր Սարգսյան «Նրա աչքերը»

Արթուր Սարգսյան «Նրա աչքերը»

Նրա աչքերը (Արթուրի կողմից մի հեքիաթային աղջկա մասին)

Արդեն գիտեմ, թե որտեղից պետք է սկսեմ հուշերիս ժողովածուն, իմ առաջինը և շատ թանկ ժողովածու ինձ համար: Այս ամբողջի մեջ կլինի նա և միայն նա: Առավոտ էր, սովորականի նման էր ամեն ինչ, ոչ մի յուրահատուկ բան, բայց յուրահատկությունն այդ օրվա նա էր, ավելի շուտ ‘Նրա աչքերը’: Նրա աչքերը տեսնելուց ես մտքիս մեջ ասացի ‘ոչ մի նոր սիրահարվածություն կամ սեր’: Բայց միշտ չէ մեր մտածածը և իրականն համընկնում են միմյանց հետ: Մենք եկել էինք ժողովի մի կազմակերպությունում և նա էլ պետք է լիներ մասնակից ադ ժողովին: Գրավեց ինձ նրա խելացիությունը, խոսելը, կրթված լինելը, բարիությունը, մարդասիրությունը և ես սիրահարվեցի նրան: Այդ օրվանից հետո նա իմ մտքերում էր: Հանուն նրա գրեցի մի նոր ստեղծագործություն “Նրա աչքերը”: Հիշում եմ մենք պետք է միջոցառման մասնակցեինք, որտեղ պետք է կարդայինք մեր իսկ ստեղծագործություններ­­ից, ոչ-ոք չգիտեին, որ այդ ստեղծագործությունս նվիրված էր նրան: Որպես մարդ նա բոլորին դուր եկավ, նրա մեջ կար մարդկային լավ տեսակ: Անցավ ժամանակ օրեցօր ավելի էի կապվում ես նրան, իսկ ինչպես չկապվեի, եթե նա ամեն ինչով իմ պատկերացրած գանձն էր: Շատ անգամ էի ասում,-իմ կյանքի մեծ սերը պետք է լինի պուճուր-մուճուր, հոգով և արտաքնապես գեղեցիկ մի աղջիկ: Դա նա էր: Նրա պարզությունը շոյեց իմ հոգին: Իսկ նրա աչքերը պարզապես սիրեցի ամենից շատն այս աշխարհում: Ամեն ինչ լավ էր ընթանում և մենք պատրաստվում էինք միջոցառմանը, բայց անսպասելին դարձավ սպասված երբ բացվեց իմ գաղտնիքը, որ դեռ պահում էի իմ մեջ: Ւմացան մեծամասնությունը, որ նրա աչքերը ստեղծագործությունը հենց նրա մասին էր: Ոչ-մեկի մտքով չէր կարող անցնել, որ ես սովորական երիտասարդս կսիրահարվեմ նրա նման թագուհու: Անգամ մի աղջիկ կար այդ կազմակերպությունում,­­ ով նրան տեսնելուց ասում էր “նրա աչքերը”: Սերս դարձավ մասայական ես դրա համար մեղադրեցի ընկերոջս, ով օգնել փորձելու նպատակով ավելի խանգարեց այդ ամենին, բայց գուցե ճիշտն էլ դա էր, ես հստակ չեմ կարող ասել: Ստացվեց այնպես, որ ողջ ծրագիրը միջոցառման պետք է գրեր նա և ես էլ ցանկացա օգնել նրան այդ հարցում, բայց գուցե այդքան շատ օգնել ցանկանալու պատճառով, խանգարեց ինձ միայն երևակայությունս: Ամեն անգամ, երբ ես նրան տեսնում էի կորցնում էի ինձ: Ես տարվել էի նրանով, ես ցնդել էի այդ տարվածությունից, օրեցօր ավելի ծաղկող այդ զգացմունքից: Հանգամանքներն այդնպես դասավորվեցին, որ նա պետք է ստուգեր ասմունքողներին երգողներին և տար իր խորհուրդները շտկեր ուղղեր, որպեսզի պատրաստված լինեին բոլորն այդ միջոցառմանը: Հասավ իմ հերթը նստեցի նրա դիմաց և սկսեցի կարդալ իմ գրած տողերը, նա մի քանի թերություններ գտավ և ինձ ասաց, ես փորձեցի շտկել մի քանի անգամ, բայց չէր ստացվում: Երբ գիտես արդեն, որ դիմացինդ գիտի, դու սիրում ես նրան և այն նվիրված է տվյալ անձնավորությանը, ինքնին շփոթմունք է սկսվում քո մեջ, քանզի դու ուզում ես այդ տողերը ավելի ու ավելի ռոմանտիկ ներկայացնես և գրավես հենց նրան: Երբեք չեմ մոռանա նրա այս խոսքերը: “Դու սիրում ես չէ նրան, այս դեպքում նրա աչքերը ում մասին գրել ես այնպես ասա, ո ր դա զգացվի”: Բոլորը ժպտում էին անգամ նա, քանի որ ստույգ գիտեր, որ այդ տողերը նրա մասին են: Անցնում էին օրեր, բայց ես գիտեի արդեն, որ նա ուրիշին էր սիրում, իսկ ես էլ նրան և չէի կարողանում իմ մեջ սպանել այդ զգացմունքը, անգամ ավելի անկեղծ լինեմ և ասեմ չէի ցանկանում, երբ իմ կյանքի ամեն ինչն էր նա կարծես դարձել: Մենք շփվում էինք միշտ դուք-ով: Նրա ամեն բարևն ինձ արև էր տալիս: Նա շատ ժպտերեսն էր: Ինձ համար նա միշտ թվում էր շատ-շատ-շատ: Հա մոռացա ասեմ այդ ժամանակ երբ մենք սցենար էինք որոշում, մենք միասին ես նա և իր ըկերուհին էինք հավաքվել մի սենյակում ու գրում էինք ես ամեն կերպ իմ մտքերով փորձում էի նրանց օգնել ու նրան գրավել: Նա շատ փափուկ էր, գուցե ոմանք չհասկանան այս բառի նշանակությունը նրան բնութագրելիս, բայց նա այդպիսին էր: Օրերից մի օր հիշում եմ այնքան ուշադիր էի նայում նրան, որ մի աղջիկ ասաց: “Աչքերդ”: Նա դա ասում էր նրա համար քանզի նա ընկեր ուներ և նման կերպ պահելն իմ կողմից դա սխալ էր: Երբ մենք հավաքվում էինք երգում միասին այդ կազմակերպության անդամներով, ես միայն նայում էի նրան, նայում և հիանում ոչ-թե նրա փայլուն ձայնային տվյալներով, այլ լոկ նրանով նրա աչքերով: Անցնում էր ժամանակը, իսկ ես սպասում էի սպասում այն բանին, որ գուցե նա մի օր ինձ սիրեր: Մի ամբողջ երազների շարան էի կերտում նրա կողքին, հեքիաթներ հյուսում պատկերացնում լուսավոր ապագա: Նա ինձ նայում էր լոկ սովորական տղայի աչքերով մինչ դեռ իմ ցանկացածը շատ ավելին էր: Ես այդ ժամանակ մինչ նրան հանդիպելը գրել էի մի պիես, սիրո երկխոսություն, որտեղ անպայման ցանկանում էի նա լիներ աղջկա կերպարում: Իմ երազանքներից մեկն էր այդ ժամանակ, որ բոլորի աչքի առաջ, ինչպես նաև իմ նա խաղար այդ պիեսում: Բայց գործերն էին շատ, զբաղվածությունն էլ ահռելի և չէր տեղավորվում ժամանակի մեջ, անգամ միայն կարդալու համար այդ պիեսը, հետո նոր որոշեր կտա իր հավանությունը թե ոչ: Ես ամեն օր սպասում էի, վերջապես կասեր,-կարդացի և շատ եմ հավանել: Բայց դե այդ պիեսիս հետ կապված մտահղացումն ուղղակի մնաց այդպես էլ մտահղացում, քանի որ իրադարձությունները այլ կերպ դասավորվեցին: Պահ եկավ նա էլ չէր ցանկանում ինձ հետ շփվեր և ինչ-որ մեկի միջոցով հասկացրեց այդ ամենը: Ես հասկացա, որ ինձ մնում էր լքել այդ կազմակերպությունը, քանի որ այլևս սերս զսպել չէի կարողանում: Ես դուրս եկա ավելի ուշ իմացա նա էլ էր դուրս եկել այդ տեղից և միջոցառումը չեղյալ էր հայտարարվել: Իհարկե այդ ամենը արել էր ոչ-ինձ համար, բայց ամեն ինչ կամ զուգադիպեց ուղղակի և կամ էլ լավատեսական տեսանկյունից եթե նայենք սահմանված էր ճակատագրով: Ես օրվա ամեն ժամերս ապրում էի նրանով, առավոտս ցերեկս գիշերս: Աչքերիս առջև էր նա միշտ անգամ երբ քնած էի ես: Շարունակեցի նրան պահել իմ սրտում, մտքերում, աչքերիս մեջ, երբեք չմոռացա նրա աչքերը: Հավատում էի որ մի բարի օր մենք կրկին հանդիպելու էինք, մի նոր անգամ տեսնելու էի ես նրան: Մոտ մեկ ամիս ես լուր չունեի նրանից, բայց ամբողջ այդ մեկ ամսում ես կարոտում էի նրան: Նա սիրում էր ստեղծագործել հիմնական արձակ ժանրում, մեզ կապել էր նաև արվեստը, արվեստի մի ճյուղ որն ինքս պաշտում եմ պարզապես: Ուներ իր սեփական ասմունքի խմբակը: Նրա մայրը նույնպես ստեղծագործում էր, նա մեր օրերի մի նոր բանաստեղծուհի էր: Նա գեղեցկությունը ժառանգել էր մորից իսկ այ աչքերն էլ ասում էր, որ իր մոր աչքերն էին և Աստծուց շնորհակալ էր, որ ուներ նման աչքեր: Ես միշտ կարդում էի նրա ստեղծագործություններ­­ից: Թե ես թե նա գրանցված էինք սոցիալական կայքերից ֆեյսբուքում ամեն անգամ նայում էի նրա նկարները և հիանում ու ամեն անգամ ասում էի,-Կարա ես քեզ սիրում եմ շատ դու իմ հեքիաթն ես: Ախր ոչ-ոք ձեզանից գուցե չհասկանա թե ինչ աչքեր նա ուներ, աչքեր, որոնք խենթացրել էին ինձ, որոնք դարձրել էին անսահման բարի, որոնք իմ մեջ ներարկել էին երջանկություն, թեկուզ մենակ բայց երջանիկ էի որ նրան ունեի և նրա աչքերին իմ սրտում: Անցավ ժամանակ ես որոշեցի կրկին հիշեցնել իմ գոյության մասին և նրան փորձեցի ավելացնեմ իմ ընկերների ցուցակում, բայց նա արգելափակեց իմ էջը: Ինձ համար պարզապես այդ պահը շոկ էր, ես ապշած նայում էի համակարգչիս էկրանին և չէի հավատում, որ նա իմ էջն արգելափակել է: Բայց եղածը եղած էր և ինձ մնում էր ուղղակիորեն կամ անչափ կոտրվել գոռալ, լացել և կամ էլ գործել: Ես ընտրեցի գործելու տարբերակը: Երբեմն կան քայլեր, որոնք քեզ կարող են հոգեպես ու ֆիզիկապես թուլացնել իսկ քեզ մնում է լինել առավել խելամիտ և ուժեղ: Մեկ ուրիշ ֆեյսբուքյան էջով ես գրեցի նրան: Այդ էջով խոսում էինք մեկ-մեկ ոչ շատ հաճախակի: Այդ օրը ես նրան ներկայացա որպես Արամ և հանուն նրա ցանկացա կամզակերպել մի ամբողջ պոեզիայի երեկո: Նա համաձայնվեց իսկ մանրամասն ավելի պետք է խոսեինք ընթացքում: Ես արդեն մտածում էի գտնել ընկեր ով հանդես կգար այս ամենի մեջ և իր ձեռքով ես կկազմակերպեի այդ ամբողջ ծրագիրը: Անգամ որոշել էի խնդրեի իմ դաշնակահար ընկերներից մեկին, որ հանդես գար այդ օրը: Եվ նրա նվագի ներքո հանդես գար նա: Պատկերացնում էի ամեն ինչ. տարբեր տեղեր գնացի հետաքրքվելու համար, թե որտեղ կարող ենք կազմակերպել այդ ամենը, բայց ամենուր զբաղվածություն կար և միայն մեկ տեղ գտա որտեղ պետք է անեի, այնպես ստացվեց մեկ օր, որ նա ցանկանում էր հրաժարվել, բայց ես կրկին համառեցի և նա մտափոխվեց: Անցան օրեր, նա ինքը ցանկացավ ավելի տեղյակ լինել մանրամասներից և ես նրան ասացի: Որոշեցինք տվյալ շաբաթ օրը պայմանավորվել հանդիպման համար, բայց նա որոշեց հրաժարվել: Մի պահ շեղվեմ և ասեմ սա: Պատկերացնում էի այդ պոեզիայի երեկոն հանդիասատեսով անգամ գրող գրականագետ մարդկանցով, այդ ամեն ինչին ես ներկա չէի լինելու, միմիայն վերջում հայտնվելով ես կներկայանայի նրան, բայց իմ հայտնվելն էր կլիներ նրա համար անակընկալ որոշ չափով, մենք միասին պետք է կարդայինք իմ իսկ գրած ստեղծագործությունը, որն այսպիսին էր:

Աղջիկ:

Դու ինձ սպասեցիր, բայց ես չգիտեմ, թե քեզ կսիրեմ,

Բարդ է ինձ համար, որ սիրտս մի նոր մեկին նվիրեմ,

Քեզ միշտ նայել եմ աչքերով ասես ծանոթ տղայի,

Իսկ դու նայել ես աչքերով կարծես խենթ սիրահարի:

Տղա:

Իսկ սիրահարն այս թագուհու աչքերն ինչպես չսիրի,

Ինչպես մոռանա չքնաղ հեքիաթին իր ամբողյջ կյանքի,

Ես որ անզոր եմ, ես քեզ սիրում եմ չափից առավել,

Եվ պատրաստ եմ միշտ, մեծ խենթություններ քեզ համար անել:

 

Մինչև շարունակելը այս ամենի, մոռացա պատմեմ մի իրադարձության մասին, իրադարձություն, որն ուղղակի ինձ պարգևեց երջանկություն: Ես իմացա որ նրա մայրը կազմակերպել էր հանդիպում և վստահ էի, որ կրկին կտեսնեի նրան, նրա աչքերը: Աստված իմ ինչ երջանկություն էր դա իմանալը: Օրեր առաջ արդեն սիրտս այնքան արագ էր զարկում, հաճելի դողով էի պարուրված, իսկ ինչքան մոտենում էր այդ օրը, այնքան ես ավելի էի երջակությանը մոտենում ավելի հեքիաթային: Իմ հեքիաթայինին ես նորից տեսնելու էի: Ամեն մի գործ դրեցի մի կողմ և այդ օրը գնացի այդ տեղ, ներս մտա տեսա նրան սկզբում նա ինձ չնկատեց իսկ ես նայում էի նրան: Նա կանգնած էր ինձանից հեռու և հանկարծ մի պահ հայացքով նկատեց ինձ և աչքերը թաքցրեց պտտվեց և սկսեց քույրիկի, ընկերուհիների մեկ էլ մի տղայի հետ խոսել իմ մասին: Ես վստահ էի, որ նա խոսում էր իմ մասին, բայց այ ինչ էր ասում, դա ստույգ ասել չեմ կարող: Նայում էր մեկ պահ հետո էլ չէ: Հասավ պահը այն բանի, որ նա պետք է կարդար իր մայրիկի և եթե չեմ սխալվում մեկ ուրիշի ստեղծագործություններ­­ից: Սիրտս դողում էր: Աչքերիս առաջ կրկին նա էր: Իմ երկարատև կարոտների էակը: Կարդում էր նա, իսկ ես լսում էի, փորձում էի որսալ նրա ձայնը, ուզում էի ուղեղս ձայնգարեր այդ ամենը, ինչ որ մի կերպ: Նայում էր ինձ թեքում էր հայացքը նայում էր ժպտում, հետո մռայլվում և այդպես շարունակ: Այդ ստեղծագործություները­­, որ հնչում էին նրա շուրթերից կարծես մեր մասին լինեին: Ինչ երանելի էր այդ ակնթարթը, ինչքան հիշվող, մաքուր: Լսեցի մի քանի բան և դուրս եկա, երկար անելիք չունեի այդ տեղ: Ես հասկացա այն ինչ ծրագրավորել էի հանուն նրա պետք է իրականանցել փորձեի. քանզի համոզվեցի առավել քան, որ նա իմ գանձն է, գուցե շատերն ասեն ես իրավունք չունեմ նրան կոչել իմը, բայց ես իրավունքներ խախտելով իմն եմ անվանում նրան: Գրելուց մեկ-մեկ մոռանում եմ և անցյալն ու ներկան խառնում հուսամ դուք այդքան խստորեն չեք դատի: Չեղավ ոչինչ, իմ պատկերացրած ամեն ինչ ձախողվեց: Ես նրան ասացի որ չեմ սիրում, երբ մարդիկ ինձ խաղացնում են մատների վրա, երբ ես լուրջ նպատակներ ունեմ, իսկ նա պատասխանեց:

-Ես ամեն կերպ ցանկացա հարմարեցնել բայց չստացվեց, կարծում եմ իրավունք ունեմ հրաժարվելու և հավատացեք ես բավականաչափ հարգանք ունեմ ինձ անծանոթ մարդու նկատմամբ և մատների վրա չեմ խաղացնում: Ես այդ ամենից հետո ցանկացա բացահայտել ամեն ինչ, այս խաղը, խաբեությունն հանուն սիրո, մի խոսքով ամեն ինչը, բայց դա միմիայն օգտագործվեց իմ դեմ, քանզի ես կարծում եմ ու համոզված, որ նա ինձ դեռ ատում էր կամ նման մի բան: Հիշում եմ նրա այս խոսքերը: Դա արդեն Ձեր գործն է, թե ինչքան կսպասեք։ Առհասարակ, ինձ ջնջում եք Ձեր առօրյայից։ Ու մի հատ էլ մատերի վրա խաղացնելուց Դուք եք խոսում, հա՞։ Մենակ ծիծաղելի է!!! Անգամ անունն եք խաբել։ Չլինի՞ մտածել եք՝ օրը 100 հազարավոր մարդկանցից, որ գրում են, Ձեզ հիշելու էի։ Մի խոսքով, ահավոր վատ բան արեցիք։ Սա վերջին նամակն էր, որ ես գրեցի Ձեզ։ Այս ամենը նա գրեց այն բանից հետո, երբ կրկին խոստովանեցի իմ սերը: Սպասված և ասնպասելի էր այդ ամենը ինձ համար. բայց այս անգամ ևս ինձ օգնեց կամքիս ուժը, որ չկոտրվեմ և շարունակեմ գործել: Ես շատ էի հետևում նրա էջերին և նրա գրվածքներից հասկանում էի, որ չկար էլ նրա ընկերը, այն մեկը ում համար նա խենթանում էր, ով դարձել էր նրա մի մասնիկը: Այդ ամենը գրելուց նա ասաց, որ դեռ ունի սիրելի, խաբեց թե չէ ես դա չգիտեմ: Հիշում եմ նա գրում էր ինչ որ գործեր, իսկ ես պատասխանում էի իմ էջում իմ գրվածքներով այդ գրածներին: Նա էր իմ ներշնչանքի աղբյուրը, գրելուս մեծ շատ մեծ ցանկությունը: Իմ ամենապերճաշուք հրեշտակը նա էր: Իմ գո-ն իմ հիմա-ն ու հետո-ն: Ես սիրում էի նրան: Այնքան կատարյալ էր իմ ձգտած զգացմունքը դեպի նա: Կարծում էի լոկ այն ամենը ինչը, ինչ նա ապրում էր ուղղակի ճակատագրի սխալ էր, նրա սիրելին և նրա հետ կապված ամեն ինչ: Չգիտես ինչի ես առավել քան վստահ էի, որ նա էր իմ ամբողջ կյանքի փնտրած գեղեցկուհին: Երբ քեզ թվում է, որ գտել ես քո իդեալին նրանից բաժանվելն համարում ես անհնար մի քայլ, որ անել ուղղակի դու չես կարող և չես ուզում: Այդ ընթացքում ես գրեցի մի ստեղծագործություն նրա անունով, որը պետք է երգ դառնար և ընկերս ներկայացներ, բայց որպես հեղինակ բառերի ցանկանում էի ես գաղտնի պահել ինքս ինձ: Մտքերս լիովին կենտրոնացրել էի, ինչպես անել այդ երգի գործիքավորումը, դա ինձ շուտ էր պետք: Բայց մեր կյանքում ամեն ինչ գումար արժի, ինչու չէ նաև դա անելու համար էր գումար հարկավոր և ոչ քիչ: Դա այդպես էլ մնաց: Պոեզիայի երեկոն չեղավ հենց նրա ցանկությամբ, բայց դրա համար ևս հարկավոր էր գումար, իսկ այն ցանկանում էի աշխատել այսպես ասած իմ հալալ քրտինքով, բայց դա մնաց այդպես էլ ցանկություն: Ես անչափ սիրում էի երևակայությանս մարտկոցը միացրած շարժվել առաջ և որոշել էի մի այսպիսի բան անել հանուն նրա, որի համար ևս գումար էր հարկավոր, որն կրկին ես չունեի: Շատերը հիմա կմտածեն, միթե հանուն սիրո ես չէի կարող աշխատել ինչ-որ տեղ և վաստակել այդ գումարը, իսկ ես կպատասխանեմ կարող էի, բայց այդ ամենն ուզում էի աշխատել Աստծո տված շնորհի օգնությամբ: Ես էլ էի այդպես մտածում, միլիոն մարդ միլիոն տարբեր մտածելակերպ, չնայած ես երբեմն դատում էի ոչ սովորական մարդկանց մտածելակերպով ինչ-որ այլ մոլորակային բան կար իմ մտածածների մեջ: Հիմա ասեմ թե ինչ էի մտածել:

Ինձ պետք էր վարձել մի սենյակ, երկու հայելի ներսում դրված, մեկի վրա նրա գրածը երկրորդի վրա նրա գրվածին պատասխան` իմը: Պատերին գրած ես քեզ սիրում եմ պաշտում հրեշտակս: Աթոռին դրված նրա աչքերը բանաստեղծությունը, փուչիկների վրա գրված նրա աչքերը: Սեղան` սեղանի վրա երկու բաժակ, երկուսն էլ թղթով փակված, նրանց մեջտեղում կրակայրիչ: Առաջին թղթի վրա գրված , այրիր իմ սիրտը, այս վարդերի մեջ է այն, եթե այդ սրտի սերը ավելի քիչ է քան այն մյուսի: Մյուսի վրա, այրիր այս սիրտը,եթե կարծում ես այս սրտի սիրուց զորեղ է իմ սրտի սերը: Վերևից կախված գրիչ ու ինչ որ գրչասեղան, որի վրա դրված թուղթ, թղթի վրա էլ մի ուրիշ թուղթ գրած, գրիր այն ինչն այս պահին անցնում է քո մտքով թեկուզ դա լինի վիրավորանք ինձ իմ արածների համար: Մի գեղեցիկ գորգ հատակին գցած: Լույսերը ֆոսֆոր: Երկկողմանի գրատախտակ, մի կողմի վրա գրված “շրջիր մյուս կողմ” մյուս կողմի վրա գրված ”միթե ես մարդկային սովորական արարածս կարող էի չսիրել այս աչքերը” ու դրա հենց տակ` նկար միայն նրա աչքերը: Վարագույրով սկզբնական ծածված այս ամենը: Ցելաֆոն սկոտչով փաթաթած, որ վրա գրված “բացիր սկոտչը” հետո բացելուց ևս մի ցելաֆոն գրված “բացիր և այս մեկը” դրանից հետո մի հարսի սպիտակ զգեստ որի վրա գրված “Երդվում եմ իմ բոլոր սրբություններով կյանքիս ամենամեծ երազանքներից մեկն է, այսպիսի մի զգեստով դու ինձ հետ մտնես եկեղեցի իմ ամենաթանկ Կառա”: Եթե այս տողերս կարդալուց հետո մարդիկ ասեն, որ ես լրիվ անհույս, ցնդած սիրահար եմ ես կհամաձայնվեմ, իսկ պատասխան նրանց կասեմ այսպես: -Ես սիրում եմ Աստծո ամենաքնքուշ և անգին հրեշտակներից մեկին հանուն ում ես դարձել եմ այդպիսին:

 

Չեմ մոռանա, որ նա ուներ մի ընկերուհի ում սիրում էր կոչել այսպես “Իմ շատ աղջիկ”: Չգիտես ինչի, նա հենց ինքն էր ինձ համար այդպիսին “Իմ շատ աղջիկ”: Իմը չէր նա, բայց և իմն էր: Իմ մեջ իմ երազանքներում, նա իմն էր իսկ իրականում իմը չէր, բայց ներքին ձայնս հուշում էր որ իմը կդառնար նա: Հիշում եմ երբ հավաքվում էինք այն կազմակերպությունում և քննարկում միջոցառման մասին, ես միշտ նայում էի նրան, ուշադրությունս կենտրոնում հենց նա ինքն էր: Անգամ իմ ընկերներից մեկը նկարում էր նրան, որ հետո ինձ ցույց տար: Նա այն տեսակի աղջիկներից էր, որ կարող էր այնպես խենթ մեկ-մեկ իրեն պահել, որ ոչ-մեկի մտքով դա անգամ չէր անցնի: Բայց նա ամեն ինչի հետ մեկտեղ անչափ հետաքրքիր էր” Մի հետաքրքիր առանձնահատկություն էր: Հիշում եմ մի անգամ նա ինչ-որ տեսակի կոնֆետ էր բերել և հյուրասիրում էր մեզ բոլորիս, հերթը հասավ ինձ: Նա ինձ ևս առաջարկեց, իսկ ես չմերժեցի և ձեռքս մոտեցրի նրան, որպեսզի ինձ ևս տար այդ կոնֆետից: Այդ պահն ինձ համար այնքան քաղցր էր: Նրա ժպիտը նրա ձայնը: Այդ կոնֆետը քանի որ նրա ձեռքից էր, ավելի քաղցր էր համը: Այդ օրն հանկարծ դուրս գալուց զանգեց նրա ընկերը և նա պատասխանեց: -Հեսա գալիս եմ: Ինձ համար այդ րոպեն ահավոր դաժան էր: Այնքան էի ընկճվել այդ պահին, թեկուզ կողքիս եղած մարդկանց համոզում էի ամեն ինչ կարգին էր: Բայց ոչինչ էլ կարգին չէր, իմ տեղն ով էլ լիներ այդ պահին ահավոր կկոտրվեր նման հարվածից հետո: Նա շատ էր սիրում կիթառ: Կիթառը նրա համար հետաքրքիր գործիք էր: Այնպես տացվեց որ պակասում էին ասմունքողներ և ես ինքս էլ ցանկացա կարդալ իմ գրած գործերից: Այդ ժամանակ նրան ևս գործեր էին պետք և ես ասացի այդ հարցերով զբաղվող մի աղջկա որ ես կուղարկեմ նրա համար մի քանի ստեղծագործություններ­­: Դա երջանկություն է մարդու համար, երբ քո սիրած էակը կարդում է իր իսկ շուրթերով քո ստեղծագործություններ­­ից: Բայց ես ուշացա այդ հարցում և նա ընտրել էր ուրիշի ստեղծագործություններ­­ից: Մի օր կազմակերպության անդամներով նստած զրուցում էինք, երբ հանկարծ եկավ նա, դեռ չգիտեր, որ սիրում էի նրան: Եկավ, ներս մտավ ողջունեց մեզ և ցույց տվեց մի նկար, որ իր աշակերտներից մեկն էր նկարել և գրել մակագրությամբ այսպիսի եթե չեմ սխալվում “Նվիում եմ Կարինեին սիրով….”: Այնքան էր նա ուրախացել այդ նվերից: Նրա համար նման փոքրիկ նվերները մի ամբողջ աշխարհ արժեին: Հա ի դեպ չմոռանամ: Հենց այդ օրը նրան մի կարևոր լուր էին ուզում ասել: Կարծում էի ուզում էին ասել իմ զգացմունքի մասին և այսպես ասած տեղս չէի գտնում դուռը փակել էին և զրուցում էին, իսկ ես անընդհատ ներսում գտնվող ընկերներիցս մեկի հեռախոսին էի զանգում իսկ նա անջատում էր: Տագնապով էր լցվել սիրտս, դողում էին ոտքերս: Երբ դու ինքդ կարծում ես, որ ուզում են բացել գաղտնիքդ, ինքնին քեզ մեղադրում ես առավել անկեղծ լինելու համար: Բոլորն ասում էին, որ մենք սար ու ձորի տարբերություն ենք, որ նա ինձ երբեք չի սիրի, որ ես նրա ճաշակով չեմ: Գլուխս երբեմն պայթում էր այդքան նույն բանը լսելուց և լինում էին պահեր, որ ուզում էի ասել-Թքել եմ ձեր ասած խոսքերի վրա, դուք ինձ հոգնեցնում եք, ես սիրում եմ նրան և կնվաճեմ նրա սիրտը: Զսպում էի ինձ մի կերպ, բայց մեջս ամբողջովին զայրույթ էր կուտակվում:Մի երգ կար, որի տակ բոլորս պետք է փորձեինք անել շարժումներ, որոնք բնավ էլ բարդ չէին պարզապես պահանջում էին համաչափություն: Ես ամբողջ ժամանակ հայացքս չէի կտրում նրանից: Իմ ընկերներից մեկն այդ տեղի անդամներից, կիթառահար էր և նա պահեր կային դիտմամբ նվագում էր կիթառ, որպեսզի այդ կիթառի տակ ես կարդամ իմ բանաստեղծությունը “Նրա աչքերը” հենց նրա աչքերի մասին գրված: Հիշում եմ մի օր երբ իմ բանաստեղծությունն էինք փորձում շտկել կարդալու տեսանկյունից, աղմուկ էր և այդ աղմուկի պատճառով նա ասաց: -Հեսա գնալու եմ ես Արթուրի հետ ուրիշ սենյակում մենակ պարապեմ: Բոլորը ժպտացին և անգամ կիթառահար ընկերս ասաց:-Համաձայն եմ: Բա ես ինչքան համաձայն էի: Ա~խ եթե դա լիներ իրական և մենք երկուսով պարապեինք մի այլ սենյակում չտեսնված կլիներ դա, մեծ երջանկություն ինձ համար: Միայն պատկերացնելուց արդեն ես և նա-ն ակամա ես խելագարվում էի այդ րոպեին: Բայց իհարկե դա չեղավ, ավաղ չհաջողվեց: Աղմուկը դադարեց և շարունակեցինք պարապել, ես, հետո մնացած ասմունքող երեխաները: Ես ամեն կերպ ցանկանում էի տեսնել նրա ընկերոջ նկարը. թե ով էր ապրում նրա աչքերում իմ փոխարեն ում էր ընտրել այդ թագուհին, ում համար էր զարկում նրա սիրտը, բայց ոչ մի կերպ չստացվեց ինձ մոտ: Մի օր նա իր քրոջն էր բերել այդ կազմակերպություն ինչպես հասկացա ցանկանում էր, որ նա սովորեր կիթառ, բայց ես չգիտեի, որ նա իր քույրիկն էր, ավելի ուշ դա իմացա: Ես ամեն պահ փնտրում էի նրա աչքերը: Այդ կազմակերպությունում մի քանի սենյակ կար: Անընդհատ դուրս ու ներս էի անում հանուն այն բանի, որ տեսնեմ նրան: Այդպիսին էր սերս միշտ ձգտող դեպի նա:Քանի որ մենք որոշել էինք կարդալ մեր ստեղծագործություններ­­ը կիթառի, ջութակի նվագակցությամբ, դրա համար պետք է փորձեր արվեին որոշվեին երաժշտությունները: Նա մի ստեղծագործություն էր կարդում որն իրենը չէր, բայց վերնագրված էր այսպես “Մի օր է ամեն ինչ լավ է լինելու”: Ամեն անգամ երբ պետք է նա կարդար այդ ստեղծագործությունը ընկերս ասում էր:-Հիմա հերթը դեպուտատինն է: Սկզբում չէի հասկանում ինչի էր նա այդպես ասում, բայց ամեն անգամ այդպես ասելուց ես ժպտում էի, ժպտում էր և նա: Մի օր պարզեցի ընկերս այդպես էր ասում, քանի որ դեպուտատներն իրենք էլ մարդկանց միշտ հավատացնում են, որ մի օր ամեն ինչ լավ է լինելու: Հետաքրքիր կերպ էր որոշել անվանել նրան ընկերս: Հիշում եմ առաջին անգամ պետք է ես կարդայի իմ ստեղծագործությունը “Նրա աչքերը” և իրենք որոշեին արդյոք արժե դա ներկայացնեմ: Համարյա թե բոլորին դուր եկավ այն, միայն մնում էր ավելի գեղեցիկ առոգանությամբ և դանդաղ ասել դա: Մի օր նա’ իմ աշխարհը, որոշել էր ինձ նկարել կարդալուց ստեղծագործությունս, բայց այնպես ստացվեց, որ դա ևս չեղավ: Կիթառահար ընկերս մի փոքր ջրիկացել էր այդ ժամանակ և դա էլ խանգարեց, որ շարունակեր նա նկարել: Ամեն օր նա ավելի գեղեցիկ տեսք էր ունենում: Շատ ոճային էր: Գուցե և նրա հագածն այդքան էլ յուրահատուկ չէր և ես ինքս էի ինձ ներշնչել այդպես: Կյանքը ինչպես ասում են միշտ էլ լի է անկնկալներով իմ կյանքն էլ չես դասի բացառության թվաքանակին: Մի աղջկա հետ էի ծանոթացել ֆեյսբուքի միջոցով և ավելի ուշ պարզվեց որ նա ճանաչում էր թե նրան, թե նրա մայրիկին: Բայց անկեղծ լինելով ասեմ, որ իմ սիրելին նրա մոտ ոչ այդքան լավ տպավորություն էր ներգործել: Երկուսի անունն էլ Կարինե էր: Զուգադիպություն էր դա թե ճակատագիր, ճշգրիտ ասելը կարծում եմ բարդ էր: Ըստ նրա իմ գեղեցկուհին գոռոզ էր մեծամիտ, բայց բնավ ես չէի հավատում, որ նա կարող էր լինել այդպիսին: Կարծես նրա նկարագրածը բացարձակ կապ չունենար նրա հետ: Ես ճանաչում էի նրան: Գիտեի թե որքան հարգանք է նա վայելում բոլորի մոտ գրեթե, թե ինչքան շատ են սիրում նրան որպես մարդ: Ինչևէ ինձ համար դա ոչինչ չէր փոխում, կարծում էի այդ տեղեկատվությունն ինձ կօգնի: Դա միայն օգնեց իմանալու նրանց ընտանիքի նախկին բնակարանի հասցեն, բայց դա իհարկե կարծում եմ ոչինչ չտվեց: Ավելի ուշ պարզեցի, որ իմ ընկերներից մեկը թե’ նրան և թե’ նրա մայրիկին ճանաչել է ժամանակին: Դա ևս ոչինչ չտվեց քանի որ այդ ժամանակ նա դեռ երեխա էր:

Ամեն տեղ ես միշտ սիրում եմ յուրահատկությամբ հանդես գալ: Թեկուզ միջոցառման մեջ եղած ասմունքի հատվածը որոշել էինք կազմակերպել ավելի համեստի մեջ, բայց ես ուզում էի ինչ-որ փոքրիկ բեմականացում լիներ իմ բեմահարթակ բարձրանալու ժամանակ: Նույնպես և այդ էլ նրա սիրտը նվաճելու մի քայլ էր: Բայց այդ իմ ցանկությունը կրկին հոդս ցնդեց, երբ նա մերժեց այդ առաջարկս զուտ այն պատճառով, որ պետք չէր խախտել որոշվածը: Ես նրան ասացի որ անենք բացառության կարգով, այդ մեկը գոնե շատ գեղեցիկ կդիտվի, բայց նա կրկնեց, որ արդեն որոշված էր ոչ մի բեմականացում, պարզապես ասմունք: Հիշեցի այսքանը և ներառեցի…

………………..­­………………

Այսօր նա նշանված է արդեն, իսկ ես հիասթափված եմ սիրուց, բայց դեռ սիրում եմ…



Yandex.Metrica Display Pagerank

Բոլոր հեղինակային իրավունքները պաշտպանված են. Copyright © 2013-2017 Grqamol.am: All Right Reserved
Այլ կայքերում կամ հեռուստառադիոընթերցումներում մեջբերումներ անելիս հղումը Grqamol.am-ին պարտադիր է: