Grqamol.am » Ստեղծագործություններ » Ընթերցողից » Միշա Թադեվոսյան «Լյով»

Միշա Թադեվոսյան «Լյով»

Տասնչորս տարեկան էի, երբ առաջին անգամ մարմնիս վրա զգացի կնոջ շրթունքի հպումը, ըմպեցի մարմնի բուրմունքը, ընդամենը տասնչորս տարեկան…այստեղից սկսվեց ամեն ինչ: Կրքի համն էր,որ ինձ դարձրեց այնպիսին, ինչպիսին, որ հիմա եմ….զգացմունքներից ու հույզերից զուրկ կենդանի: Այն ինձ համար վերածվեց մահվան ու անիմաստ կյանքի պատուհաս, դարձավ այրող շղթա ու մեկընդմիշտ փափաթվեց վզիս՝ սպասելով իմ մոտալուտ վախճանին:

******

Կյանքիս հաջորդ տարիները լի էին դեպի դժոխք տանող քայլերով: Ես ունեի միայն մի նպատակ՝ գտնել իմ հանգիստը դժոխքում , սակայն դա ինձ համար հանգստավայր կլիներ:Իրականում հանգիստ ասվածը գոյություն չունի….

Կյանքն անհանգստություն է, վերելքի ու վայրէջքի համար մղվող անիմաստ պայքար:

Սակայն Ես չէի պայքարում: Ես ինձ հանձնում էի սանձարձակցանկությունների իրականացմանը: Դրա համար բնությունը առատաձեռն էր գտնվել իմ նկատմամբ՝ շնորհելով ամեն ինչ՝հաղթբազուկներ, սլացիկ հասակ, շլացուցիչտեսք, գերող հայացք,հարուստ գրպան և բազում կեղտոտ ցանկություններ:Ես չէի վախենում. մնացած մարդկանց նման չէի ուզում երկար ապրել (Իմաստ չկար), մահն ինձ համար ոչինչ է` մարդկային դաժանություններից ու վայրագություններից ազատվելու միջոց, դատարկ հոգին լցնելու և երկար սպասված պապակը հագեցնելու եղանակ: Ու շարունակում էի գլորվել դեպի անծայրածիր անդունդ:  Կարծես ամեն ինչ ընթանում էր նախօրոք մտածված սցենարով, բայց մոռացվել էր ստեղծել մի լուսավոր կետ, լուսավորություն,որի փրփուրներից կառչելով էլ ես պետք է շարունակեի իրենից ոչինչ չներկայացնող գոյությունս…Շատ անգամ էի որոշել վերջ տալ ամեն ինչին, այս անգամ էլ որոշեցի պայքարել, որոշեցի և իզուր:

Մի բան պարզ էր.

Իմ կյանքը նման չէր այլ մարդկանց կյանքերի, ես նման չեմ այլ….

Մի՞թե մենք նույնը չենք,մեր կաղապարներն են տարբեր,  մենք՝ բոլորս էլ ունենք հույզեր ու զգացմունքներ,բոլորիս սրտում էլ այրվում է վրեժի ծարավը  (չնայած շատերը դա մերժում ու չեն ընդունում), բոլորիս հոգու խորքում էլ կան թաքնված երազանքներ,  որոնք երբեք չեն իրականցվի, նույնն ենք,նույնը՝ նույն գազանը:

Ծխախոտ, թմրանյութ, պոռնիկներ, անբարո կյանք…

Այս շղթան իր բնականոն հունով պտտվում էր ինձ համար ու հասնելով որոշակի եզրի՝ նորից կրկնվում:Այս ամենն այնքան ժամանակ պետք է շարունակվեր, մինչև մի օր ամբողջ քաղաքի թերթերը գրեին կամուրջից ցած նետված ինչ-որ երիտասարդի մասին,մինչև թմրանյութից այլեվս հաճույք չստանալով՝ մեծաքանակ դոզայից հետո կկտրվեի աշխարհից, կամ ծայրամասային գինետներից մեկի մութ անկյունում կգտնեին մի դիակ,  կամ հերթական անգամ անկողին քարշկտայի քաղքենի տիկնանցից մեկին և լուսաբացին նրա ամուսնու դանակից մոռթված՝ արյունքամ կհայտնվեի գիշերային կրքերից արբաց անկողնու հատակին, ամեն ինչ այսպես կլիներ, եթե միայն:

Հարբած էի, սովորության համաձայն գիշերը տանը չէի անկացրել, արդեն չեմ էլ հիշում ում հետ էի…

Նրանք այնքան նման են,  բոլորը նույնն են…Տղամարդուն անկողին քարշ տալու նույն կանացի գրավչությունը,նույն սեթևեթանքը,նույն համը  …..միայն նպատակին հասնելու հնարներն են տարբեր:

Կեսգիշեր է,կամ ավելի ուշ:Այնքան եմ հարբած (խմիչքից,կնոջից, թե՞ թմրանյութից …չգիտեմ),որ չեմ էլ գիտակցում ժամերի հերթափոխը: Մտնում եմ ննջասենյակ….Ինչ ողորմելի իրավիճակ:Քանի՜գիշեր է, ինչ անկողինս չի զգացել մարմնիս սառնությունը (այո,մարմինս երբեք ջերմություն չի զգացել),քանի՜ գիշեր է, ինչ պատերս չեն ճաքել ոռնոցիցս…քանի՜:Միակ սենյակը,որ երբևէ չեմ պղծել,երբևէ չեմ աղտոտել, իմ անբասիր միակ աշխարհը:Սենյակս միակ անկյունն է,որը չի լսել հարբած ծիծաղս: Որտեղ էլ որ լինեի,ինձնից հետո միայն կեղտ էի թողնում, ես ոչնչացնում էի ամեն մաքուրը ինչ շրջապատում էր ինձ,ամենուր,բայց ոչ այս սենյակում: Սենյակիս պատերը միայն իմ լուռ հեկեկանքն էին լսել,նրանք իմ դատավորներն էին. Ամեն պահ կարող էին աշխարհին պատմել իմ ցավի մասին և ի ցույց դնել իմ թուլությունը , ու ես կպարտվեի….Հազիվ ոտքերս քարշ տալով մի կերպ ընկա անկողնուս վրա, ու գիշերը քուն բերեց իմ աչքերին:

Երբեք առանց հարբելու չեմ քնել, երբեք չեմ կարողացել ննջել կենդանական բնազդներս բավարարողների գրկում, երբեք:

Գիշերն արդար դատավոր է.ես խլել եմ շատերի քնելու ունակությունը , իսկ նա արդար վճիռ է կայացրել՝ ցմահ դատապարտելով ինձ անքնության:

*****

Սովորական օր էր,երևի այսօր էլ ինչ-որ մեկի աչքից արտասուքներ գլորվեցին հարազատի շիրիմին, , այսօր էլ մի երիտասարդ սեր կխոստովանի իր երազանքների աղջկան՝փափագելով ննջել նրա գրկում՝ չիմանալով, որ նրանք նույնն են, այդպես էլ չհասկանալով այդ <<Սեր>> ասվածի իմաստը: Բայց ինձ անսովոր է այդ միապաղաղությունը:

Իմ կյանքը ընթացք է,շարժում,պայքար,բայց առանց հույզերի: Ես անջատել էի իմ հույզերը ու տրվել կենդանական բնազդներին,անջատել էի ինձ, ու թվում էր՝ վայելում եմ անառակ կյանքը՝չհասկանալով,որ կյանքն ինքն է վայելում ինձ՝իր անառակ որդուն:

Ու մարում էր լուսաբացը:Ես չէի սիրում ցերեկը,լույսը,մաքրությունը, դրանք խորթ էին ինձ:Ես սիրում էի գիշերն ու մթությունը, որովհետ և մթության մեջ չէի տեսնում այլանդակված մարմինս ու այլեվս փրկություն չունեցող այլանդակ հոգիս:

Ես հայելիներ էլ չեմ սիրում…ատում եմ դրանք,չեմ սիրում նայել իմ աչքերին, նրանց մեջ այնքա՜ն ցավ կա:

Կախարդված եմ, կյանքի այդքան մեղքերից հետո դեմքիս ու մարմնիս վրա ցավի ոչ մի հետք,ամենը կուտակված է իմ աչքերում,ատում եմ դրանք ու ծածկում, ծածկում ուրիշների հայացքներից, որ ոչ ոք չկարողանա տեսնել ինձ ու դրանցում թաքնված իմ դատարկությունը:

Մորս՝ մի քանի ժամ տևած աղերսանքներից հետո որոշեցի ընդունել խնջույքի գնալու նրա հրավերը:Առաջվա նման կիրքը չէր եռում երակներիս մեջ, չէի մտածում լավագույնին անկողնում ինձ փաթաթված տեսնել, ուղղակի որոշեցի գոնե մի անգամ կատարել մորս առջև որդիական պարտքս:Ծնողներս բարձր խավիցէին: Հայրս հպարտանում էր իր տղայով (չէ որ ես կարող էի մի վայրկյանում տիրել բոլորին), իսկ մայրս լուռ ցավում էր՝ տեսնելով իմ տառապանքները,ցավում իմ ցավով: Խնջույքը հիանալի էր կազմակերպված:Ամենաճոխ ձևով զարդարված սրահ, քաղաքի լավագույն գինին անխնա հոսում էր, ու այս ամեն վայելքի գլխավոր մասնակիցներն՝ բոլոր բարձրպաշտոնյաները՝ իրենց ուստրերի ու դուստերի հետ:

Շուրջբոլորը սպիտակ էր:Ամեն ինչ կորած էր սպիտակի մեջ՝ սպիտակ սրահ, սպիտակ լույսեր,սպիտակ մարդիկ,ոչ մի սև բիծ…միայն ես, ես՝ իմ սև ճակատագրով:  Քաղաքում սովորություն կար: Բոլոր աղջիկները չափահաս դառնալուն պես սրում էին իրենց ատամները (և ոչ միայն ատամները),և պատրաստվում որսի: Շատերն ինձ զոհի տեղ ընդունելով փորձել են գրավել ինձ… Ինձ՝ փորձառու գիշատչին և անխնազոհ գնացել հենց ինձ:  Այսօրն էլ չէր տարբերվում մյուսներից, բոլորը պատրաստ էին որսի,բոլորը,բացի ինձնից ու երևի նրանից:

 Խնջույքն ավարտվելու վրա էր(չեմ էլ զգացել ինչպես անցավ), երբ ինձ մոտեցավ իմ ցոփ ու շվայտ կյանքի ընկերներիցս մեկը:

-Քեզ նման չես, չե՞ս տեսնում ,թե քանի աչքեր են ուզում այսօր մերկացնել քեզ:   

-Ինձ հանգիստ թող , Էռնեստ:

-Ի՞նչ է եղել,արդեն մի ամիս է չես երևում,կարոտել ենն քեզ….ու՞ր է այն Լյովը:

-Չկա,այդ հպարտ Մոնչելոտին մեռել է, սպանել եք նրան:

-Լավ,լավ, տրամադրություն չունես, պարզ է:

-Էռնեստ:

-Հասկացա, քեզ հանգիստ կթողնեմ: Իմիջայլոց ծանոթացե՞լ ես այդ <<ՍԱՌԱ>> կոչեցյալի հետ:

-Ու՞մ…ինձ չի հետաքրքրում:

-Սառա….Նա ընտանիքի հետ նոր է ժամանել Փարիզից և այնքա՜ն գոռոզ է: Նրան թվում է ոչ ոք չի կարող գրավել իր ամրոցը:

-Վերջացրու:

-Ես փորձել եմ , այն էլ բազում անգամներ..բայց ապարդյուն..Դու,միայն դու կարող ես զինաթափել նրան:

-Ինձ նրանք չեն հետաքրքրում:

-Իսկ նա ուրիշ է, նման չէ մերոնց, լրիվ ուրիշ:

-Էռնեստ, նրանք նույնն են, բոլորը նույնն են:

Դեռ ինչքա՜ն պետք է զղջայի այդ խոսքերիս համար….. ես նրան դասել էի նրանց շարքին: Դեռ ինչքա՜ն պետք է զղջայի այդ օրը նրա մասին իմանալու համար: 

Անցան մի քանի միապաղաղ և միմյանցից ոչնչով չտարբերվող շաբաթներ: Վերածնվելէի.  Իմ մեջ մեռել էր կյանքի կիրքը,մեռել էր զգացումը: Հուսահատ սպասում էի,թե երբ եմ ննջելու մահվան գրկում (Չէ որ ծխախոտն ու թմրանյութը իրենց հետքն էին դրոշմել իմ մարմնում): Այս շաբաթների ընթացքում ես ոչինչ չլսեցի ոչ Էռնեստի և ոչ էլ այդ ֆրանսուհումասին( Իրականում ես չէի էլ փորձում նրանց մասին որևէ բան իմանալ):Ու հանկարծ այդ անունը շոշափվում է մեր տան մեջ: Նրա հայրն, ավելի ճիշտ հոր հարստությունը գրավել է հորս ուշադրությունը և հայրս որոշել է հերթական անգամ մրցվել: Առանց որևէ համոզման ես մասնակցելու էի այդ խաղին: Չէ որ այդ ամենը թատրոն էր, որտեղ բեմադրվելու էր հորս հարստությունը, մեր <<քաղաքակիրթ ընտանիքը>> ու իմ ստորաքարշ գոյությունը, և վերջում ծափահարություններ մեր քաղքենի հյուրերի կողմից:  

<<Չէի սխալվում…նույն պերճաշուք հագուստը, դեռ մի բան էլ ավելի, նույն շարժուձևը,նույն դատարկ ու չնաշխարհիկ գեղեցկություն>>:

Ուշ երեկո էր: Ողջ ընթրիքի ժամանակ մեր հայրերը գովերգում էին միմյանց՝ փորձելով մեկը մյուսին անցնել լեզվի և հարստության ճարտարությամբ:

Իսկ նա լուռ էր…ես նույնպես:

-Հմայի չէ,այնպես չէ՞,-հանկարծ շշնջաց՝ մոտենալով ինձ( ես կանգնած էի պատուհանի մոտ):

-Ի՞նչ,- մի պահ շվարեցի ես:

-Լուսինը…Ի՜նչ հմայիչ է այն:Այն անծանոթ է,խորհրդավոր, բայց չնայած դրան այն գերում է,ձգում դեպի իրեն:Աշխարհն էլ է այդպես,այն ամենը, ինչ խորհրդավոր է ու անծանոթ, մեր մեջ արթնացնում էիր են ճանաչելու ու բացահայտելու չզսպվող ցանկություն: Ու սկսում ես ակամա պայքարել նրան հասնելու համար:

Ու բառեր ….Նրա շուրթերից առատորեն հոսում էին աշխարհի ու մարդկանց մասին զանազան փիլիսոփաների մտքեր:Ողբալի վիճակ: Ինպե՞ս և ի՞նչ կարող է աշխարհի մասին իմանալ մի տասնութամյա աղջնակ,ով նոր է մտնում կյանք, ով դեռ չի զգացել կրքի բույրը,ով դեռ անգամ <<ով>> կոչվելու իմաստը չգիտի:

-Լուսի՞նը ….Խորհրդավո՞ր ուանծանո՞թ …Պայքա՞ր ….Այն միայն սկզբում է քաղցր լինում, դրանից հետո անիմաստ է դառնում ամեն ինչ, անիմաստանում է Ձեր պայքարը:

-Իսկ եթե ուզում ես պայքարել,գրավել,հասնել ու լինել այդ լուսնինը հավերժ, իսկ եթե ուզում ես այդ լուսնի գրկում անցկացնել բոլոր գիշերներդ,եթե…

-Եթե,եթե,եթե,ի՞նչ եթե…Այդ դեպքում այն հրդեհում է,այրում,կուլ տալիս, հոշոտում ու լափում,և այդ գրավչությունից ու պայքարից միայն մոխիր է մնում,մոխիր, ուրիշ ոչինչ:

Այս խոսքերիս հետ մեկտեղ ես տեսա՝ ինչպես միանգամից նրա աչքերը հրդեհվեցին, ինչպես կոտրեցի նրա անուրջը,ինչպես ճիգարեց զսպել զայրույթը, զսպել դեպի ինձ տածած նողկանքը,հոգու ճիչը,որ չպոռթկա ու չասի,ինչ ստոր եմ ես:

-Ուրեմն անիմաստ է,անիմաստ է նրա կյանքն ու գոյությունը ,- այս ասելով հեռացավ:

Չքմեղություն…Իրենից հետո նա միայն մաքրություն թողեց,մաքրություն, որը երբևէ չի եղել իմ կյանքում;Որքա՜ն պարզ մտածողություն, որքան կանխատեսել իդատողություններ:

 <<Անիմաստ է կյանքը>>… Իսկ ո՞ր կյանքն է իմաստալից…Կա արդյոք դրա իմաստալից լինելու բանաձևը….Սակայն..ես ունեմ ին բանաձևը…

Ու նրա հրդեհված աչքերը չէին հեռանում իմ մտքից: Առաջին անգամ կինն ինձ համար բանական էակ էր, առաջին անգամ ես մի կողմ էի դրել նրա մարմինն ու մտածում էի նրա աչքերի ու դրանցում պարփակված չքմեղ հոգումասին:

«Ուրեմն անիմաստ է»,-նա հարվածեց ինձ և մի զարկով տապալեց գետնին: Չէի ուզում և չէի կարողանում հավատալ, որ ընկել եմ մի տասնութամյա ֆրանսուհու թակարդը:Ամբողջ կյանքս որսորդ եմ եղել,թակարդներ եմ ստեղծել, գտել հնարներ ու նվաճել ինձ անհրաժեշտ բարձունքը,իսկ այսօր ես ինչ-որ մեկի թակարդումեմ, ես նրա համար բարձունք եմ դարձել…բայց արդեն նվաճված:  Թակարդները ստիպում են մեզ մտածել…Մի՞թե ինձ շատերը չեն փորձել գերել: Ինձ հմայել են ամենատարբեր միջոցներով՝ դեղամիջոցներ, զանազան թուրմեր՝ փորձելով հավերժ պահել ինձ իրենց կողքին,բայց ես միշտ այս ամենից հաղթանակի դափնեպսակն գլխիս եմ դուրս եկել, իսկ այսօր անզոր եմ,երևի որովհետև նա ուժեղ էր…որովհետև ես այդպես կամեցա:

Ինչե՞ր եմ մտածում,մի՞ թե ես երբևէ կարող եմ մտածել երջանիկ լինելու մասին  ,կամ մի՞թե ես դժբախտ եմ:

Ես ունեմ երջանկության իմ բանաձևը՝ ունեի ,այն այլևս չկա:

Ես չէի վախենում մահվանից,ես վախենում էի դատարկ կյանքից,ու վայելում էի այն, ինչքան կարող էի,չէ որ հետո էլ հնարավորություն չէի ունենա: (Կյանքում ամենացավալին այն է,երբ գիտես, որ կար հնարավորություն ու չես օգտվել դրանից): Ու ես որոշեցի օգտվել….Որոշեցի կորցնել ամեն ինչ ու գտնել նորը, բայց այդ նորին գտնելով (ինքս էլ չհասկացա, թե ինչպես ) ՝շուտով ինձ պետքէ կորցնեի…..

Ես ինքս ինձ խոստացա երբեք չբարձրաձայնել դրա մասին ,բայց ապարդյուն….

Չէ որ ես մարդկային արարած եմ, մեզ համար գոյություն չունի <<Երբեք>> ասվածը,ամեն ինչ մեզ համար անցողիկ է, ամեն ինչ՝ այդ թվում այդքան բռնկուն ու փոթորկահույզ սերը…

Առանձնացել էի…Հորս կազմակերպած խնջույքների ընթացքում շփվում էի տարբեր մտածողության և խառնվածքի տեր մարդկանց հետ, բոլորի հետ ընդհանուր լեզու գտնում էի,բայց միևնույն է,վերջում մենակ էի իմ մտքերի հետ: Սկսել էի լրիվ մենակ ապրել,ինքս ինձ հետ, մինչև վրա կհասներ այդ օրը (Հիվանդությունս սպանում էր ինձ): Թվում էր՝ ես տարօրինակ եմ,ոչ ոք ինձ չի հասկանում .չեմ կարող լիարժեք ապրել,չէի հասկանում,չէի կարողանում գտնել այն,հանուն ինչի արժեր ապրել: Ու ահա թվում է՝ գտել եմ:

Փոխվում եմ…հանուն նրա: Մահացած հույզերս կենդանանում են,սկսում եմ  սիրել նրան, որ սկսեմ կյանքը սիրել;

Բայց հանուն ինչի՞….զարմանում էի,չէ որ ես նրան մի երկու անգամ եմ տեսել,միգուցե նրա սիրտը զբաղվածէ (հոգուս խորքում ես գիտեի…այդպես չէր ….լուսինը ու ես):Արյունս սկսել էր նորից եռալ,կրկնվումէ…Նորից ուզում եմ, ուզում եմ արբել կրքի բույրից….նրա բույրից:

-Նա այստեղ է, գիտե՞ս արդեն մի քանի օր է, ինչ որսում եմ նրա հայացքը:

-Ո՞վ,-փորձեցի քողարկել նրա հանդեպ տածած հետաքրքրությունս՝ ձևացնելով, թե անգամ չգիտեմ ում մասին է խոսքը:

-Ո՞վ,ո՞վ….ֆրանսուհին:

-Էռնեստ,ի՞նչ ես ուզում,հանգիստ թող նրան,նա քեզ համար չէ,-աչքերս վառվում էին ցասումից ու նկատեցի՝ ինչպես Էռնեստը դողաց իմ այս պոռթկումից:

-Դու պիտի տեսնես,թե ինչ հայացքով ես նայում նրան,-ծաղրում էր, թե ցավում ինձ համար, չհասկացա:

-Հետո ի՞նչ:

-Հետո այն, որ դու նրան  սիրում ես:

-Իսկ եթե…

-Արթնացիր,Լյով,- հանկարծ Էռնեստը ձեռքերիցս բռնելով սկսեց ինձ թափահարել,-ի՞նչ սեր, ի՞նչ  սիրել:

Սեր գոյություն չունի,այն հնարել են փիլիսոփաները, որ գոնե մի ձևով քողարկեն մարդկանց միմյանց տիրել ու կենդանական բնազդը,եթե անգամ այն կա, ապա մեզ համար չէ,մենք չենք ստեղծվել սիրելու համար, մենք կարող ենք միայն տիրել,գրավել,հմայել ,-նրա շուրթերից ցասումն էր խոսում:

-Կամ տիրվել, հմայվել, գրավվել,-կրկնեցի՝անգամ առանց գլուխս բարձրացնելու:

-Ու՞րէ սերը,չկա,մենք այրվում ենք կրքից,տիրում բոլոր նրանց,ում ուզում ենք, մենք թալանում ենք,սպանում,զրկում անմեղությունից:

-Ու՞ր է քո սերը,թող փրկի նրանց,փրկի բոլոր մահամերձներին,անճարներին, ու՞ր է…

Չկա…մեռել է,-զայրույթով մի մեծ բաժակ կոնծելով՝այս ասելով Էռնեստը հեռացավ:

Էռնեստ՝մարդ-կենդանի,կամ կենդանի-մարդ…Ի՞նչ գիտի նա սիրո մասին, ինչպե՞ս նա կարող է խոսել դրա մասին… Ծաղրում եմ, բայց ես էլ եմ նրան ման…ես ոչնչով չեմ տարբերվում,եթե միայն նրանով,որ ավելի վատն եմ: Ես սիրո պտուղ չեմ (երևի սա է այն բուն պատճառը,որ սերն արհամարհված է իմ կողմից…կամ… ես եմ արհամարհված սիրո կողմից),ծնողներս ամուսնացել են՝ ելնելով շահից, ես էլ շահի ծնունդ եմ.

Իմ սերը եկամուտ է,եկամուտ,որից ես պետք է շահ ունենամ …..ի՞նչ գիտեմ ես սիրո մասին:

«Այն չկա, մեռել է»,-Էռնեստի խոսքերը անընդհատ պտտվում էին իմ գլխում, և ես միայն մի պատասխան ունեի՝ կվերածնվի (չէ որ վերջին հաշվով ես էլ չկայի, ես էլ էի մեռել ու վերածնվեցի), կվերածնվի՝ ապրելու հույսով:

Այդ օրվանից ես ոչինչ չլսեցի Էռնեստի մասին… Նա հեռացել էր. Նա այստեղ սպանել էր ամենը,ինչ կարող էր և գնացել էր նոր հորիզոններ նվաճելու,նոր ոճիրներ գործելու… Մարդկային կյանքում ոչինչ մնայուն չի, ամեն ինչ անհետանում է, վերանում աշխարհի  երեսից…….

«ՀՐԱՎԵՐ»

Հարգելի Մոնչելոտիներ….

Հրավրում ենք  Ձեզ ……………………………………………………………………-յի ծննդյան  19-ամյակին կազմակերպվելիք    խնջույքին:

Ես ևս մեկ հնարավորություն ունեի նրան տեսնելու:Իսկ ե՞րբ,ե՞րբ …..Մատերս դողալով շարժում էին ծրարը(Հիվանդությունս սկսել էր գլուխ բարձրացնել),փորձում էի գտնել բաղձալի թվերը:

Ի՞նչ…վա՞ղը:  Առաջին անգամ ողջ կյանքում ես սրտի թրթիռով ուզում էի շքեղ տեսք ունենալ(չնայած միշտ էլ այդպիսին եմ եղել),առաջին անգամ ուզում էի ինչ-որ մեկի՝ ավելի ճիշտ նրա աչքին հաճելի լինել:

******

Նա կանգնած էր լուսամուտի մոտ և   նայում էր   լուսնին , ինչպես  այն  օրը:

-Հմայիչ է,այնպես չէ՞,- կրկնեցի նրա խոսքերը՝ ինքս էլ հասկանալով, որ դրանով միայն ցինիկությունս եմ ցուցադրում  (բայց չէ՞ որ  դա  նրան  դուր  էր  գալիս):

-Արի բարձրանանք վերև,-առանց իմ հարցին պատասխանելու դեռ դողացող ձեռքս բռնելով՝ ականջիս զգացի նրա  շնչառությունը:

Այդ  սցենարը ինձ ծանոթ էր….Չկարողացա կանգնեցնել ոտքերս ,ուզում էի անշարժանալ,քարանալ տեղում,որ չգնայի նրա հետ,չկոտրեի երազս, չպղծեի իմ ստեղծած աշխարհը:  Այդ խաղը ես  վաղուց էի խաղացել…

Չէի խոսում, շուրթերս համրացել  էին…

-Կանգ  առ:

-Ի՞նչ…Լյով ,խնդրում եմ, նվիրիր ինձ այդ  երազը:

Մի փոքր լռություն…Նա աղերսում է սպանել իր աշխարհը,իրեն, ամբողջ անմեղությունը:Չէ որ ես ոչինչ չունեի կորցնելու….այն ամենը,ինչ հնարավոր էր, ես արդեն կորցրել էի…(Ես մարդկային արարած եմ, ես ոչինչ չեմ կարող անել բնության դեմ,չեմ կարող դեմ գնալ նրա օրենքներին):

Մենք նստեցինք կառք, և ես կառապանին կարգադրեցի գնալ մեր տուն….Ես երբևէ որևէ մեկին չէի տարել իմ տուն,իմ սենյակ,չէ որ այն սուրբ վայր էր ինձ համար: Իսկ նա իրավունք ուներ այնտեղ լինելու, նա ուրիշ էր:

Արդեն սենյակում ենք:Ես ոչինչ չեմ անում,զարմանքից քարացել եմ…երկու մաքրություն մեկտեղ՝ նա ու սենյակս ……ու  ես՝ այդ  ամենը  պղծողը:

Նրա  ձեռքերը  սկսեցին շոյել դեմքս,պարանոցս,կուրծքս…ու գիշերը մեզ տարավ:  Իմ գրկում մեռնում էր նրա անմեղությունը,ես արբում էի նրա բույրից, կրքի բույրից …. Մի գիշերում ես սպանեցի իմ երկու ամնեղություններին: Իմ ու նրա աշխարհը կործանվում էր,մեռնում մեր գրկում:Այն լուսինը վկա է…նա դարձավ մեր մերձեցման վկան….

Ես զգում էի իմ թուլությունը,ուժերս մարել էին,ես էլ նույնը չէի, հասկանում եմ՝ իմ այս գիշերը վերջինն է,վերջին գիշերն իմ կյանքում:Թող այդպես լինի, ես պատրաստ  եմ,  թող մահը գրկի ինձ ,միայն նրան գրկելուց  հետո:

Ես աղերսում եմ մահվանը մի քիչ սպասել,չէ որ ես շատ  էի սպասել այս օրվան, աղերսում էի ժամանակին դիմանալ մինչև լուսաբաց….

Ես գիտեի, նրա համբույրը վերջինն է, որ դրոշմվելու է իմշուրթերին:

Ու աչքերս փակվեցին:  Առաջին անգամ ես քնեցի առանց հարբելու…քնեցի նրա  գրկում:

-Գնումե՞ս, արևի նոր բացվող շողերից արթնանալով և նրան հագնվելիս տեսնելով՝ հազիվ արտաբերեցի…Բառերն արդեն սառչում էին կոկորդիս մեջ… ժամանակն էր:

-Այո ,-հնչեց նրա սառը պատասխանը:

-Շնորհակալ եմ ,- փորձեցի կոտրել այդ սառնությունը և գրկել նրան:

-Մենք վերադառնում ենք Փարիզ,-ինձ թեթև մի կողմ հրելով՝ մի անգամ այն բարձր տրամադրությամբ արտաբերեց:

-Մի գնա, մնա ինձ հետ,դու կդառնաս  ամենաերջ..

Մտքերս խառնվել էին իրար:Մի կողմից ես ուրախ էի,որ նա գնալու է ու չի տեսնելու իմ ցավը(բայց միթե նա ցավում է իմ ցավով),մյուս կողմից առաջարկում էի մնալ ,իմ մեջ պայքար էր…..սառը կյանքի և քաղցր մահվան կռիվ:

-Ի՞նչ, մնա՞մ, այստե՞ղ , մարդկային քաղաքակրթությունից զուրկ այս վայրում…..Հանուն ինչի՞:

-Հանուն ինչի՞,-կրկնեցի նրա  հարցը:

-Կյանքը  կարճ  խաղ  է,պետք է  վայելել  այն…Ես  իմ  կյանքի  բանաձևն  ունեմ:

-Ծխախոտ  ունե՞ս:

Պարտություն…Նա ունի իր կյանքի բանաձևը,մեր բանաձևը ու կարծես թե ես գիտեմ որն է այն՝ծխախոտ,  թմրանյութ, անբարո կյանք…

Նա սպանեց  ամենը …..Ամենը ,ինչ իմ մեջ  կար, ամեն  մարդկայինը….

Հանկարծ հայացքս սևեռվեց նրա աչքերին…Դրանք փոխվել էին,նա( կամ գուցե հենց ես) սպանել էր դրանցում եղած անմեղությունը,այնտեղ չարություն էր,վառվող կիրք…

Նա նման է բոլորին…Նրանք նույնն են:  Նա նման է  ինձ…

******

Նա հեռացավ՝ պղծելով իմ վերջին սուրբ աշխարհը ՝ իրեն: Պարտվեցի…Նրա աչքերում հաղթանակի կրակն էր , նա նվաճել էր ինձ և ի՞նչ էր մնում անել…իհարկե հեռանալ: Եթե չլիներ այս անիծյալ հիվանդությունը և երակներումս դեռ ուժ լիներ , ես կզրկեի նրան կյանքից:

Ինչու՞ արթնացա , ինչու՞ հավերժ չքնեցի այս գիշեր, թող այս երազը չկոտրվեր , նա մնար իմ մտքերում ՝ որպես իմ կյանքի միակ անմեղություն…միակ ապացույց , որ աշխարհում դեռ մաքրություն ու սեր կա…: Թող ես հավատայի , թող ես պահեի քեզ հոգուս խորքում…

Ժամանակը , մահը մեղավոր չէին, չ՞է որ ես էի նրանց խնդրել սպասել:

Հեռացավ՝ այս խաղում նա ամեն ինչ արեց ինձ նվաճելու և ոչնչացնելու համար….հաղթեց:

Մարդ արարածն աշխարհիս ամենաուժեղ էակն է , բայց հենց դրա մեջ է իր թուլությունը , որ մարդ է ՝ զգացմունքներից կազմված կենդանի: Ուրեմն եթե չլինեն այդ զգացմնունքները  չի լինի ոչինչ՝ ոչ մահ , ոչ ցավ , ոչ հիշողություններ…ոչինչ:

Ինչու՞ նորից սկսեցի զգալ , ինչու՞ , չէ որ մահն ինձ ազատելու էր ամեն ինչից: Մահը….Նա վերջինն էր…

«Էռնեստ ՝ իմ ընկեր ,- Ու՞ր է սերը , չկա…»:

Աչքերս փակվում են …ոչ հիվանդությունից,ոչ մահվան սարսուռից, այլ նրանից, կրքի բույրից………

Ու մարում է լուսաբացը…

Հեղինակ՝ © Միշա Թադևոսյան



Yandex.Metrica Display Pagerank

Բոլոր հեղինակային իրավունքները պաշտպանված են. Copyright © 2013-2017 Grqamol.am: All Right Reserved
Այլ կայքերում կամ հեռուստառադիոընթերցումներում մեջբերումներ անելիս հղումը Grqamol.am-ին պարտադիր է: