Grqamol.am » Ստեղծագործություններ » Ընթերցողից » Միշա Թադեվոսյան «Մաթեոսի Նամակները»

Միշա Թադեվոսյան «Մաթեոսի Նամակները»

Օր առաջին

(հինգ օր մինչև «Այդ օրը»)

Այս առավոտը վերջինն է:

Վերջին անգամ արևի ճառագայթները ջերմացրին շուրթերս…

Գիտեմ՝ հիմա ակամա գլուխդ թեքում ես դեպի լուսամուտն ու շնորհակալություն հայտնում Աստծուն, որ դեռ կարողանում ես վայելել մայրամուտը: Ես նախանձում եմ քեզ,քո աչքերին: Մենք երբեք չենք գիտակցում այն ամենի արժեքը, ինչ ունենք կյանքում, մինչև չի գալիս այն պահը, երբ զրկվում ենք դրանցից: Ես զրկվել եմ աշխարհով հիանալու ունակությունից: Քաղցած եմ…լույսի քաղցը կսպանի ինձ… Շրթունքներս սառչում են, չէ՞ որ դրանք ջերմանում էին արևից…ու քեզնից: Իսկ դուք չկաք, չկաք այլևս:

Մարում է վերջին լույսը…Իմ առավոտները էլ չեն կրկնվի…չէ, կկրկնվեն, բայց արդեն այլ ձևով՝ առանց լույսի, առանց քեզ…

Եվ ինչպե՞ս պետք է տարբերեմ լուսաբացն ու մայրամուտը…ինքս էլ չգիտեմ:

Վերջին լուսաբացն այքա՜ն նման էր քեզ…այն վերջին անգամ ժպտաց ինձ….այնպես, ինչպես դու առաջին անգամ:

Լույսը մարում է, չնայած ինձ մոմեր են հատկացրել, բայց մի՞թե հնարավոր է փոխել երկնային լույսը երկրայինի հետ…

Մարեց…Լույսը կորավ խավարի գրկում….շուտով կգա «այդ օրը»…ու ես կգրկեմ նրան:Կանգ առ….ես չեմ ուզում արցունքներ հոսեն, չ՞է որ դրանք մեր հոգու մարգարիտներն են….

Թող դրանք հոսեն հանուն  սիրո, այն սիրո, որը մենք ենք միմյանց նվիրել….

Չես պատկերացնի որքա՜ն եմ ափսոսում կորցրած ժամանակի համար, այն ժամանակի, որի ընթացքում ես կարող էի ննջել քո գրկում:

Ժամանակը թանկ է՞, ոչ, այն ոչինչ է …նա մեր թշնամի՞ն է` ոչ, թշնամու համար նա չափից շատ թույլ է, նրան հեշտ է ոչնչացնել : Նրա զենքը հիշողություններն են…նրան հաղթելու միակ եղանակը նոր հիշողություններ ստեղծելն է….

Իսկ ի՞նչ հիշողություններ կարող եմ այստեղ ստեղծել, այստեղ՝ այս չորս պատի մեջ…Ոչ մի : Ես զգում եմ, ժամանակը հաղթելու է ինձ, հաղթելու հիշողությունների ձևով….

 

Փոստատարը եկավ:
Համբուրում եմ:
Մաթեոս

Օր երկրորդ

(չորս օր մինչև «Այդ օրը»)

Գիտեմ՝ ցավելու ես….բայց չեմ կարող լռել, հոգուս ճիչը խլացնում է ինձ ներսից: Այսօր առաջին անգամ ականատես եղա՝ ինչպես հարևաններիցս մեկը գրկեց երկինքը՝ ննջելով երկրի գրկում:  Բայց ես չեմ ուզում ցավեցնել քեզ…..

Հիշում  ե՞ս մեր առաջին հանդիպումը…

Ողջ թերթերը քեզնով էին ողողված: Ի՜նչ պատվի էինք արժանացել, որ մեր խղճուկ քաղաք էր ժամանել ամբողջ երկրով հայտնի սոպրանոն: Այդ գիշերը  ես «Նոսրեխ»  նավում էի անցկացնելու: Ծովագնացները սիրում են դաշնամուրիս մեղեդիները, ու նաև դա  ապրուստ հայթայթելու միակ միջոցս էր: Ի՜նչ իմանայի, որ այդ գիշեր դու էլ ես այնտեղ լինելու: Երդվում եմ ամենով, ինչ ունեմ, երդվում եմ քեզնով, եթե իմանայի այս ամենի ավարտը, երբեք չէի մնա այնտեղ….Եթե….որ չտեսնեինք իրար,ափսոս, ուշ է, կատարվել է արդեն անդառնալին:

Ու երբ մատերս ակամա Շոպեն էին հնչեցնում, ուսիս վրա ինչ-որ քնքուշ հպում զգացի, այնպիսին, ինչպիսին երբեք չէի զգացել….

-Հրաշալի է…..

Այդ օրը դու տիրացար իմ սրտին: Ինչքա՜ն մեծ էր զարմանքս, երբ մի քանի օր անց ես հրավեր ստացա նվագակցել հանրահայտ երգչուհուն…ես՝ խղճուկ դաշնակահարս:

Եվ սկսվեց…ժամերով քրտնաջան փորձեր, փիլիսոփայական երկխոսություններ, վիճաբանություն…ու սեր….այդ ամենից սեր ծնվեց:

Այդ համերգն ինչ-ինչ պատճառներով տեղի չունեցավ, ու այդտեղից սկսվեց քո անկում , ինձնից սկսվեցին քո տառապանքները:

Ու հանուն ինչի՞…Արդյոք ես  արժանի էի, հանուն ու՞մ  դու լքեցիր բեմը, հանուն ու՞մ հրաժարվեցիր հսկայական ժառանգությունիցդ…Ո՞ր ես ինձ ցածր չզգամ, ո՞ր ինձ հավասարվես, ինձ՝ ոտնահարվածիս….և ու՞ր տարավ այդ ամենը քեզ …..Հանուն ու՞մ:

Ճիշտ նկատեցիր`Փոխվել եմ, դարձել եմ անճանաչելի:

Կներես, մոխրագույն պատերը իմ մեջ արթնացրել են ցասում ու զայրույթ:

Գիշերները չեմ կարողանում քնել…այսինքն, ի՞նչ եմ խոսում, մի՞թե ես հասկանում եմ ՝ երբ է գիշեր և երբ ցերեկ:

Աչքիս առջև դուք եք…..եվ դաշնամուրս:

Փոստատարը եկավ:
Համբուրում եմ:
Մաթեոս

Օր երրորդ

(երեք օր մինչև «Այդ օրը»)

Սիրելիս, որքա՜ն եմ դառնացրել քո կյանքը:

Տեսնում եմ՝ ինչպես են ուղարկածդ նամակների վրա սառել արցունքներդ: Քիչ մնաց, այս ամենը շուտով կավարտվի, դիմացիր….

Գրել էիր,որ քաղաքագլուխ Էմանուելը առաջարկել է քեզ դառնալ իր կինը՝ խոստանալով ապահովել Ձեզ: Ինչու՞ մերժեցիր,չէ որ նա լավագույն հնարավորությունն է ապրել այն կյանքը,որը չկարողացար ինձ հետ ապրել: Ես չկարողացա քեզ երջանիկ կյանք նվիրել,թող դա անի մեկ ուրիշը, ու նա լավ տարբերակ է.Նա հայտնի է որպես անչափ բարեհոգի և մեծասիրտ անձնավորություն;

Ես չկարողացա և երևի երբեք էլ չէի կարող ապահովել քեզ…..Ես ընդամենը հասարակ դաշնակահար եմ: Ինձնից անկախ հիշեցի բառերդ. «Դու հասարակ դաշնակահար չես,այլ արարիչ,քո ձեռքերում հասարակ սև ու սպիտակ ստեղները կենդանանում են»:

Այդ ձեռքերից ոչինչ չի մնացել…երևի արդեն սև ու սպիտակ ստեղներից էլ…

Գիտեմ` դժվար է այս ամենը լսել հենց իմ շուրթերից,իմ՝ քո ամուսնու,բայց պետք է անես այդ քայլը,համաձայնվիր……

Փոստատարն այսօր քիչ թանաք է բերել,չեմ կարող երկար գրել….Ահա և նա:

 

 

Համբուրում եմ:
Մաթեոս

Օր չորրորդ

(երկու օր մինչև «Այդ օրը»)

Տաք ընթրիք ………հասարակ է,այնպես չէ՞:

Ահա ևս մի բաց,որը հիշեցնում է ինձ քո մասին: Այստեղ ամեն ինչ սառն է, ու այդ սառնության մեջ գնալով սառնանում է նաև իմ հոգին:

Մենք երբեք չենք էլ հասկանա, թե որքան  են կարևոր  այդ «հասարակները»: Ամեն ինչ կարող էր այլ ձև լինել,չէ որ դու արժանի էիր ….. մեկ-մեկ ինձ թվում է,որ մեղքի զգացումն ինձ ավելի շուտ կսպանի,մինչ կգա << Այդ օրը>>: Արդեն չորրորդ օրն է,որ արևի երես չեմ տեսել: Սկսել եմ մոռանալ լուսաբացի պատկերը….Գիտեմ՝ ցավոտ է քեզ  կարդալ այս ամենը,բայց ես էլ ոչ ոք չունեմ,միայն քեզ կարող եմ պատմել ցավերիս մասին: Այնքան ցավոտ է հիշել անցած օրերի դառնությունը և հասկանալ, որ չես կարող դրանց փոխարեն կերտել ավելի լավ օրեր…կամ այլևս չես կարող օրեր ունենալ:

Հիմա շատ դժվար է քեզ համար: Դու փաստացիորեն ոչինչ չունես,ես քեզ ոչինչ չեմ թողել,միայն մի շարք պարտքեր:

Միայն ես եմ այստեղ մնացել,այլևս ոչ ոք չկա:

Գիտեմ՝ փորձում ես դեռ ինչ-որ կերպ ապրել: Այդ ամենի մեղավորը ես եմ: Հիմա եմ հասկանում`որքա՜ն երջանիկ էինք մենք,հիմա եմ գնահատում ունեցածս ու քեզ՝ իմ ամենամեծ գտածոյին:

Ա՜խ,որքան եմ կարոտել քեզ այլևս չեմ կարողանում զսպել կարոտս,երանի՜ գեթ մի րոպե տեսնեի քեզ….

Դաշնամուրս էլ է երևի միայնակ մնացել: Այն այլևս չի երգի….

Խնդրում եմ,չթույլատրես ոչ մեկին դիպչի նրան,նա ու դուք իմ միակ հարստությունն եք….

Պատասխան նամակներիդ մեջ դու միշտ թաքցնում ես Ձեր կացությունը…Միշտ էլ այդպես է եղել.դու միշտ ձգտել ես ինձ ցավ չպատճառել,իսկ ես,հակառակ այդ ամենին,միշտ ցավեցրել եմ քեզ որքան որ կարողացել եմ:

Տաք ընթրիք……Որքան եմ կարոտել Ձեր ու այդ ընթրիքի բույրը….

Անզգայնանում եմ…

Պայքարիր, պայքարիր…

Դուք աշխարհին կապող իմ վերջին օղակն եք…..

 

Փոստատարը եկավ:
Համբուրում եմ:
Մաթեոս

Օր հինգերորդ

(Մեկ օր մինչև «Այդ օրը»)

Շնորհավորում եմ…Արդեն մեկ տարի է, ինչ մենք կյանք ենք տվել մեր սիրո պտուղին: Երևի նա արդեն մեծացել է,երևի արդեն քայլում է,կամ անգամ խոսում: Ինչքա՜ն էինք սպասել նրա ծնունդին: Այդ ինր ամիսները վատագույնն էին,որ եղան քո կյանքում: Ես չկարողացա քեզ ապահովել՝ անգամ այդ ընթացքում: Այսօրվա նման հիշում եմ…Հիվանդ էիր…Այդ անտանելի թոքաբորբը սպանում էր քեզ ու քո մեջ եղած կյանքը:Աչքերումդ կորել էր նախկին փայլը,գունատվել էիր,իսկ ձայնդ….Արցունքներս հիմա էլ են խեղդում,երբ հիշում եմ ով էիր նախքան ինձ և ով դարձար: Ինչ գնով էլ լիներ,ես պետք է ձեռք բերեի այդ դեղամիջոցը…այն քո միակ փրկությունն էր:

Փառք Աստծո….հիվանդությունը ոչ մի հետք չէր թողել մեր երեխայի վրա: Ականջներս խլանում էին քո ձայինց…ե՞րբ է նա լույս աշխարհ գալու:

Շնորհակալ եմ Աստծուն …ես չեմ ափսոսում,ես գրկել էի նրան,այդ փոքր կյանքը իմ գրկում էր..

Երբեք չեմ մոռանա նրա աչքերը….Նա այնքան նման էր քեզ:

Այդ առաջին ու վերջին անգամն էր,որ ես գրկեցի նրան:

Ոստիկանապետը իմացել էր արդեն….դու ևս իմացար:

Անհետացել էր քաղաքային թանգարանի ամենաթանկարժեք քարը: Մի քանի օր անց այն հայտնաբերել էին ոսկեվաճառի մոտ  և նա խոստովանել էր,որ ինձնից է այն գնել…ընդամենը հիթսուն ոսկիով..ահա որքան արժեր քո փրկությունը:

Հասկացիր ինձ,ես ոչնչացված էի: Ես չէի կարող այդքան չնչին գումար անգամ հայթայթել,որ փրկեի քեզ…և ի՞նչ էր մնում անել ինձ:

Ես փրկեցի քո կյանքը,փրկեցի մեր երեխայի կյանքը՝ խորտակելով իմը:

Ես դատապարտվեցի:

Ցավալի է, նա երբեք չի ճանաչի իր հորը: Գիտեմ՝ այս պահին դուք անչափ զգում եք իմ կարիքը,բայց ո՞վ կլրացնի իմ բացը….Ես նորից դիմում եմ քեզ նույն խնդրանքով՝ ամուսնացիր:

Բանտի պատերը հարազատացել են,բայց արդեն ուշ է, շատ քիչ է մնացել «Այդ օրվան»:

 

Փոստատարը եկավ:
Համբուրում եմ:
Մաթեոս

«Այդ օրը»

Այսօր վերջին օրն է սիրելիս: Ահա և եկավ այն: Երանի ես  մնացած մահկանացուների նման դատապարտվեի անսպասելի մահվան,սակայն ոչ այս կերպ: Ես պետք է պատասխան տամ…

Խաղ է մարդկային արարածներիս կյանքը….հիթսուն ոսկով ես գնեցի մահս….

Գլխատել մարդուն ընդամենը հիթսուն ոսկու համար…ի՜նչ դաժան են մարդկային օրենքներր…. Դաժան օրենքներ,որոնք հնարվել են ավելի դաժանների՝ մարդկանց կողմից:

Կառափնարանը պատրաստում են:

Միակ երջանկությունս այն է, որ մինչև գիլիոտնին հասնելը կվայելեմ արևի լույսերը:

Երբ կկարդաս այս տողերը,ես այլևս չեմ լինի այս աշխարհում:

Իմացիր սակայն, դուք եղել եք լավագույնը,ինչ ունեցել եմ կյանքում:

Գիշերն անգութ է,այն չկորցրեց ինձ տանջելու վերջին հնարավորությունը: Այսքան օրերի ընթացքում առաջին անգամ քնեցի և երազում տեսա անիրականանելին…Ես, դու և մեր դուստրը…միասին…

Քեզ հատկացրած յուրաքանչյուր դառը օրերը ամենքաղցրն էին իմ կյանքում,երանի թեկուզ դառը,բայց մի քանի օր  էլ դստերս հետ անցկացնեի….

Ես այլևս չեմ վախենում Ձեզ համար,չեմ ցավում,չ՞է որ ես շուտով կդառնամ Ձեր պահապանը:

Մարմնովս սարսուռ է անցնում,լսում եմ՝ ինչպես է դահիճը սրում մահվանս դանակները…

Թող  սիրելիս,թող,մի խեղդիր ցավը հոգուդ մեջ,թող արցունքներդ հոսեն…

Մի օր մենք կհանդիպենք այնտեղ ….

Դահիճս եկավ….

Ինձ ոչինիչ այլևս չի մնում անելու….

«Հայր մէր………Սուրբ եղիցէ անունը քո…………………………………………Ամէն»

Համբուրիր դստերս…Ես Ձեզ շատ եմ սիրում,այս ամենը հանուն Ձեզ էր…

Նամակս կթողնեմ այստեղ՝ հույս ունենալով,որ այն կհասնի քեզ….

 

Փոստատարը կգա:
Համբուրում եմ:
Մաթեոս

Հեղինակ՝ © Միշա Թադևոսյան



Yandex.Metrica Display Pagerank

Բոլոր հեղինակային իրավունքները պաշտպանված են. Copyright © 2013-2017 Grqamol.am: All Right Reserved
Այլ կայքերում կամ հեռուստառադիոընթերցումներում մեջբերումներ անելիս հղումը Grqamol.am-ին պարտադիր է: