Grqamol.am » Ստեղծագործություններ » Ընթերցողից » Նարինե Ավագյան «Ոտնահետքը»

Նարինե Ավագյան «Ոտնահետքը»

Իմ ոտքե՜րը, այո, նրա՜նք,
Ուղեկիցն են իմ հարազատ ամբո՜ղջ կյանքի,
Գործընկերն ու դաշնակիցը,
Լու՜ռ պահապանն ու հսկիչը
Ամենաբարդ ճամփաների, որ անցել եմ ես իմ կյանքում:
Իմ ոտքերն ու նրանց թողած ոտնահետքը…
Անջնջելի մի դաջվածքով
Ընդգծում են անցած ուղիս:
Թե անգայթ է եղել ճամփաս,
Թե ուզել եմ կրկին անցնել արահետը,
Բախտ է եղել միայն կյանքում
Այնտեղ հստակ գծագրված ոտնահետքս:
Սայթաքել եմ թե կյանքում ես,
Թե դրել եմ ոտքս այնտեղ, ուր քարոտ էր ու խոթուբոթ,
Ոտնահետքս չի ջնջվում,
Եվ իմ ամեն սխալ քայլը
Այդ խարանված ոտնահետքն է հիշեցնում:
Նա՝ այդ խորթը, որի համար
Հանդիսացա գայթած ճամփի այն անցորդը,
Որ այսուհետ ջանք է թափում
Կրկին չընկնել ջրափոսը,
Ու շրջանցել անհնազանդ,
Անզուսպ կյանքի խե՜նթ քաոսը:
Ոտնահետքս… Սա է միայն
Միշտ աննահանջ հետապնդում:
(Իմ ստեղծածը կարգվել է գլխիս իշխան,
Սխալներս է երեսովս տալիս մեկ-մեկ,
Թեկուզ չնչի՜ն կամ աննշան):
Արդեն նույնիսկ կասկածում եմ՝
Ոտնահե՞տքն է սկզբում եղել,
Ստիպել ոտքին դրվել իր մեջ
Հենց նրանո՛վ կաղապարվել,
Թե՞ ոտքերն են նախ արարվել,
Ապա հետքը՝ որ վկան է անցած կյանքի:

Հեղինակ՝ © Նարինե Ավագյան



Yandex.Metrica Display Pagerank

Բոլոր հեղինակային իրավունքները պաշտպանված են. Copyright © 2013-2017 Grqamol.am: All Right Reserved
Այլ կայքերում կամ հեռուստառադիոընթերցումներում մեջբերումներ անելիս հղումը Grqamol.am-ին պարտադիր է: