Grqamol.am » Ստեղծագործություններ » Ընթերցողից » Սերգե Ավետիսյան «Անձրևի հարյուր կաթիլները»

Սերգե Ավետիսյան «Անձրևի հարյուր կաթիլները»

ԶԻՆՎՈՐՆԵՐԸ ԱՐԾԻՎՆԵՐ ԵՆ, ՈՎՔԵՐ ՊԱՇՏՊԱՆՈՒՄ ԵՆ ԻՐԵՆՑ ՀԱՅՐԵՆԻՔԸ, ՍԱԿԱՅՆ ԱՐԾԻՎՆԵՐԸ ՄԻԵՎՆՈՒՅՆ ԺԱՄԱՆԱԿ ԹՌՉՈՒՆՆԵՐ ԵՆ ԵՎ ԻՐԵՆՔ ՆՈՒՅՆՊԵՍ ՊԱՇՏՊԱՆՈՒԹՅԱՆ ԿԱՐԻՔ ՈՒՆԵՆ…(Սերգե Ավետիսյան)

-Մեկ, երկու, երեք….տաս, տասնմեկ…

Հորդառատ անձևը, լցվելով դիրքերում կանգնած զինվորի գլկարկի փոսիկի մեջ, սահում էր դեպի գլխարկի եզրը, կաթկթում նրա ցեխից բռնազավթված ճտքակոշիկների վրա: Մի աչքը գցելով հակառակորդի սահմանին՝ մյուս աչքով հետևում էր անձրևի կաթիլների վայրեջքին ու շարունակում հաշիվը: Երբ կաթիլները վայր ընկնելով հայտնվում էին նրա ակնագնդի և տեսադաշտի մեջտեղում, նա մի ակնթարթ տեսնում էր աշխարհը` կաթիլի պես վճիտ դարձած:
Ամբողջովին թրջված զինվորը քայլում էր դիրքի՝ իրեն վստահված հատվածով՝ առաջ ու հետ անելով: Երբ նա քայլում էր քամուն հակառակ, քամին իր բռում հավաքած անձրևի կաթիլներից ջրային մի շիթ էր ուղղում նրան՝ ստիպելով լինել ավելի զգոն: Ամեն մի այդպիսի հարվածը նրան ստիպում էր վերսկսել իր հաշիվը նորից: Հրավածից ուշքի գալով, իր երեսից հոսող անձրևաջուրը մաքրելով՝ շարունակում էր հետևել հակառակորդին՝ դիմացի սահմանին կանգնած թշնամուն, ով ամեն վայրկյան սպասում էր հարմար առիթի՝ իր կույր գնդակին հասցեատեր գտնելու համար: Զինվորների համար թշնամու կողմից արձակված կրակոցները դարձել էին սովորական երևույթ, իսկ այն ժամանակ, երբ դադարում էր կրակոցների որոտը, նրանք գիտեին, որ նենգ թշնամին ինչ-որ մի թակարդ է ուզում լարել: Զինվորները մի քանի անգամ լինելով դիրքերում, արդեն հասցրել էին ծանոթանալ թշնամու գործելաոճին և սադրիչ քայլերին:
«Մնաց հարյուր օր: Ինչ լավ կլիներ, եթե օրերը անցնեին այնքան արագ, որքան այս կաթիլներն են իջնում երկնքից». մտածում էր նա՝ զգալով իր մարմինը ամբողջովին անձրևաջրով լցված:
Երբ հայացք ես գցում անցած օրերին, տեսնում ես, թե այդ կարճ ժամանակահատվածում ինչպես ես յուրացնում զինվորական պարտականություններն ու նվիրվում հայրենիքի պաշտպանության գործին: Երբ բոլորի աչքերը փակվում են, հանձնվելով քնի կրքոտ ալիքին, այդ նույն ժամանակ զինվորը իր աչքերում կռիվ է տալիս այդ կրքի դեմ:
Զգալով անձրևաջրի՝ ողնաշարի գծով դեպի գոտկատեղն իջնող սառնությունը՝ սթափվեց մտածումներից ու սկսեց վերսկսել հաշիվը՝ փորձելով այն հասցնել մինչ հարյուրը: Զինվորի հոգեբանությունը այդպիսին է. երբ ծառայության ավարտին մնում է ընդհամենը հարյուր օր, նա ամեն ինչում տեսնում է այդ հարյուր օրը, հաշվում ու հաշվարկում, սպասում մոտալուտ, բայց կարծես ձգձգվող զորացրմանը: Հիշում եմ մի զինվոր կար, որը իր ծառայությանը մնացած հարյուր օրերի ընթացքում իրեն բաժին ընկնող ամենօրյա նախաճաշի կարագի վրա դանակով գրում էր մնացած օրերի թիվը և հյուրասիրում էր նորակոչիկներին:
Եղանակը սկսում էր պարզվել, երկնքից թափվող կաթիլների թիվը՝ պակասել: Գլխարկի մեջ լցված անձրևաջուրրի կաթիլները, որ թափվում էին գլխարկի եզրից, սկսեցին ուշ-ուշ ի հայտ գալ: Ոտքը ոտքի առաջ դնելով տեսնում էր, թե ինչպես է փակում անձրևաջրից գոյացած առվակի հունը: Եվ ամեն քայլափոխին նրա ցեխի մեջ խրված ճտկակոշիկների սև կաշին դադարում էր երևալ, ոտքերից կախված այդ ցեխագունդը աստիճանաբար կարծրանում էր, ծանրանում, և նա մի կերպ էր քաշ տալիս արևից կարծրացող քարե կոշիկները:
-Իննսուն յոթ, իննսուն ութ,- կաթիլները արդեն մեկը մյուսին հաջորդում էին ժամանակային մեծ ընդմիջումներով, քանի որ գլխարկի «ջրամբարն» աստիճանաբար դատարկվում էր:
– Տղե՜րք, հարձակվում են, տղե՜րք, բոլորդ ձեր տեղերում,-լսվեց հրամանատարի հրամանը:
Արևի տաքացնող ճառագայթներից օդն սկսել էր լցվել մառախուղով, և տեսադաշտում ամեն ինչ դարձել էր վատ տեսանելի: Այդ ամենից օգտվելով թշնամին մի քանի հանցախմբով անցել էր հարձակման: Մոռանալով կաթիլների հաշվելու մասին՝ նա արագ անցավ գործողության: Տղաները մտան փոխհրաձգության մեջ: Հակառակորդը թաքնվելով մոտակա քարե փոքրիկ ժայռաբեկորների հետևում, կարողանում էր խույս տալ տղերքի կրակոցներից և առաջանալ դեպի մեր դիրքերը: Կրակոցը հետևում էր կրակոցին: Խիտ մառախուղը թույլ չէր տալիս դիպուկ կրակ արձակել: Պարկուճները իրար հերթ չտալով թափվում էին ավտոմատի կողքից, իսկ փամփուշտները խրվում էին ցեխի, քարերի մեջ կամ անհետանում երկնքում: Կրակը ավելի էր թեժանում, կրակոցնեը այնքան շատ էին, որ բազմաթիվ փամփուշտներ օդի մեջ իրար էին բախվում և կայծեր արձակում: Միմյանց կանչող ձայները խլանում էին օդում՝ չգտնելով իրենց հասցեատիրոջը: Թշնամու համար այդ ամենը սովորական մի բան է: Նա մշտապես հարձակվում է գաղտագողի, նրա ծրագրերում չկան այնպիսի էջեր, որը պարզերես կանի նրա սևացած դեմքը: Տղաների երակներում արյունը եռում էր: Նրանք կանգնած էին մահվանը դեմ հանդիման, և նրանց ուժ էր տալիս պայքարը հանուն հայրենիքի: Բոլորի աչքին իրենց երջանիկ օրերն էին: Անգամ այն օրերը, որոնք երազել են ապրել, բայց դեռ չեն ապրել, դրվագ առա դրվագ անցնում էին նրանց մարտական բոցով լցված աչքերով: Նրանք պառկած էին դեռ չչորացած ցեխի մեջ՝ չմտածելով ոչինչ, միայն փորձում էին իրենց թիրախն այդ կրակոցների տեղատարափի մեջ ճիշտ նշանառել և հետ շպրտել թշնամուն: Հարձակման ժամանակ լսելի դարձան անհասկանալի բառեր, որից հետո նրանք սկսեցին հետ նահանջել: Թշնամու կրակահերթը դադարում էր, նրանք արդեն գրողի ծոցն էին ուղարկվել մերոնց կողմից:
– Տղերք, զգոնությունը չկորցնեք, մինչև վերջին կրակոցը դիմակայեք,- լսվում էին մեկը մյուսին հուսադրող գոչերը:
Թշնամին արդեն հեռվում էր: Նրա վայրագ ոտնահետքը արդեն սկսել էր չորանալ արևի շողից:
– Տղե՜րք, գնացին, ձեր ցավը տանեմ , տղե՜րք, մենք հաղթեցինք,- բոլորը միմյանց բռունցք էին տալիս և ուրախանում:
Սակայն պակասում էր նրանցից մեկը: Ուրախությունից սթափվելով՝ նկատեցին այդ բացակայությունը:
– Տղե՜րք, ուր է, ինչ եղավ նրան,- կարծես ուրախությունը ուրացած ասացին ընկերները:
Երբ մոտեցան նրա խրամատի փոսին, տեսան կարմրով լցված ջրափոսի հոսքը: Այդ ժամանակ բոլորը մտածում են այն մասին, որ իրենց մտացածը լինի ոչ իրական: Ձեռքերը դողալով նրան մոտեցավ հրամանատարը: Կուրծքը արյան մեջ շաղախված էր, իսկ երեսը դարձել էր արյամբ խզբզված կտավ:
– Ոնց ես ախպերս, ձեն հանի է, արա՜, մի ձեն հանի, մեռնելու մասին չմտածես հանկարծ, սաղս ստեղ ենք,- ասում էր ընկերը՝ բռնած նրա դողղացող ձեռքը:
Անկարող էր ձայն հանել, փամփուշտը իր սրածայր վայրեէջքը կատարել էր նրա քսան տարեկան երիտասարդ շուրթին: Շորերը ջրի և արյան մեջ կորած էին, և այդ սառնությունից , գուցե նաև հարվածի սառնությունից, նա ցնցվում էր:
– Ախպե՜ր, հանեք թաց շորերը, ես չոր կիտելը գցի՝ չմրսի,- մեկը մեկին օգնելով տաքացնում էին նրան մինչ տղերքից մեկը օգնություն կկանչեին:
Մեկը սուրաց դեպի զինվորական հեռախոսը և կապ տալով հրամանատարական կետ՝ ասաց.
– Հասե՜ք, խփել են, ախպորս խփել են, են թուրքի ծնունդները խփել են, երեք, երեք,- բառերն ու արցունքները հորդում էին, ու նա ի վիճակի չէր լսելու հակառակ կողմի պատասխանը:
Երբ տղերքը փորձում էին նրան տաք շորերով հագցնել, մեկը հանեց նրա գլխին կիպ հագցված գլխարկը, և գլխարկի մեջ հավաքված վերջին անձրևաջրի արցունքե կաթիլը կաթաց նրա արյունոտ շրթունքին:

– Հար…յուր,- հազիվ լսելի ձայնով արտաբերեց նա ու ժպիտը երեսին ցավից ննջեց:

Հեղինակ՝ © Սերգե Ավետիսյան



Yandex.Metrica Display Pagerank

Բոլոր հեղինակային իրավունքները պաշտպանված են. Copyright © 2013-2017 Grqamol.am: All Right Reserved
Այլ կայքերում կամ հեռուստառադիոընթերցումներում մեջբերումներ անելիս հղումը Grqamol.am-ին պարտադիր է: