Grqamol.am » Տարբեր Ժանրեր » Արտասահմանյան Հեղինակներ » Շահաբ Մողառաբին | Սիրայիններ

Շահաբ Մողառաբին | Սիրայիններ

***
Պատկերդ ջրի մեջ տեսա,
գնացիր,
գետի հետևից ընկա:

***
Ուզես, թե չուզես,
սրտիս ես կպել:
Հիմա ընտրիր.
ուզում ես կյանքի զա՞րկ լինել,
թե՞ փամփուշտ:

***
Ես
Աստված էի.
արարեցի քեզ,
քեզ տեսնելուց ի վեր
ավերվեցի:

***
Վախենում եմ սիրուց,
սիրուց վախենում եմ,
այս սիրային երգերը,
որ գրում եմ,
երեխայի շվշվոց են մթության մեջ:

***
Ալիքին հակառակ
այնքան կլողամ,
մինչև կա՛մ գետը հունը փոխի,
կա՛մ խեղդվեմ
քո մասին
երազի մեջ:

***
Երբ մահն է մտքովս անցնում,
գիտեմ՝
կյանքի մասին է պետք մտածել:

Երբ կյանքն է մտքովս անցնում,
գիտեմ՝
քո մասին է պետք մտածել:

Երբ դու ես մտքովս անցնում,
չգիտեմ ինչ անել…

***
Երբեմն պետք է տնից դուրս փախչել
դեպի փողոց,
այգի,
ներհայել:

Երբեմն պետք է ես-ից փախչել
դեպի մշուշոտ վայրեր,
մտածին տներ,
դեպի նա,
ով քեզ իրենով է արել,
խելքից հանել:

Երբեմն պետք է նրանից փախչել.
դեպի ո՞ւր…

***
Քո մասին երազը
փոքրիկ երեխա էր՝
զանգը տվեց ու փախավ…

***
Գրկեցիր.
խաչեցիր ճակատագրիս…

***
Վաղը եկել,
կանգնել է դիմացս՝
հարցնելով –
Ի՞նչ էիր ուզում:
Ձեռնափայտովս նրան մի կողմ եմ հրում՝
հեռուներին մեխված,
հայացքս սպասող…

***
Տունը դեռ կա,
բայց մարդիկ մեռել են:
Կամ
(երևի պիտի այսպես գրեի)
տունը քանդվել է,
թեպետ մարդիկ դեռ կան:
Չէ,
(այսպես էլ չեղավ)
տունը դեռ կանգուն է,
մարդիկ՝ ողջ,
բայց ինչ-որ բան
բացակա է ասես
(չգիտեմ)։

***
Երբեմն ժայռերն էլ են լալիս:
Չես տեսել դու,
երբեք էլ չես տեսնի, բայց
ժայռերն էլ են երբեմն լալիս:

Պատճառը չգիտես,
երբեք էլ չեմ ասի, բայց
լալիս են ժայռերը:

Ծովերը տարուբերում են վիշտը, բայց
ժայռերը,
չգիտես,
երբ լալիս են…
Երբ լալիս են…

***
Գնալ,
գալ,
գնալ,
գալ,
գնալ,
գալ,
գնալ,
գալ,
գնալ,
գալ…

Ծովն էլ չգիտի՝
ինչ է ուզում…

***
Մեկը դուռը թակեց,
կանգնեց,
մազերը սարքեց,
դուռը բացեց…
Քամին էր:

Վերադարձավ
մազերը խռիվ։
***
Ամեն Աստծու օր
մասնատում է ինձ:
Նստում,
հավաքում եմ կտորներս,
շարում կողք-կողքի՝
նկատելով, որ կորել է մեկը…Ամեն Աստծու օր
ավելի եմ թեթևանում…

Թե մի օր
գտնես կորած կտորները,
շարիր կողք-կողքի,
ես կստացվեմ,
մնացյալն անիմաստ փազլ էր,
երբ
խաղակիցն ու խաղալիքը
չէիր զանազանում:

***
Հեռու էինք, հեռու –
իրար չէինք լսում:

Մոտեցանք –
շուրթերի շարժումը տեսնում էինք,
իրար չէինք լսում:
Ավելի մոտեցանք –
իրար լսում էինք,
բառերը չէինք հասկանում:
Էլի մոտեցանք –
բառերը հասկանում էինք,
բառահամերն էին անծանոթ:Էլ ավելի մոտեցանք –
այնքան, որ շուրթերը հյուսեցինք իրար,
բառերը խճճվեցին:Խճճված բառերը հեռացրին,
հեռու…

***
Ես Դոն Կիխոտը չեմ,
ես կարգին ասպետ եմ:
Կիխոտից շատ եմ տարբեր,
օրինակ՝
նա ասպետների մասին
պատմություններն էր կարդացել
ու հողմաղացների հետ կռվելու գնացել,
իսկ ես
«Դոն Կիխոտ» եմ կարդացել
ու հողմաղացների հետ կռվելու եմ գնում…

(c) Թարգմանիչ Էդիկ Պօղոսեան
խմբ.` Տաթև Չախչախյան

Աղբյուրը՝ iranliter.com


Yandex.Metrica Display Pagerank

Բոլոր հեղինակային իրավունքները պաշտպանված են. Copyright © 2013-2017 Grqamol.am: All Right Reserved
Այլ կայքերում կամ հեռուստառադիոընթերցումներում մեջբերումներ անելիս հղումը Grqamol.am-ին պարտադիր է: