Փորձնական

2016-11-22 3795

Ամեն ինչին դատավոր է կյանքը:

Տարին տարուց տարբեր է:

Գազանների աշխարհում էլ կարող են երջանիկներ և դժբախտներ լինել:

Մարդկանց ամենասովորական գործերի մեջ է բարի և չարու սկիզբը երկրում: Եվ այստեղ ամեն ինչ կախված է հենց մարդկանցից, թե նրանք ինչին կուղղեն այդ մարդկության համար սովորական բաները՝ բարուն, թե չարին, ստեղծելուն, թե կործանելուն:

Արևը և տափաստանը հավերժական մեծություններ են. արեգակով է չափվում տափաստանը, թե ինչ մեծության է արեգակով լուսավորված տարածությունը: Իսկ տփաստանի գլխի երկինքը չափվում է ուրուրի թռիչքի բարձրությամբ:

Եթե նրանք վազքից շնչասպառ ետ մնային անհասանելի նպատակից, այլևս երբեք չէին փորձի խիզախել, համարձակությունը կկորցնեին:

► …Երազանքներ, որոնց վիճակված էր հետագայում հիշվելու դառնությամբ, սրտի ցավով, ու պետք է երևային երազում հաճախակի, անվերջ…Չէ որ բոլոր երազանքներն են այդպես՝ ծնվում են երևակայության մեջ, հետո, մեծ մասամբ, խորտակվում այն բանի համար, որ համարձակվել են ծիլ տալ առանց արմատների…Չէ որ այդպես են բոլոր երազները, և դրանում է ողբերգական անհրաժեշտությունը նրանց բարին ու չարն իմանալու:

Ամեն արարածի համար իր դրախտն է նախասահմանված:

Թե աստված այդպես չի սահմանել, ուրեմն փոխել չես կարող:

Ամեն մի պաշտոնական եզրակացության ետևում միշտ լինում են այլևայլ կենսական հանգամանքներ, որոնք որոշում են պատմության ընթացքը: Իսկ այդ հանգամանքները, վերջին հաշվով, մարդիկ են, իրենց մղումներով ու կրքերով, արատներով և առաքինություններով, իրենց անկանխագուշակելի տարուբերումներով և հակասություններով:

մեկնաբանություններ