Ասպրամ Գրիգորյան «Հոգնածին»

2018-09-29 171

Այս իրիկվա տխուր քարից, սալահատակ գորշ փողոցից 
Քամին առավ նոր արևի տաք համբույրը ու խառնելով պաղ եթերին, 
Մատուցեց ինձ՝ դեռ հոգնածին:

Առավոտվա երկնի փայլից, որ աչքերիս ծիածանից 
Էլ չէր թափվում, պարունակվում նեղ միջանցքում, 
Հոգիս կրկին ցնծաց ուժգին ու լույս տվեց ներսիս հույլին:

Ու վայրկյանում դարձա ուժեղ, և՛ կամեցող, և՛ լավ ընկեր, 
Դարձա բարի, դարձա հասուն, և՛ խելամիտ, և՛ աննկուն,
Ու երանիկ անցա առաջ՝ քայլերով մեծ ու հաստատուն:

Նայեցի լայն պողոտային, ու հարազատ անցորդներին
Նրանց մեջ էլ նշմարեցի կախարդական այն ապրումից, 
Որ փութաջան մղում էր ինձ:

Անցավ պահը. Հիմա եկել, ծանրացել է տխրությունը վերջալույսի… 
Միայն լավ է, ես ծանոթ եմ մի կացության առեղծվածի: 
Միայն լավ է, որ ես գիտեմ՝

Այս իրիկվա տխուր քարից, սալահատակ գորշ փողոցից
Քամին կառնի նոր արևի տաք համբույրը,
Որ խառնելով առավոտվա պաղ եթերին, մատուցի ինձ՝ դեռ հոգնածին:

Հեղինակ՝ © Ասպրամ Գրիգորյան

մեկնաբանություններ