Ընդհանուր քննարկումներ
Սեր

Անքուն գիշեր եկեղեցու բակում:

Նամակ որը դու չես կարդա երբեք...

Մենք ծանոթեինք վաղուց, սովորում էինք նույն դպրոցում ու ճանաչում էինք միմյանց որպես զուգահեռ դասարանցիներ...
Եկավ 1817 թվականի ցուրտ աշունը: Սեպտեմբեր ամիս… Աշունը սկսվեց նոր ծանոթություններով ու այդ աշուններ որ փոխեց իմ ողջ կյանքը: Ես որոշեցի գրել նրան մի հումորային բան, որը ստացվեց՝ և հենց այդ հումորիցել սկսվեց շատ երջանիկ բայց միևնույն ժամանակ շատ ցավոտ երկու տարին: Մեր շփումը օր-օրի հասնում էր ավելիին քան պատկերացնում էի: Խոսում էինք ամեն օր ու ամեն գիշեր անդադար, բայց դեռ չկար այն մեծ սերը որը բերեց այս դառը ցավը: Շարունակվեց այս ամենը մեկ տարի ու եղան մի քանի դեպքեր, որոնք ուզում էին քանդեին մեր մեկ տարվա ստեղծածը, բայց ես նրա ձեռքը ամուր բռնեցի մինչև վերջ, ու մենք միասին հաղթահարեցինք այդ փորձությունները…
1818 թվական ձմեռ.
Շարունակում շփվել աննպատակ չհասկանալով որ մեզ կապում է ամենաուժեղ զգացումը՝ սերը:
Հունվարի 6. Օր՝ որը չեմ կարող հանել մտքիցս: Սովորության համաձայն վիճել էինք անիմաստ պատճառով: Հանդիպեցինք այնտեղ որտեղ որ ծանոթացել էինք… Նստեցինք մեքենան ու նա փորձեց բացատրել թե սխալ բան չկա նրա արարքի մեջ: Հասկացա ես նրան ու երբ նա պետք է գնար՝ ուրախ տրամադրությամբ լեցուն համբուրեց ինձ ու գնաց: Մի պահ ես սառել էի ու ոչ միայն ես այլ նաև ժպիտս… շարունակում էինք խոսել երբ ես առանց մի վարկյան մտածելու ասեցի նրան որ սիրում եմ, ու նա ինձ պատասխանեց,_ ոնցոր եսել…
Փոխվեց ամենինչ, ավելի իմաստավորվեց մեր շփումը անում էինք ամեն բան որպիսի երջանիկ լինեինք, հատկապես այն դեպքներ անմոռանալի էր երբ ես նրան հարցրեցի թույլ կտաս ու նրա պատասխաններ այո ու ես համբուրեցի նրա դողացող շրթունքները… Բայց ինչպես կարող էր երկար տեվել մի բան որը որոշված էր որ պետք է քանդվի ապագայում…
1818թ. Հունիս ամսին սկսվեցին անհասկանալի կռիվներ ու մենք բաժանվեցինք…
Նա փորձում էր հանել ինձ մտքից իսկ ես ամեն օր գրում էի նրան փորձելով ետ բերել ամենինչ…
Օր-օրի թեժանում էր կռիվները, ու տեվեց մեր այդ վիճակը 8 ամիս…Սկսեց քայքայվել իմ կյանքը ինչպես մայրսեր ասում ես փոխվեցի դեպի վատը, սկսեցի ծխել առանց հասկանալու որ ինձ եմ վնասում ու որ ապագայում հիվանդությունն իմ դուռնել կթակի…
1819թ. հունվար…
Օրերից մի օր մենք բարիշեցինք ու ես կարծում էի որ նորից լուսավորվեց իմ աշխարհը չհհասկանալով որ մթության մեջ ամենափոքր լույսի ճառագայթնել է շատ մեծ թվում… Շարունակում էինք հաճախ կռվել բայց միևնույն ժամանակ սիրում էինք անչափ…
Ւրար տեսնելիս այնպես էինք գրկում միմյանց և համբուրում կարծես թե էլ չենք լինելու միասին, ու մի օր այդպեսել եղավ…
Իմ չափազանց մեծ երևակայության ու խանդի պատճառով մենք բաժանվեցինք նորից ու անվերադարձ,ես ձեռքբերեցի քաղցկեղ որի հետևանքները դեռ հայտնի չեն… Ուզում եմ կարդաս ու հասկանաս բարեկամս որ չպետք է սիրես ոչ մեկին քեզնից առավել, սիրիր մորդ ու հորդ թույլ մի տուր կյանքում նրանց աչքերին լինի տխրության արցունք ու կյանքը կթվա շատ հեշտ, թույլ մի տուր անցնել քեզ ինքնասիրությանտ վրայով…

Անքուն գիշեր եկեղեցու բակում: Նամակ որը դու չես կարդա երբեք... Մենք ծանոթեինք վաղուց, սովորում էինք նույն դպրոցում ու ճանաչում էինք միմյանց որպես զուգահեռ դասարանցիներ... Եկավ 1817 թվականի ցուրտ աշունը: Սեպտեմբեր ամիս… Աշունը սկսվեց նոր ծանոթություններով ու այդ աշուններ որ փոխեց իմ ողջ կյանքը: Ես որոշեցի գրել նրան մի հումորային բան, որը ստացվեց՝ և հենց այդ հումորիցել սկսվեց շատ երջանիկ բայց միևնույն ժամանակ շատ ցավոտ երկու տարին: Մեր շփումը օր-օրի հասնում էր ավելիին քան պատկերացնում էի: Խոսում էինք ամեն օր ու ամեն գիշեր անդադար, բայց դեռ չկար այն մեծ սերը որը բերեց այս դառը ցավը: Շարունակվեց այս ամենը մեկ տարի ու եղան մի քանի դեպքեր, որոնք ուզում էին քանդեին մեր մեկ տարվա ստեղծածը, բայց ես նրա ձեռքը ամուր բռնեցի մինչև վերջ, ու մենք միասին հաղթահարեցինք այդ փորձությունները… 1818 թվական ձմեռ. Շարունակում շփվել աննպատակ չհասկանալով որ մեզ կապում է ամենաուժեղ զգացումը՝ սերը: Հունվարի 6. Օր՝ որը չեմ կարող հանել մտքիցս: Սովորության համաձայն վիճել էինք անիմաստ պատճառով: Հանդիպեցինք այնտեղ որտեղ որ ծանոթացել էինք… Նստեցինք մեքենան ու նա փորձեց բացատրել թե սխալ բան չկա նրա արարքի մեջ: Հասկացա ես նրան ու երբ նա պետք է գնար՝ ուրախ տրամադրությամբ լեցուն համբուրեց ինձ ու գնաց: Մի պահ ես սառել էի ու ոչ միայն ես այլ նաև ժպիտս… շարունակում էինք խոսել երբ ես առանց մի վարկյան մտածելու ասեցի նրան որ սիրում եմ, ու նա ինձ պատասխանեց,_ ոնցոր եսել… Փոխվեց ամենինչ, ավելի իմաստավորվեց մեր շփումը անում էինք ամեն բան որպիսի երջանիկ լինեինք, հատկապես այն դեպքներ անմոռանալի էր երբ ես նրան հարցրեցի թույլ կտաս ու նրա պատասխաններ այո ու ես համբուրեցի նրա դողացող շրթունքները… Բայց ինչպես կարող էր երկար տեվել մի բան որը որոշված էր որ պետք է քանդվի ապագայում… 1818թ. Հունիս ամսին սկսվեցին անհասկանալի կռիվներ ու մենք բաժանվեցինք… Նա փորձում էր հանել ինձ մտքից իսկ ես ամեն օր գրում էի նրան փորձելով ետ բերել ամենինչ… Օր-օրի թեժանում էր կռիվները, ու տեվեց մեր այդ վիճակը 8 ամիս…Սկսեց քայքայվել իմ կյանքը ինչպես մայրսեր ասում ես փոխվեցի դեպի վատը, սկսեցի ծխել առանց հասկանալու որ ինձ եմ վնասում ու որ ապագայում հիվանդությունն իմ դուռնել կթակի… 1819թ. հունվար… Օրերից մի օր մենք բարիշեցինք ու ես կարծում էի որ նորից լուսավորվեց իմ աշխարհը չհհասկանալով որ մթության մեջ ամենափոքր լույսի ճառագայթնել է շատ մեծ թվում… Շարունակում էինք հաճախ կռվել բայց միևնույն ժամանակ սիրում էինք անչափ… Ւրար տեսնելիս այնպես էինք գրկում միմյանց և համբուրում կարծես թե էլ չենք լինելու միասին, ու մի օր այդպեսել եղավ… Իմ չափազանց մեծ երևակայության ու խանդի պատճառով մենք բաժանվեցինք նորից ու անվերադարձ,ես ձեռքբերեցի քաղցկեղ որի հետևանքները դեռ հայտնի չեն… Ուզում եմ կարդաս ու հասկանաս բարեկամս որ չպետք է սիրես ոչ մեկին քեզնից առավել, սիրիր մորդ ու հորդ թույլ մի տուր կյանքում նրանց աչքերին լինի տխրության արցունք ու կյանքը կթվա շատ հեշտ, թույլ մի տուր անցնել քեզ ինքնասիրությանտ վրայով…
խմբագրված Mar 25 at 2:49 am
335
0
1
նախադիտում
գրեք գոնե 10 նիշերը
ԶԳՈՒՇԱՑՈՒՄ: Դուք նշել եք %MENTIONS%, բայց նրանք չեն կարող տեսնել այս հաղորդագրությունը եւ չեն տեղեկացվի
Ծահպանվում է...
Պահպանված է
Հետ նշված deselect posts ցուցադրել ընտրված գրառումները
Այս թեմայի բոլոր հաղորդագրությունները կլինեն ջնջված ?
Նախագծի սպասում ... Սեղմեք խմբագրումը վերսկսելու համար
Հրաժարվել սևագրից