Անահիտ Սեկոյան «Ոսկե վազերի մեջ»

2014-04-12 5073 Մեջբերումներ Գրքերից

► Ինչքան բարդ է մարդկային կյանքը, ինչքան շատ պարտականություններ են շրջապատում նրան: Կարծես մարդկային պարտականությունները բաժանվում են երկու անհավասար մասի, դժվար` որ առանձնապես մեզ են վերաբերում և հեշտ` որ վերաբերում են բոլոր մյուսներին: Իսկապես, մի՞թե զարմանալի չէ: Ապրում ես՝ ամեն կերպ աշխատելով լինել լավ զավակ` ընտանիքի, հարազատների համար, ոչ ոքի վրա բեռ չդառնալ, ոչ ոքի վնաս չպատճառել, մի խոսքով թվում , ամեն ինչ կարգին է,-բայց ահա բավական է ուրիշի աչքով նայես քեզ, որպեսզի նորմալ կյանքի օրինակելիության պատրեկացումը հօդս ցնդի: Դուրս է գալիս բնավ էլ բավական չէ, որ մարդս մտածի հարազատների, իր մասին: Կա առավել մեծ հասարակական պարտքը: Եվ կարող է պատահել, որ ոչ այսօր, ոչ էլ մյուս օրը դա չհիշեցնում քեզ,  բայց վաղ թե ուշ դու պարտավոր ես հաշիվ տալ հասարակությանն այդ պարտքի համար:

► Սերն այն ծաղիկն է, որն արցունքով է աճում…

► Ամենածանր բանը մահն է…

► Երբեմն չնչին մի բան արտակարգ կերպով փոխում է մարդու ոչ միայն արտահայտությունը, այլև դիմագծերը…

► Ցավը գալիս է վազեվազ, դուրս է գնում նազենազ…

► Ավաղ սովորական լինելու հետ շատերս չենք հաշտվում: Ոչ միայն մանկական հասակում, այլև հասուն տարիքում…..

► Մի՞թե որդին մեծանում է առհասարակ, կամ մայրը երբևիցե դադարում է զավակին օգտակար լինելուց….

► Մի բան խոստանալուց առաջ պետք է մարդ մտածի, թե ինքը կարո՞ղ է կատարել այն, որովհետև խոստումը պարտքի գիտակցությունն է…

► Երբ մեջտեղն անկեղծ սեր կա, մնացածը դատարկ բան է…  

► Նա մեռել է, հասկանալով, թե ինչու է ապրել և բնավ չհասկանալով, թե ինչու է մեռնում…

► Կնոջ և մոր սերը բոլորովին տարբեր զգացումներ են, դրանք իրարով են հարստանում…

► Ամենավատ արարքն էլ վերջ ունի, ամենաուժեղ մարդն էլ կարող է ծնկի գալ…

► Երջանիկ կինը գեղեցիկ չէ ու միթե երջանկությունը ինքը գեղեցկությունը չէ…

► Ամեն մեկի կյանքում լինում են պահեր, երբ մարդ թառամում է, խամրում` ինքն էլ չիմանալով ինչու, ինչ-որ բանից ուզում է ազատվել` չհասկանալով, թե ինչից, ապրում է մի տարտամ վիճակ, որ անուն չունի, ինչ-որ անուրախ անհանգստություն մեծանալով, ծավալվելով, դուրս գալով սրտից, որտեղ հավանորեն նա պետք է ծնված լինի, բռնում է ողջ մարմինը, մեռցնում ամեն որոշակի ցանկություն և պահանջ: Այդպիսի ժամանակ մարդ չի կարողանում ասել, թե ինքն ինչ է ուզում, ինչ բանի կարոտություն ունի, ինչ բուռն ցանկություն, որ չի հայտնում, վախենալով, թե շատ է անհասկանալի ու երազային:

► Շատ մեծ տարբերություն կա տխրության և թախծի միջև. Եթե առաջինը որոշակի հոգեկան վիճակ է, որոշակի և հայտնի, ածա թախիծը այն զգացումն է, որը տխրություն չի բնավ, բայց բավականաչափ մոտ է նրան, իսկ առավել մոտ է սրա հակոտնյային` ուրախությանը, ավելի ճիշտ` ուրախության բուռն կարոտին…

Հ.Գ. Եթե դուք ունեք մեջբերումներ` դուրս բերված այս գրքից, ապա կարող եք ուղարկել մեզ հետադարձ կապով:

մեկնաբանություններ