Ֆրանց Կաֆկա «Կամուրջ»

Ես հաստատուն ու կարծր էի: Ես կամուրջ էի: Ես միացնում էի անդունդի զույգ եզրերը: Այստեղ ոտքերիս մատներն էին մխրճվել հողի մեջ, իսկ ձեռքերս կառչել էին հակընդդեմ եզրաշերտից: Ես խարսխվել էի՝ ավազակավը ատամներիս տակ առնելով: Սերթուկիս հետնափեշերը տարուբերվում էին իմ աջ և ձախ կողմերում: Ցածում խոխոջում էր սառցասառը գետակը, որտեղ կարմրախայտ կար: Զբոսաշրջիկներից և ոչ մեկը քայլամոլոր չէր հասել անանցանելի զառիթափին, քանզի կամուրջն առայժմ պատկերված չէր քարտեզներում: Բայց ես սպասում ու սպասում էի: Ինձանից անկախ էր այդ սպասումը: Երբևէ հայտնի բոլոր կամուրջները կամուրջ են համարվում, քանի դեռ չեն փլուզվել:

Սա պատահեց, երբ արդեն իրիկնանում էր: Իմ առաջին երեկո՞ն էր, թե՞ հազարերորդը՝ չեմ կարող ասել: Մտքերս միշտ էլ խուռն ընթացք են ունեցել և անկանոն պտտվել են գլխումս: Եվ այսպես, իրիկնանում էր, իսկ գետն ավելի խուլ էր կարկաչում: Ես լսեցի մարդկային ոտնաձայներ, որոնք հետզհետե ուժգնանում էին: Քայլերն ինձ էին մոտենում... Քայլերը մոտենում էին ի՛նձ: Ուղղվի՛ր, կամու՛րջ. իսկ դու՝ քառակող գերան, որ բազրիք չունես, դիմացի՛ր ծանրությանը նրա, ով իր կյանքն է քեզ վստահելու: Մեղմի՛ր նրա քայլերի անճշտությունը, բայց և ցույց տուր, թե դու ինչի ես ընդունակ, երբ նա ետ ու առաջ աննպատակ թրև կգա: Այդժամ եղի՛ր լեռնային օտար աստծո պես և շպրտի՛ր նրան անդունդի մյուս կողմը:

Նա մոտեցավ, իր ձեռնափայտի երկաթե ծայրակալով թխթխկացրեց ինձ, ապա ուղղեց սերթուկիս հետնափեշերը՝ դրանք ձեռնափայտի օգնությամբ բարձրացնելով: Գզգզված մազերիս մեջ խրեց ծայրակալն ու չէր հանում: Հավանաբար կանգնել էր ապուշ կտրած և հայացքով չափչփում էր տարածքը՝ տեղանքին ծանոթանալով: Իսկ հետո... Ոչ կարճատև այս ժամանակահատվածում ես պատկերացրել էի նրան անդունդի մյուս կողմում և, երազելով, գնացել էի նրա ետևից՝ սար ու ձորերից անդին: Հետո նա ցատկեց՝ զույգ ոտքերը միաժամանակ գետնից կտրելով, ու մարմնիս միջամասին հասավ: Ես փշաքաղվեցի անտանելի ցավից, ես կատարյալ անտեղյակության մեջ էի: Ո՞վ էր նա: Երեխա՞: Տեսի՞լք: Մեծ ճանապարհի ավազա՞կ: Ինքնասպա՞ն: Փորձի՞չ: Խորտակի՞չ: Եվ ես սկսեցի շուռ գալ, որպեսզի տեսնեմ նրան: Ահա, կամուրջն է շրջվում: Դեռ լիարժեք շուռ չեկած՝ ես փլուզվեցի: Ես գահավիժեցի և ահա ծվատված ու խոցված էի սուր-սուր գետաքարերից, որոնք խիստ սիրալիր հայացքներով էին ինձ պատասխանում ալեկոծ ջրերից:

Թարգմանությունը՝ © Սմբատ Բունիաթյանի