Հրաչյա Սարիբեկյան «Երկվորյակների արևը»

2019-07-23 514

► Պապի ընկերները հավաքվել էին նրա շուրջ, տղան նկատեց, որ նրանց ձեռքերի մեջ տերողորմյաներ կան, մտածեց, թե ինչու են ծերերը տերողորմյա սիրում: Ինչո՞ւ են ծերերը տերողորմյա սիրում, ժամանակի համրի՞չ է, ի՞նչ է:  Երբ հորեղբայրը մտավ տուն, պապի ընկերներն անխոս ոտքի ելան, հարգանքով ողջունեցին նրան և, հոգոց արձակելով, հեռացան: Մի չորացած ձեռք շոյեց իր քաչալ գլուխը, ինչ-որ մեկն ապավինեց նրա մանկությանը: Ծերերը սիրում էին իրեն. վերջապես մանուկներից մեկն իրենցից էր:
Պապը փակ կոպերի տակ թաքցնում էր իր մեռած աչքերը, դեռ զսպում էր, դեռ խնայում էր իրենց: Հորեղբայրը մորը հարցրեց. «Էս ոնց է եղել»: Մայրը թափ տվեց ուսերը, դատարկ աղամանը ցույց տվեց: «Ինքն է արել,- ասաց,- աչքերի մեջ աղ է լցրել ու նայել արևին»: Տղան սարսափեց, մտքով անցավ, բայց վախեցավ, թե փորձի աչքերի մեջ աղ լցնել: Հորեղբայրը նստեց պապի կողքին, երկու ձեռքով բռնեց նրա չորուկ ձեռքն ու նախ աղոթեց, և աղոթքից շշուկներ էին լսվում միայն: Տղան սպասում էր, սպասում էր, որ հորեղբոր հետ պապն էլ պիտի բացի աչքերը, նկատեց, որ հորեղբայրը փակ աչքերով է դիմում Աստծուն, պապի կոպերը նույնպես փակ էին, ուրեմն, կռահեց տղան, կուրությունն Աստծու հետ խոսելու առավելություն է տալիս, փակ կոպերն իրեն պատկերացնելու հնարավորություն էին ընձեռում:
«Ամեն»,- եզրափակեց հորեղբայրն արդեն բարձրաձայն և բացեց աչքերը, բայց պապը չէր բացում, և նրանց խոսակցության ընթացքում տղան հասկացավ, որ հորեղբայրը պապին բուժելու համար չի նաղոթել, բա ինչի համար էր այդ նախաբանը: «Հիմա ասա,-պահանջեց,- թե ինչի ես արել»: Տղան հասկացավ, որ հորեղբայրը խոսել էր Աստծու հետ, և Աստված ընդամենը բացատրություն էր ուզել: Հորեղբայրն ասաց, որ ինքն իրեն կուրացնելը ինքնասպանության կարգի մեղք է, որ Աստված չի ների: Պապն ասաց. «Թող չների, ամենամեծ կույրն ինքն է»: Տղան զարմացավ, որ Աստված կույր է: Գիտեր, որ աստվածանարգ այդ խոսքերի հեղինակն անգիր է հիշում Սուրբ գիրքը և ցանկացած պահի, Աստվածաշնչից ճշգրիտ մեջբերում անելով, կարող է ապացուցել իր կուրության աստվածային գերազանցությունը բոլոր նրանց տեսողության հանդեպ, ովքեր ամբողջ կյանքում չեն կարդալու այն: Եվ հորեղբայրը չառարկեց. «Եթե Աստված կույր է,- ասաց,- և մտահղացել ու ստեղծել է աշխարհը, ուրեմն մեզ ստեղծել է, որ մեր աչքերով տեսնի այս աշխարհը: Մտածե՞լ ես սրա մասին: Մտածել ես, որ աստված սկզբում աշխարհն է ստեղծել, հետո նոր` մարդուն: Մտածե՞լ ես, որ Աստված ստեղծել է աշխարհը մեր տեսողությանն արժանացնելու համար»: «Իսկ եթե հանկարծ ես էլ չեմ ուզում տեսնե՞լ, իսկ եթե հանկարծ հոգնել եմ նայելո՞ւց»,- ասաց պապը:

Հ.Գ. Եթե դուք ունեք մեջբերումներ` դուրս բերված այս գրքից, ապա կարող ուղարկել մեզ հետադարձ կապով:

Դիտեք ավելին Մեջբերումներ Գրքերից բաժնում

մեկնաբանություններ