Կառլոս Ռուիզ Սաֆոն «Քամու ստվերը»

2013-07-17 4152
►Ես մտածում էի, թե որքան քիչ բան կարող եմ առաջարկել նրան և որքան շատ բան եմ ուզում ստանալ նրանից... ►Յուրաքանչյուր գիրք հոգի ունի: Նրա հոգին` ով գրել է գիրքը և նրանց հոգիները` ովքեր կարդացել և վերապրել են այն... ►Կյանքն ինձ սովորեցրել է երբեք հույսը չկորցնել, բայց և այնպես լիովին չհենվել միայն դրա վրա: Հույսը դաժան է և փառասեր, այն խիղճ չունի: ►Մեզնից յուրաքանչյուրը սիրում է այնպես, ինչպես որ կարողանում է: ►Իսկապես սիրում ես կյանքում մեկ անգամ, բայց ոչ միշտ է որ հասկանում ես դա: ►Մի բան է` հավատալ կնոջը, մեկ այլ բան է` հավատալ նրա ամեն մի խոսքին: ►Կինը Բաբելոնի աշտարակն է և Մինոտավորի լաբիրինթոսը` մեկ մարմնում: ►Մարդիկ` ովքեր սեփական կյանք չունեն, միշտ խառնվում են ուրիշների կյանքին: ►Ուրիշ մարդիկ մեզ հիշում են այնպիսին` ինչպիսին մենք կանք, այլ ոչ թե այնպիսին, ինչպիսին իրենք են ուզում մեզ տեսնել: ►Մենք պատրաստ ենք հավատալ ամեն ինչի` ճշմարտությունից բացի: ►Պատահականությունները` ճակատագրի մարմնի սպիներն են: Հ.Գ. Եթե դուք ունեք մեջբերումներ՝ դուրս բերված այս գրքից, ապա կարող եք ուղարկել մեզ հետադարձ կապով:

մեկնաբանություններ