Մարգարետ Ասլանյան «Նրան»

2017-02-10 3450
Քո հին քաղաքի առաջին ձյունը դողացող սրտիս կարոտն է լալիս` պատուհանիդ տակ, ծեր կտուրներին, դատարկ մայթերին` հուշով քողարկված, լուսնի կոպերից կախված գիշերում, ուր մենությունը լուռ կուչ է եկել ծանոթ գինետան խարխուլ պատի տակ, և ցավն է խեղդում իր հարբած լացում` որբացած հայացքը հառած դեպ Աստված, գրկում է երկինքն ու մութն համբուրում, թակում է դռները բոլոր տների` անզուսպ որոնման վարակով հիվանդ, թախծախեղդ երգով պատմում աշխարհին, որ քեզ պարտք եմ դեռ մոտավորապես նվիրումների հազար չորս գիշեր, և չապրած սիրո միլիոն լուսաբաց , որ դու այս սառցե աշխարհների մեջ դարձար ինձ համար հավատի լույս խաչ ... Ես համբուրում եմ ինձանով հիվանդ քո հին քաղաքի առաջին ձյունը, որ փաթիլվում է քո պատուհանի սառած ապակուն ու ներս է նայում թաքուն հայացքով` կարոտակորու՜յս, վայրենի այնքա՜ն, ի ծնե խելա՜ռ, մի քիչ ամաչկո՜տ, ահավոր համա'ռ, գուցե միամիտ, բայց խիզախելով քեզ ուղարկում եմ իմ հոգու բույրը` թողնելով ինձ մոտ գույնը կրքերիդ, որ կրակներդ կարոտիս ձյունը մի ակնթարթում ջուր չդարձնեն, որ գիժ կարոտիս հանգրվան-տունը սերս աղոթող շուրթերդ լինեն ... Հեղինակ՝ © Մարգարետ Ասլանյան

մեկնաբանություններ