Պարույր Սևակ «Անծանոթուհուն»

2013-03-05 3558
Անծանոթուհուն Ես մտածում եմ. ԿԱնցնի մի շաբաթ, Ու ես վերստին կտեսնեմ նրան, Ում հանդիպեցի առաջին անգամ, եվ մի – երկու բառ փոխանակեցինք` Չծանոթացած: Կտեսնեմ նրան Ու կասեմ դու-ով. -Թույլ տուր տամ մի հարց, Բայց շատ եմ խնդրում, Որ դա չհաշվես բնավ հաճո խոսք: Անցել է ահա ուղիղ մի շաբաթ, Եվ ողջ մի ծաբաթ ժպտացել ես ինձ, Անվերջ – անդադար ժպտացել: Ինչու՞: Եվ ի պատասխան ինչ էլ իմանամ, Ինչ էլ ինձ ասես` Ես գոհ կմնամ, Իսկ եթե շիկնես` Առավե՞լ ևս: Իսկ եթե շիկնես` Կշարունակեմ. -Երկու փոսիկիդ, Որ կա երեսիդ, Ամբողջ մի շաբաթ լեցուն է եղել Հմայքի ծովով: Ես նոր հասկացա, Թե ոնց է լինում, Որ հողագնդի կլոր կողերից Ծովերը երբեք չեն թափվում ներքև, Ու չեն դատարկվում այն փոսիկները, Որ մենք կոչում ենք ծովերի հատակ... Եվ ի պատասխան ինչ էլ իմանամ, Ի~նչ էլ որ ասես Ես գոհ կմնամ: Միայն... միայն թե դու չնկատես, Որ հանկարծ ես քեզ` Անծանոթուհուդ, Դիմել եմ  դու-ով: Թե չնկատես` Ես այնժամ կասեմ. -Դե , անունդ ասա...

մեկնաբանություններ