Պարույր Սևակ «Դու մի’ հարցրու.“Սիրո՞ւմ ես ինձ”»

2013-03-05 3944
Դու մի’ հարցրու.“Սիրո՞ւմ ես ինձ” Ինչպես կույրը իր ձեռնափայտն է միշտ հիշում, Դու էլ հիշի’ր, Որ երբ իզուր հարց չեն տալիս` Սուտ պատասխան չեն ստանում: Եվ դու բնավ իմ այս խոսքից մի’ վշտանա, Այլ մտածիր, Թե ջրհորի մութ խորության չափման համար Իր սեփական մանկանն ո՞վ է ջրհոր նետում: Դու մի’ հարցրու, իսկ ես ասեմ Քո ուզածից շատ ավելին: Եվ ասում եմ ե՛ս` միօրյա՛ հավատացյալ, Իսկ դու լսի՛ր, իմ նորօրյա’ աստվածուհի: Պաշտամունքի մի ծես պիտի արվի այսօր, Խոստովանքը էլ ո՞ւմ է պետք: Դու` անծանոթ մի նոր աշխարհ, Ես` մի հմուտ աշխարհագետ, Որ վա՛տ գիտեմ, շատ վատ գիտեմ Բազմախոստում տեղանքը քո: Ու խոսում է մեջս կրկին Մոլի ոգին հետազոտման. Ուզում եմ քեզ անգիր անել, Մտքով գծել քարտեզը քո,_ Հարց ու փորձը էլ ո՞ւմ է պետք: Եվ առավել լավ չէ՞ արդյոք, Որ մարդու ո՜տքը սայթաքի, Քան թե լեզո՛ւն: Ուրեմն արի ոչ թե խոսենք, Այլ մտովին քայլենք առաջ Այս անծանոթ ճանապարհով, Մինչեւ հասնենք հանգրվանի` Հեքիաթական ինչ-որ մի տեղ, Ուր չկա՜ տեր ու տիրական` մեզնից բացի, Ու մենք պիտի լինենք թլվատ` ջրի՛ նման, Եվ լինենք կույր` կրակի՛ պես, Ուր` հակառակ մեր իմացած հին օրենքի` Մարմինները ջերմությունից չե՛ն լայնանում, Այլ կծկըվո՜ւմ, Եվ լուծվում են բոլոր հարցերն` աղի՛ նման, Դառնալով համ մեր բերանում, Մեր լարաթափ ջղերի մեջ, Շփոթահար մեր դեմքերին... Այնժամ գուցե բնազդաբար ե՛ս քեզ հարցնեմ. “Սիրո՞ւմ ես ինձ”: Ե՛ս քեզ հարցնեմ` Պտասխանիդ չսպասելով, Այլ օգնելով, որ ստանաս Նախկին տեսքըդ աստվածուհու, Նախկին տեսքըդ ա՛յն աշխարհի, Որ դեռ չուներ գծված քարտեզ: Եվ իմ հարցին ի պատասխան Այնժամ գուցե ինքդ ինձ ասես. “Ասում են, թե դուք օգնում եք լոկ հանվելիս: Իսկ դու օգնում ես հագնըվել: Դու ուրի՛շ ես: Սիրո՜ւմ եմ քեզ”...

մեկնաբանություններ