Շահաբ Մողառաբին «Սիրայիններ»

2017-05-07 4117

***
Վաղը եկել,
կանգնել է դիմացս՝
հարցնելով -
Ի՞նչ էիր ուզում:
Ձեռնափայտովս նրան մի կողմ եմ հրում՝
հեռուներին մեխված,
հայացքս սպասող...


***
Տունը դեռ կա,
բայց մարդիկ մեռել են:
Կամ
(երևի պիտի այսպես գրեի)
տունը քանդվել է,
թեպետ մարդիկ դեռ կան:
Չէ,
(այսպես էլ չեղավ)
տունը դեռ կանգուն է,
մարդիկ՝ ողջ,
բայց ինչ-որ բան
բացակա է ասես
(չգիտեմ)։


***
Երբեմն ժայռերն էլ են լալիս:
Չես տեսել դու,
երբեք էլ չես տեսնի, բայց
ժայռերն էլ են երբեմն լալիս:

Պատճառը չգիտես,
երբեք էլ չեմ ասի, բայց
լալիս են ժայռերը:

Ծովերը տարուբերում են վիշտը, բայց
ժայռերը,
չգիտես,
երբ լալիս են...
Երբ լալիս են...


***
Գնալ,
գալ,
գնալ,
գալ,
գնալ,
գալ,
գնալ,
գալ,
գնալ,
գալ...

Ծովն էլ չգիտի՝
ինչ է ուզում...


***
Մեկը դուռը թակեց,
կանգնեց,
մազերը սարքեց,
դուռը բացեց...
Քամին էր:


Վերադարձավ
մազերը խռիվ։


***
Ամեն Աստծու օր
մասնատում է ինձ:
Նստում,
հավաքում եմ կտորներս,
շարում կողք-կողքի՝
նկատելով, որ կորել է մեկը...

Ամեն Աստծու օր
ավելի եմ թեթևանում...

Թե մի օր
գտնես կորած կտորները,
շարիր կողք-կողքի,
ես կստացվեմ,
մնացյալն անիմաստ փազլ էր,
երբ
խաղակիցն ու խաղալիքը
չէիր զանազանում:



***
Հեռու էինք, հեռու -
իրար չէինք լսում:


Մոտեցանք -
շուրթերի շարժումը տեսնում էինք,
իրար չէինք լսում:


Ավելի մոտեցանք -
իրար լսում էինք,
բառերը չէինք հասկանում:


Էլի մոտեցանք -
բառերը հասկանում էինք,
բառահամերն էին անծանոթ:

Էլ ավելի մոտեցանք -
այնքան, որ շուրթերը հյուսեցինք իրար,
բառերը խճճվեցին:

Խճճված բառերը հեռացրին,
հեռու...


***
Ես Դոն Կիխոտը չեմ,
ես կարգին ասպետ եմ:
Կիխոտից շատ եմ տարբեր,
օրինակ՝
նա ասպետների մասին
պատմություններն էր կարդացել
ու հողմաղացների հետ կռվելու գնացել,
իսկ ես
«Դոն Կիխոտ» եմ կարդացել
ու հողմաղացների հետ կռվելու եմ գնում:

 

(c) Թարգմանիչ Էդիկ Պօղոսեան

խմբ.` Տաթև Չախչախյան

Աղբյուրը՝ iranliter.com

մեկնաբանություններ