Սմբատ Բունիաթյան | Ավազուտների կինը (գրախոսական)

Բացակա հերոսը

Սա վեպ է, որտեղ Կոբո Աբեն իր ընթերցողին կանգնեցնում է ընտրության առջև։ Ընթերցանության սկզբում ընթերցողը դեռ ինչ-որ ժամանակ գտնվում է չեզոք գոտում, բայց իրադարձությունների զարգացմանը զուգահեռ անխուսափելիորեն հասունանում է այն ակնթարթը, երբ ընթերցողը հանկարծ ինքն իրեն տեսնում է իբրև դերակատար։ Մինչև իսկ ունենալով անհամաձայնություններ և ընդվզումներ, միևնույն է, ընթերցողը ի վերջո բացահայտում է իր ներկայությունը փոսի մեջ կամ փոսից դուրս։ Սակայն վեպում ակնարկ իսկ չկա ամենագլխավոր, բայց բացակա հերոսի մասին։ Այնինչ հենց Ամենագլխավորի ներկայությամբ է ներծծված մեզանից յուրաքանչյուրի կյանքը, ծնունդն ու ճակատագիրը։  Կոբո Աբեն ստեղծել է մի աշխարհ, որտեղ ընթերցողը ակամա մտաբերում է նաև մարդկանց աշխարհն արարող Աստծուն։ Չէ՞ որ մենք բոլորս թռուցիկներ ենք, և ինչ որ մեկը մեզ շպրտել է երկնքից։ Վեպն այնքան հստակ է արտացոլում մարդկանց աշխարհն իր գրոտեսկային դրսևորումներով, որ վեպն ընթերցելիս մենք գրեթե չենք փնտրում հեղինակի առաջնորդությունը իբրև առաջատար։ Մենք մնում ենք մենակ, դեմհանդիման այն իրականությանը, որ մեզանից յուրաքանչյուրին է առնչվում։ Քանզի խոհեր ենք ունենում Աստծո մասին և Արարչագործության մասին։ Եվ արարչագործության մեջ մեր տեղն ու դիրքը բացահայտելու մասին։ Հիշում ենք, որ ամբողջ մի կյանք մեզանից յուրաքանչյուրը, ախր, թավալվում է ավազների մեջ... Ժխտում ենք փոսի մեջ տառապողներին փոսի վերևից ծաղրող գյուղացիների սադիզմը և մեր հայացքները մի պահ ուղղվում են դեպի երկինք։ Իհարկե, յուրաքանչյուր ընթերցող ի´ր հարցերն է շպրտում երկինքն ի վեր, յուրաքանչյուր ընթերցող ի´ր փոխհարաբերություններն ունի երկնքից մեզ ծաղրող Աստծո հետ... Սակայն սա չէ էականը։ Էականն այն է, որ ավազուտների կնոջ գլխավերևում և նրա տղամարդու գլխավերևում այն նույն երկինքն է, որ տրված է մեզ բոլորիս։ Խոնարհվում եմ հեղինակի հանճարի առջև, քանզի Աստծո եղերական բացակայությունը` վեպում առկա է իբրև հարատև ներկայություն։ Իբրև հարցադրում, ինչը ընթերցողին կանգնեցնում է ընտրության առջև։

Կարդա և մտածիր. ո՞վ ես դու... Փոսում ավազ մաքրո՞ղն ես, թե փոսի վերևում կանգնած սադիստը։ Կամ միգուցե դու կնախընտրես Բարձրյալի դերը և կնայես մարդկանց աշխարհին իբրև աստված։  Այդժամ մտածիր խնդրեմ, թե ինչ բեռ ես վերցնում ուսերիդ, եթե աստված լինելն ես գերադասում։   

Մարդը

Հենց առաջին նախադասությամբ վեպի հեղինակը մեզ առաջնորդում է դեպի համամարդկայինը։ Նա գրում է. «Օգոստոսյան մի օր մարդն անհետացավ»։ Նրա անունը դեռ անհայտ է, նրա անունը այստեղ ավելորդ է, որովհետև նա համամարդկային այն կերպարն է, որը ներամփոփում է մեզանից յուրաքանչյուրին։ Եվ, ինչ խոսք, նա մեկն է ֆիզիկական այն ոլորտում, որտեղ կենսագոյում ենք բոլորս։

Մա´րդը։

Մե´նք` բոլորս։

2000 տարի առաջ, երբ Պոնտացի Պիղատոսը Քրիստոսին հանել էր ժողովրդի առաջ, ըստ էության նա ասաց նույն բանը. «Ահա´ մարդը»։

Քրիստոսը պետք է դատապարտվեր մահվան։ Այնինչ Կոբո Աբեի հերոսը ընթանում էր դեպի մեկ այլ դատապարտություն։ Դեպի ապրելու՛ դատապարտությունը։ Զավեշտական դառնություն կա վեպի այն հատվածում, երբ մարդը ծանոթանում էր ավազի հետ և բացահայտում էր ավազն իբրև ճակատագիր։ «Նա իր երևակայության մեջ գծանկարում էր ավազի շարժումը, և սկսվեցին ցնորապատրանքներ։ Նա ինքզինքը տեսավ այդ անվերջանալի հոսքի մեջ»։ Սա խոսք է այն մասին, թե հանգամանքները ինչպես կարող են կառուցել մարդու ճակատագիրը։

Մարդը, իհարկե,  անուն ունի` Նիքի Ձյումպեյ։ Նա միջատաբան է, բզեզների որսորդ։ Նա կասկած իսկ չուներ առ այն,   որ ճակատագիրը շուտով կորսա իրեն, որպեսզի դարձնի ավազներում բնակվող միջատ։ Ինչ խոսք, այստեղ առկա է Կոբո Աբեի դաժան, բայց արդարացի  հեգնանքը։

Մարդու ծնունդն ու փոսը

Մի՞թե մարդն ընտրել էր փոսը... Մի՞թե նախընտրել էր ստրկությունն ու  այն կնոջը, ում հետ պիտի կենակցեր անսեր։ Քննության առարկա դարձնելով Նիքի Ձյումպեյի ճակատագիրը, մենք անխուսափելիորեն ունենում ենք հարցադրումներ, որոնք գրեթե հարազատ են այս արևի տակ ապրող ցանկացած մարդու։ Վեպի սյուժեն սկսում է զարգանալ այն պահից ի վեր, երբ գյուղի բնակիչները Նիքի Ձյումպեյին խաբեությամբ նետում են ավազների մեջ փորված փոսը` ստրկական աշխատանքի դատապարտելով։ Արդեն այս պահից բացվում են երկնքի վարագույրները, իսկ ընթերցողը կանգնում է տիեզերածավալ ճշմարտությունների առջև։ Չէ՞ որ այս աշխարհում ապրող յուրաքանչյուր մարդ գերի է, և յուրաքանչյուր մարդ չի´ ծնվել իր համաձայնությամ։ Չէ՞ որ մարդը մահ չի ցանկացել և երբեք չի հանդուրժել իր գոյության ավարտը մահով։ Նրան ի վերուստ տրված է իր սեփական դժոխքը կառուցելու, իր սեփական դժոխքը կամավո՛ր բարեկարգելու չարչարանքը, ինչպես որ Նիքի Ձյումպեյի պարագայում եղավ: Կառուցելով սա՝ մարդն անխուսափելիորեն փայփայում է դրախտային կյանքի տեսլականը, որն առասպել է զուտ: Մարդը մահվան խնջույքին հրավիրված գերի է։ Աստծո ձեռքն է հրել նրան դեպի փոսը, որպեսզի մարդը ցմահ գոյատևի կյանք կոչվող  իր փոսում և իր կյանքի ավազը մաքրելուց զատ չունենա այլ աշխատանք։    

Կոբո Աբեն հանճարեղ է ավազն իբրև խորհրդանիշ ներկայացնելու պարագայում։ Սա արված է այնպիսի վարպետությամբ, որ թվում է` ավազը նույնպես գործող անձ է։  Ավազի դեմ պայքարը երբեք չի ավարտվում։ Ամեն գիշեր Նիքի Ձյումպեյն ու կինը լծվում են ավազ  մաքրելու տաժանակրությանը։ Նրանք սիզիփոսներ են։ Միատեղ են կյանքի աբսուրդն ու անպտուղ աշխատանքը։ Հանուն ինչի՞։

Ավազը, ինչ խոսք, ժամանակի խորհրդանիշն է։ Ավազը հոսում է, ինչպես ժամանակի ընթացքը,  ոչնչացնում և կլանում է։   Մարդը չի կարող արգելակել ժամանակը, որն աստիճանաբար ջնջում է մարդու անցյալը, հիշողությունները, սոցիալական կարգավիճակը և ինքնությունը։ Ավազի վրա չես կարող ամուր հիմքեր ստեղծել։ Ուստի ավազը նաև խորհրդանշում է մարդկային կյանքի, հարաբերությունների և հասարակական կառույցների խարխլվածությունն ու անկայունությունը։ Մենք բոլորս ապրում ենք մի աշխարհում, որտեղ ամեն բան փլուզվում է կամ ենթակա է փլուզման։  Իսկ մահկանացու մարդն, ըստ էության, ավազե ամրոցներ է կառուցում։

Վեպի վերջում, սակայն, ավազը բացահայտվում է մեկ այլ կողմից։ Ձյումպեյը հայտնաբերում է ավազից  ջուր կորզելու գաղտնիքը։ «Նա չկարողացավ զսպել երջանիկ ծիծաղը։ Թեև պետք է լռեր իր «Հույսի» մասին, բայց շատ դժվար բան է զսպել ամբողջ էությունը պարուրած բերկրանքը։ Հանկարծ տղամարդը ճչաց բարալիկ մի ձայնով ու հետևից գրկեց անկողինը բացող կնոջը»։   Ավազը նույնն էր, բայց հիմա այս նույն ավազն իր մեջ նաև կյանք էր պարունակում։ Իսկ տղամարդու բանականությունը կամաց-կամաց խարսխվում էր տուն կոչվող իր բանտին, առօրյա աշխատանք կոչվող իր տաժանակրությանը, զուտ մարմնապես սիրվող կնոջն ու այս իրականությանն ընդհանրապես, որովհետև հանց մոխրից հառնող փյունիկ այժմ առկա էր հույսը։ «Առաջվա պես գտնվելով փոսի հատակին, տղամարդը այնպիսի զգացողություն ուներ, որ ասես բարձրացել էր մի վիթխարի աշտարակի վրա»։  Ձյումպեյը առաջվա մարդը չէր այլևս։ Ըստ Կոբո Աբեի փիլիսոփայության, մարդը փոփոխվող նյութ է։ Ինչպես ավազը։ Դժվար բան է այս ճշմարտության հետ վիճաբանելը, քանզի համակարգը (տոտալիտար միջավայր) թելադրում է կանոններ: Վեպում փոսը նաև խորհրդանշում է ժամանակակից աշխատանքային համակարգը։  Իսկ Ձյումպեյը առաջվա մարդը չէր այլևս։ Նա սկսել էր սպասել ջրին, սպասել կնոջը, սկսել էր մասնակցել ռիթմին, որովհետև նրա էության մեջ բնակվողը` համակարգի ստրուկը, այժմ շատ ավելի զորավոր էր, քան ազատություն տենչացող մարտիկը։ Սակայն ազատությունը հարաբերական հասկացություն է նույնպես։ Քանզի համակարգի մեջ ապրող և համակարգի օրենքներին ենթարկվող մարդու կյանքում անխուսափելիորեն հասունանում է այն պահը, երբ նա գերությունը սկսում է շփոթել ազատության հետ։ Հենց այս նկատառումով, Կոբո Աբեն, ի դեմս  Ձյումպեյի, բարձրացնում է հետևյալ հարցը. եթե մարդը հոգեբանորեն հարմարվել է բանտին, մի՞թե նա բանտարկյալ է։ Իսկ ո՞վ էր Ձյումպեյը վեպի վերջում, երբ կնոջը  տարել էին հիվանդանոց, իսկ նրան ոչ ոք չէր պահում այլևս։ Անշուշտ, Ձյումպեյը կհեռանար անիծյալ այդ փոսից, եթե ազատություն տեսներ առաջվա իր կյանքի մեջ, այնինչ նրա ազատությունն այժմ փոսի մեջ էր։ Ե´վ նրա կինը, և´ նրա տունը, և´ աշխատանքը, և´ վաղվա օրը... Ամեն բան փոսի մեջ էր այլևս, ասել է թե`համակարգի ներսում։ 

Վեպում տոտալիտար հասարակության  մոդելը ներկայացված է գյուղացիների համայնքով։  Գյուղացիները վերահսկում են ամեն ինչ՝ սնունդը, ջուրը, տեղաշարժը և նույնիսկ մարդկանց անձնականն ու կյանքերը։  Նրանք Ձյումպեյին տեսնում են իբրև բանող անասուն, որին անհրաժեշտ է մի կտոր հաց, ջուր և սեռական հարաբերություն։ Այդ իսկ պատճառով նրանք Ձյումպեյին բանտարկում են կնոջ փոսում։ Սակայն չենք կարող հաշվի չնստել նաև գյուղացիների դրդապատճառների հետ։ Նրանց  դաժանությունը ինչ-որ տեղ նաև գոյատևման բնազդների արդյունքն է: Եթե փոսերում չլինեին աշխատող մարդիկ, ավազը, ի վերջո, կկլաներ ողջ գյուղը: Գյուղն, իհարկե, պայմանական տարածք է, գործողությունների թատերաբեմ, իսկ գյուղացիները վերին էշելոններից կառավարողների տիպարներ են։ Նրանք կարող էին փոխել իրենց բնակավայրը, կարող էին բարելավել, օրինակ` աշխատանքային պայմանները, մարդկանց կենցաղը դարձնել առավել բարեկեցիկ... Բայց` ո´չ։ Չափազանց հստակ է Կոբո Աբեի դիտարկումը։ Բռնակալներ եղել են աշխարհի արարումից առ այս և կլինեն։ Մարդուն բնորոշ է մարդ ստրկացնելու հակումը։ Այսօր մենք բոլորս ապրում ենք կառավարման այն համակարգում, որը փորձում է  բացառել  քաղաքական ընդդիմությունն ու փորձում է ճնշել մարդու հիմնարար ազատությունները՝ ձգտելով միասնականացնել մեր մտածողությունն ու վարքագիծը։ Քայլ առ քայլ և  օրըստօրե մենք առավել խորն ենք ամրապնդվում էլեկտրոնային բանտարկության ավազներում։ Մենք բոլորս ձյումպեյներ ենք, իսկ ներկայիս իշխանությունների վերին էշելոններում նույնն են սադիստները, որոնք ժամանակ առ ժամանակ մոտենում էին փոսին, որպեսզի հրճվեն Ձյումպեյի և կնոջ տառապանքներով։ Եթե Ձյումպեյը ստորանում էր նրանց առաջ` որպես դրդապատճառ ունենալով ազատությունը, ապա նրանք հրճվում էին այլոց տառապանքներով` որպես դրդապատճառ ունենալով սեփական իշխանության գիտակցությունը։ Ցավոտ և մերկապարանոց այս ճշմարտությունները Կոբո Աբեն մատուցել է գեղարվեստական բարձր մակարդակով։ Տե´ս իրականությունը, իրակա´ն տես քո կյանքն այդ իրականության մեջ և բարելավիր այն, եթե կարող ես։ Դու կարող ես լինել Ձյումպեյ, կարող ես հրաժարվել փախուստից և մնալ փոսում իբրև հերթական Ձյումպեյ, բայց կարող ես և լինել այն մարդը, ով փշրում է ճաղավանդակներ` լինեն դրանք էլեկտրոնային, կենցաղային, ապաբարոյական կամ մեկ այլ տեսակի։ Հետևաբար, քո ընտրությունն է բնորորոշողը, թե ով ես դու որպես մարդ։

Ըստ էության,  վեպի գլխավոր հերոսը Ձյումպեյն է։ Եթե այսպես է, ապա ուրեմն վեպի վերնագիրը առանձնահատուկ կարևորություն է ստանում։ «Ավազուտների կինը» ։

Կինը

Ի տարբերություն տղամարդու, ով ունի անուն, կենսագրություն, անցյալ.... կինն անանուն է: Սա ևս մեկ ապացույց է առ այն, որ վեպը խոսում է համամարդկային լեզվով։ Անվան առկայությունը կնոջը կդարձներ կոնկրետ անձնավորություն, այնինչ անվան բացակայության պարագայում կինը զուտ հավաքական կերպար է։ Ավազուտների կինը  ավազից դուրս այլ ինքնություն չունի և ամբողջությամբ միաձուլված է միջավայրին:  Նա վեպի ամենաբարդ կերպարն է։ Նա զոհ է։ Կորցրել է ընտանիքը, ապրում է ստրկության մեջ, ամբողջ կյանքը ֆիզիկական պայքար է։ Նա ռեժիմը պահպանողն է։ Նա  համակարգի գործակալն է։  Նա փոսի անբաժանելի մասն է` իբրև լրացում: Նա ավազի կենսաբանական շարունակությունն է։ Ուստի և կինը կլանում է տղամարդուն, պահում է տղամարդուն, հանգստացնում և միաժամանակ սպառում է տղամարդուն։ Դեռ սկզբնական փուլում տղամարդն անխոնջ պայքարում էր` այս ամենից ազատագրվելու այլևայլ փորձեր նախաձեռնելով։ Այնինչ կինը հլու հնազանդությամբ տանում էր իր խաչը, որ բաժին էր ընկել նրան իր փոքրիկ ու թերևս անիմաստ կյանքում։ Կինը վեպում մարմնավորում է բացարձակ ընդունումը, հնազանդությունն ու համակերպումը ճակատագրին: Միաժամանակ, կինն է այն նեցուկը, որի շնորհիվ կյանքն ավազե փոսում շարունակվում էր:  Կինը տղամարդուն կապող գլխավոր պատճառն է ու հետևանքը։ Նրա ներկայությունը, կենցաղը և ի վերջո նրա մտերմությունը Ձյումպեյի հետ փոսը դարձնում են տուն՝ աստիճանաբար ջնջելով արտաքին աշխարհ վերադառնալու առաջնահերթությունը: Հանձինս այս փոխհարաբերությունների, Կոբո Աբեն բացահայտում է հոգեբանական այն փուլերը, երբ հանգամանքների իշխանության և ազդեցության ներքո մարդը սկսում է փոխվել, նա օրըստօրե կորցնում է անհատականության իր դիմագիծը, նրա ես-ը երկփեղկվում է` ծնելով այն դիլեման` երբ անհատն այլևս չի կողմնորոշվում, թե որն  է ճշմարիտ իր ինքնությունը։  Փոսը կամաց-կամաց և աննկատ տուն է դառնում հատկապես այն բանից հետո, երբ կինն ու տղամարդը սկսում են ապրել սեռական փոխհարաբերություններով։ Վերջինս վեպում գրեթե միշտ կապված է հոգնածության, քրտնքի, կեղտի, մահվան զգացողության հետ։ Այն «գեղեցիկ» չէ։ Այն կենսաբանական է։ Ավազը` մաշկի վրա, ատամների տակ, քրտնքի մեջ, շուրթերի և շնչառության մեջ... Կյանքը բզկտում է նրանց համատեղ կրքերն անգամ, իսկ այս պարագայում, անշուշտ, սեռական փոխհարաբերությունները աշխատում են իբրև գոյատևման մեխանիզմ։ Եվրոպացի շատ քննադատներ իրավացիորեն պնդում են, թե վեպը գրեթե «տակտիլ» է (հպման միջոցով ընկալվող կամ շոշափողական), իսկ ընթերցողն այն նաև մարմնով է կարդում։ Ձյումպեյի հոգևոր անկումը սկսվում է այն լռելյայն համաձայնությունից, երբ նա ընդունում է կնոջ կենսակերպն ու սկսում է հետևել դրան։ Միաժամանակ, կինն իր գոյությամբ և տղամարդու հետ ունեցած իր փոխհարաբերություններով  օգնում է Ձյումպեյին, իսկ վերջինս փոքրիշատե սկսում է ըմբռնել արտաքին աշխարհը, իր երբեմնի միջավայրը, որտեղ ինքը ուսուցիչ էր և սոցիալական դերակատար։ Նա սկսում է ըմբռնել այն ճշմարտությունը, որ աշխարհն իր կառավարման համակարգերով գրեթե ամենուրեք նույնն է, սոսկ փոսերն են տարբեր։ Նույնն է ազատության ձգտումն ամենուրեք, բայց ազատությունը բացարձակ չէ, այն տարբեր է իր տեսակներով, որովհետև տարբեր են փոսերը, որոնցից յուրաքանչյուրի խորքում հոսում է նույն ավազը։ Ուրեմն ո՞վ էր  Ձյումպեյ ուսուցիչն ու միջատաբանը քաղաքում և ո՞վ էր Ձյումպեյ ստրուկը փոսի հատակում։ Այս հարցի պատասխանը տրված է վեպի վերջում, երբ Ձյումպեյն ի վերջո ստանում է ազատ ընտրության հնարավորությունը։ Առջևում այն աշխարհն էր, ուր ինքն իրեն պատկերացրել էր որպես ազատ մարդ, հետևում այն փոսն էր, ուր ինքն իրեն ճանաչել էր որպես ստրուկ։ Եվ հիմա, հենց ազատության մեջ և հենց ընտրության պահին նա հապաղում էր։ «Փախուստն արագացնելու մի առանձին անհրաժեշտություն չկա։  Հիմա նա ձեռքին երթուդարձի տոմսակ ունի, մաքուր տոմսակ, և կարող է ինքը, իր հայեցողությամբ, լրացնել թե´ մեկնելու ժամանակը, և թե´ մեկնելու վայրը։ Իսկ փախուստը... Այդ մասին մտածելու ժամանակ դեռ կունենա»։ 

Իսկ ի՞նչ է լինում կնոջ հետ։ Նրան տեղափոխում են հիվանդանոց։ Գործողությունների թատերաբեմում նա այլևս չկա։ Որովհետև կարևորն այլևս կինը չէ։ Կարևորն այն է, որ տղամարդը ներքուստ կապված է փոսին։ Եվ ահա ինքը` Ձյումպեյը` փոսին մոտ, փոսի եզրին և ազատությանը դեմհանդիման։ Նա ուշացնում էր իր փախուստը, ասել է թե` փոսից հեռանալ-կտրվելը, իսկ սա նաև նշանակում է, որ Ձյումպեյը փափագում էր կնոջ վերադարձը։ Այնուամենայնիվ նա սպասում էր, իսկ սպասելը մեկն է հզոր այն ազդակներից, որոնք մարդուն գամում են։ 

Վեպում առկա են խորհրդանիշներ, որոնք նույնքան կարևոր են, որքան բուն իրադարձությունները։ Ամբողջական պատկեր ստանալու համար անդրադառնանք դրանց։

Պարանե սանդուղքը

Պրիմիտիվ այս առարկան օրեր ու գիշերներ շարունակ Ձյումպեյի երազանքն էր։  Պարանե սանդուղքը փոսի մեջ էին իջեցնում կամ փոսից քաշում-հանում էին գյուղացիները` ըստ հայեցողության։ Սա նշանակում է, որ ազատությունը վերահսկվում է համակարգի կողմից։

Ջուրը

Ձյումպեյին ու նրա կնոջը տրվում էր խիստ չափաբաժիններով։ Համակարգը նրանց ջուր էր շնորհում ոչ այն պատճառով որ ապրեն, այլ այն պարզ պատճառով, որ ուժ ունենան և կարողանան հավաքել հանապազոր ավազը։ Վեպում առաջնային է այն հանգամանքը, որ Ձյումպեյն ի վերջո հայտնաբերում է ջուր ստանալու եղանակը։ Այլ խոսքով, նա հայտնաբերում է համակարգից որոշ չափով անկախանալու հնարավորությունը, բայց այս հնարավորությունը նաև ճակատագրական ենթատեքստ ունի։ Ձեռքի տակ մշտապես և բավականաչափ ջուր ունենալը ստեղծում է հարմարավետության պատրանք, իսկ բանտ կոչվող փոսը Ձյումպեյի գիտակցության մեջ կամաց-կամաց ձեռք է բերում կացարանի դիմագծեր։ Այս հանգամանքն, անշուշտ, ունի իր ենթատեքստը.  Մարդը գրեթե ամեն ինչի հետ կարող է համակերպվել։ Նույնիսկ՝ ստրկության հետ։

Մարդը  և  համակարգը

Վեպի վերջում ներկայացված է պաշտոնական դատական արձանագրություն Նիքի Ձյումպեյի անհետացման մասին։ Այն գրված է չոր, պաշտոնական, իրավաբանական լեզվով։ Այս արձանագրությունը հստակ ցուցանում է ճշմարտությունն առ այն, որ պետության բյուրոկրատական ապարատի համար մարդն ընդամենը թուղթ է, փաստաթուղթ կամ վիճակագրական տվյալ: Դատարանը Ձյումպեյին ճանաչում է «մահացած» այն պարզ պատճառով, որ լրացել էր վերջինիս անհետացման 7-ամյա ժամկետը։ Այլ խոսքով, համակարգը  հետաքրքրված չէ մարդու իրական ճակատագրով։  Ձյումպեյի անհետացման օրից առ այս անցել էին յոթ տարիներ։ Այս փաստը լավագույնս ապացուցում է, որ տղամարդը նախընտրել էր փոսը, ավազուտներն ու ավազուտների կնոջը։  Իսկ սա, իհարկե, Ձյումպեյի վերջնական, գիտակցված ընտրությունն է։

Մենք` ընթերցողներս,  գիտենք ողջ ճշմարտությունը։ Կան ուրիշ բաներ, որոնք, սակայն, գերադասում ենք չբարձրաձայնել։

Հեղինակ՝ © Սմբատ Բունիաթյան