Ստանիսլավ Սևաստյանով «Թևեր»

«Ես քեզ չեմ սիրում»։ Այս բառերը սիրտ են խոցում` տակնուվրա անելով մարդու ներաշխարհն ու այնտեղ ամենայն խնամքով պահվածը դարձնելով ֆարս։ Սրաեզր թևեր են այս բառերը։

«Ես քեզ չեմ սիրում»։ Չորս պարզ վանկ, ընդամենը տասներեք տառ, որոնք սպանում են շուրթերից պոկվող անողոք ձայների կրակահերթով։

«Ես քեզ չեմ սիրում»։ Սարսափելի է, երբ այս բառերը արտաբերում է իսկապես սիրված մարդը, հենց նա` հանուն որի ապրում ես, հանուն որի դու ծառայում ես անմնացորդ, հանուն որի պատրաստ ես մինչև իսկ մեռնել։

«Ես քեզ չեմ սիրում»։ Աչքերդ մթնում են։ Նախ անջատվում է ծայրամասային տեսողությունդ։ Մութ շղարշը պարուրում է շրջակայքում գտնվող ամեն բան` խիստ սահմանափակ տարածություն թողնելով։ Ապա թրթռուն, միմյանց մեջ տարրալուծվող գորշ կետիկները խլում են տարածության վերջին պատառիկը։ Կատարյալ մթություն։ Դու ճանաչում ես քո սեփական արցունքները, կրծքիդ մեջ կա անտանելի մի ցավ, որ թոքերդ է կաշկանդում. կարծես թոքերդ մամլիչով սեղմված լինեն։ Դու ճզմվում ես` ջանալով հնարավորինս քիչ տեղ զբաղեցնել այս աշխարհում, ջանալով թաքնվել վիրավորանք բերող այդ խոսքերից։

«Ես քեզ չեմ սիրում»։ Արդեն իսկ դեղնավուն փետուրները թողնում են թևերդ, որ նոյեմբերյան ծառեր են հիշեցնում` նոյեմբերյան պոռթկուն քամու ներքո։ Թևերդ, որոնք ծանր ակնթարթների պատսպարանն էին մտերիմներիդ և քեզ համար։ Կտրող սառնամանիքն անցնում է մարմնիդ միջով` խոցելով սիրտդ։ Թիկունքիդ վրա ցից-ցից մնում են փափուկ աղվամազով ծածկված երկու ելունդ, ապա դրանք էլ խամրում-փշրվում են` արծաթափայլ փոշի ցփնելով։

«Ես քեզ չեմ սիրում»։ Տառերը, ծղրտացող սղոցի պես մխրճվում են թևերիդ մնացորդների մեջ` դրանք ողնաշարիցդ պոկելով, միսը թիկունքիցդ պլոկելով։ Արյունը հոսում է ողնաշարդ ի վար` մաքրել-տանելով փետուրները։ Երակներիցդ փոքրիկ շատրվաններ են բխում։ Թվում է` աճել են նոր, արնակերտ թևեր, որոնք թեթև են, օդային-ցայտատարած։

«Ես քեզ չեմ սիրում»։ Թևեր չունես այլևս։ Արյան հոսքը դադարել է` թիկունքիդ վրա սևավուն կեղև կապելով։ Այն, ինչը նախկինում թևեր էին կոչվում, այժմ թերևս աննշմար, ուռուցիկ գոյացություններ են, մոտավորապես` թիակներիդ տարածքում։ Ցավ չկա, իսկ բառերը, հիմա, ընդամենը բառեր են։ Եվ կամ` հավաքովի հնչյուններ, որոնք այլևս տառապանք չեն հարուցում և անգամ հետքեր չեն թողնում։ Վերքերը կազմավորվել-ձգվել են։

Ժամանակը բուժում է...

Ժամանակը բուժում է անգամ ամենաանտանելի վերքերը։ Ամեն բան անցողիկ է, անգամ` երկարատև ձմեռը։ Գարունը բացվում է անկախ հանգամանքներից, հալեցնում է սրտիդ սառույցը։ Դու գրկում ես քո սիրելի կնոջը, նրան` ով ամենաթանկ մարդն է, ու ամբողջությամբ վերցնում ես նրան` ձյունաճերմակ թևերիդ մեջ առնելով։ Թևերը միշտ էլ աճում են նորովի։

Ես սիրում եմ քեզ։

Թարգմանությունը ռուսերենից՝ © Սմբատ Բունիաթյանի