Հովհաննես Շիրազ «Ծով ձգել կուզեր ձկնորսն իր շանը»

2013-04-05 3182
Ծով ձգել կուզեր ձկնորսն իր շանը, Տես դու ապերախտ աշխարհի բանը, -Շատ է զառամել` ինձ պետք չի գալու` Գող ու գայլի հոտ էլ չի զգալու, իր քթի տակ էլ` Շան օրն է ընկել, Էլ տուն չի պահում, ու մարդ անբանը Նավակից դեպի ծովն հրեց շանը, Թշնամու նման Ծովն հրեց նրան` Իր հավատարմին, Իր հին մտերմին: Ապշեց մի վայրկյան դողահար շունը, Նա, որ տարիներ պահում էր տունը, Հսկում էր քունը տիրոջ ապիկար, Գայլի հոտն անգամ չէր թողնում մոտ գար, Ձմռան գիշերն էլ` հազար գայլով լի, Բայց օր ծերության... հանդիպեց գայլի: Սկսվեց մի խոլ գոտեմարտ լռին, Բայց կարծես, Աստված ուժ տվեց գամփռին: Մարդը հրում էր, որ ծովը ձգե, Շունը ճգնում էր, որ կյանքը փրկե, Տիրոջն էր կպչում` կառչում թաթերով, Լուռ կատաղությամբ և թե լուռ սիրով, Նույնիսկ աչքերում արցունք երևաց... Բայց, երբ որ մարդն էլ կատաղեց, հևաց, Երբ անսիրտ մարդն էլ անմիտ կատաղեց, Ծռվեց նավակը, շուռ եկավ, թաղվեց, Ծովն ընկավ մարդն էլ, բայց տես` ինչ տեսավ` Շունը խեղդվող տիրոջը հասավ, Բերանով իսկույն բռնելով մարդուն, Լողալով նրան դուրս բերեց ծովից, և ինքը մեռավ իր սրտի... ցավից: -Երնեկ կրծքի տակ մարդկության այս բիրտ, Բաբախեր այսքան շնամեծ մի սիրտ

մեկնաբանություններ