Վահե Բաղինյան «Խառնաշփոթ»

2017-12-23 4035

Ճշմարիտ, ճշմարիտ եմ ձեզ ասում, Անառակ որդիներն այլևս Չեն վերադառնում, Հայրերը կարոտից Սմքում են տխուր: Աղավնին տապանից թռչում է անդարձ, Ագռավը հետ գալիս Դատարկ կտուցով: Սոդոմը ծաղկում է լրբի հեշտանքով, Պետրոսը չի լսում կանչը թռչունի, Հուդան էլ չի ճոճվում պարանի վրա: Ջրով լի թասը նեխել է վաղուց, Պիղատոսն ինքն է Գողգոթա ելել … Մովսեսը չի իջնում արդեն Սինայից. Պատվիրաններն արագ ամբոխն է գրում, ամբոխն է արդեն մարգարե դարձել Նեռի գալուստը գովերգում, սպասում: Խաչը չեն տանում, գցած է ճամփին, Կույրերը բոլոր ելել են փողոց` Սպասում են փրկչին: -Վե՛ր կաց ու քայլիր,- ասողը չկա, Գամերը խաչի ժանգից կարկամել Արյուն են ուզում, մեղսավոր արյուն: Մի խուլ անկյունում քարերով ողորկ Անառակ կնոջ սպանեցին փոսում: Հյուսն Հովսեփը գլուխը բռնած, Ավետիս բերող հրեշտակ էր փնտրում, Մութ փողոցներով Աբելն էր վազում, Կայեն եղբորից վրեժ փափագում, Ադամը թիկնած խնձոր էր ուտում, Կերակրում ոտքին փաթաթված օձին: Աբրահամն իջավ արդեն ցնորված, Ոչ ոք չբռնեց ձեռքը հարվածող, Ժայռափոր տապանը Հիսուսին փակող, Չի տեղաշարժվում արդեն երեք օր: Լսվում է միայն գոչյունը ներսից -Տե՛ր իմ, չներես, չներես դրանց, քանզի գիտեն արդեն, թե ինչ են անում...

Հեղինակ՝ © Վահե Բաղինյան

մեկնաբանություններ