Սիլվա Կապուտիկյան «Որոնում»

2013-04-19 3392
Ուզում էի դուրս չգալ այս իրիկուն, Մնալ մենակ, մնալ իմ մեջ ու ինձ հետ. Բայց ինքս ինձ նորի՛ց գտա փողոցում, Նորի՛ց դրսում, նորի՛ց սիրող, նորի՜ց խենթ... Քե՜զ եմ փնտրում: Թեև չկա՜ս, դու չկա՜ս, Բայց դո՛ւ ես այս փողոցներով ինձ տանում. Քեզնո՛վ է լի սիրտ ս, շուրջս ու ճամփաս, Քեզնո՛վ է լի ամեն հայացք ու անուն: Մայթին ընկած սլացիկ շուքը ծառի Կիսալույսում ինձ քո ստվերն է թվում. Բարձրահասակ մեկը գալիս է հեռվից՝ Ինձ թվում է, թե այդ դո՜ւ ես երևում: Իմ ետևից քո ոտնաձայնն է ասես, Ետ եմ դառնում՝ օտար դեմք է նայում ինձ. Մեկը խոսեց, թվաց քո ձա՜յնն է անտես, Թվաց դո՛ւ ես ելնում դեմի անկյունից... Ու փնտրո՜ւմ եմ, ու փնտրո՜ւմ եմ, ու փնտրո՜ւմ, Փողոցներով ելնում եմ վեր, իջնում ցած, Ես խենթորեն խմբերի՜ն եմ խառնվում, Ես կարոտից խեղդվո՜ւմ եմ խենթացած: Ո՛ւր էլ լինես, ինչքան լինես դու հեռվում, Հիմա իմ դեմ կհայտնվե՛ս դու սակայն. Ում որ այսպես որոնո՜ւմ են աշխարհում, Նա պիտի գա՛ անպայման:

մեկնաբանություններ