Ուիլյամ Շեքսպիր «Սոնետ 25»

2014-06-18 3908
Թող նրանք, ովքեր սիրահարված են աստղերին իրենց, Փառքով պարծենան և տիտղոսներով իրենց հանրային, Բայց ճակատագիրն արգելել է ինձ ցնծությունն այդ մեծ, Անփառության մեջ ես պիտի փնտրեմ բախտն իմ երկրային: Մեծ իշխանների սիրելիները թավշածաղկի պես Բացում են իրենց չքնաղ տերևներն այս արևի տակ, Պատվասիրությունն իրենց սրտերում թաղվում է այսպես, Եվ խոժոռադեմ հայացքից իսկույն մեռնում են նրանք: Թե քաջ զորապետն, իր մարտարվեստով հռչակի արժան, Բազում բանակներ ընկճելուց հետո պարտվի անպատիվ, Ջնջում են նրա անունը պատվո գրքերից այդժամ Եվ էլ չեն հիշում նրա մարտական սխրանքներն անթիվ: Երջանի՜կ եմ ես, որ սիրում եմ և սիրվում անդադար, Երբ չեմ մոռանում և չեմ մոռացվում սիրելուս համար: Բոլոր սոնետներն՝ այստեղ:

մեկնաբանություններ