Ուիլյամ Շեքսպիր «Սոնետ 27»

2014-06-26 3748
Տքնանքից դադրած՝ անկողին է իմ մարմինը կանչում Եվ հանգստություն՝ ճամփեքից հոգնած ոտքերիս համար, Սակայն հենց պառկեմ, նոր տքնություն է գլուխս տանջում, Երբ սպառված են հոգնատանջ մարմնիս ցավերն անհամար: Մտորմունքներս հեռու են թռչում իմ մութ սենյակից Եվ ծարավահյուծ ուխտավորությամբ գալիս են քեզ մոտ, Քունը անշշուկ հեռանում է իմ խոնջած աչքերից, Որ կույրի նման խավարին նայեմ մինչև առավոտ: Բայց այդժամ հոգուս տեսողությունը երևութական Բերում է հանկարծ իմ աչքի առջև պատկերդ վսեմ, Որ գիշերվա մեջ կախված լուսատո գոհարի նման Փոխում է իսկույն և լուսավորում գիշերը նսեմ: Այսպես զօր-գիշեր մարմին ու հոգի չունեն քուն-դադար Եվ հանգստություն չեն գտնում ոչ քեզ, և ոչ ինձ համար: Բոլոր սոնետներն՝ այստեղ:

մեկնաբանություններ