Պարույր Սևակ «Անտիպ»

2013-08-12 3217

Ասել քեզ չե՞մ սիրում… Ինչու՞ համար սակայն … Խենթանում եմ անգամ ես այն մտքից, Թե կարող ես ինձնից դու հեռանալ հանկարծ, Թե կարող ես սիրել ուրիշ մեկին:

Չե՞մ կարոտում ասել… Սակայն ինչու՞, ինչու՞ Գիշերային մի ուշ, մի խենթ պահի Սիրտս աղոթքի պես անունդ է մրմնջում, Կարոտում է ձեռքին քո փայփայիչ: Չե՞մ ձանձրանում ասել… Բայց ինչու՞ է հանկարծ Սիրտըս տենչում ինչ-որ հեռավորի, Նրան, որ միգուցե ոչ եղել է, ոչ կա, Նրանց, որ ցնորք է միայն թովիչ: Ասել սիրու՞մ եմ քեզ… Սակայն ինչու՞ հաճախ Ես տխրում եմ, թախծում միշտ անառիթ, Դժգոհում եմ ինձնից՝ չունենալով պատճառ, Նայում եմ քեզ, ժպտում բայց օտարին: Հանելու՞կ է արդյոք, առեղծվա՞ծ է միթե… Հասկանում եմ ես քեզ, սիրտ իմ խելառ. - Երջանկությանն ես քո դու վարժըվել արդեն Եվ դժգոհ ես քեզնից միայն դրա համար…

մեկնաբանություններ