Ֆրանց Կաֆկա «Երկաթուղով ճանապարհորդներ»

Եթե ինքներս մեզ նայենք կողքից և տեսնենք մեզ մեր իսկ կենցաղի մեջ, հարկավ կհասկանանք, որ կենսագոյում ենք՝ հիշեցնելով այն ուղևորներին, որոնց աղետն է հանդիպել երկար ու ձիգ երկաթուղային թունելում: Այստեղ ուշագրավ է այն փաստը, որ վթարը նրանց պատահել է այնտեղ, որտեղից այլևս չի նշմարվում լույսը սկզբի, իսկ վերջից թափանցող լույսն այնքան աղոտ է, որ ստեպ-ստեպ գտնվում ու կորչում է պրպտող հայացքների մեջ: Մարդիկ այլևս չունեն նախկին վստահությունն առ այն, թե սկիզբ ու վերջ եղել են ընդհանրապես: Թերևս՝ խռովահույզ զգացմունքների պատճառով, թերևս՝ սուր զգացողությունների պատճառով մենք մեր շուրջը տեսնում ենք սոսկ ճիվաղանման էակներ, երբ անտրամադիր ենք ու երբ՝ վերքերն են ցավում: Տեսնում ենք գրավիչ ու հոգնեցնող խաղը, և սա գեղադիտակի մեջ նայելու պես է:

«Ես ի՞նչ կարող եմ անել», և կամ՝ «Ո՞րն է ինչ-որ բան անելու իմաստը»: Այս հարցերը թերևս չեն բարձրանում այնտեղ, ուր վթարն է պատահել:

Թարգմանությունը՝ © Սմբատ Բունիաթյանի