Ֆրանց Կաֆկա «Ուրուր»

Ինձ ուրուր էր կպել և կտուցով քանդում էր ոտքերս: Կոշիկներս ու զանգապաններս նա արդեն քրքրել-հանել էր, իսկ հիմա ոտքերս էր կտցահարում: Հետո մի քանի պտույտ կատարեց շուրջս՝ ինչ-որ բանից անհանգստանալով, ապա իր գործին անցավ: Ոմն պարոն էր անցնում: Նա մի պահ հետևում էր իրադարձություններին, ապա հետաքրքրվեց, թե ես ինչպե՞ս կարող եմ սա հանդուրժել:

- Ախր անպաշտպան եմ,- պատասխանեցի ես:- Թռչունն եկավ որտեղից-որտեղ ու սկսեց կտցահարել: Ես իհարկե փորձում էի նրան քշել, նույնիսկ խեղդելու փորձ արեցի, բայց այսօրինակ անասունը, ախր, շատ ուժեղ է: Ուրուրը ցանկանում էր երեսս քչփորել, բայց ես ոտքերս զոհաբերեցի: Հիմա դրանք թերևս ամբողջությամբ հոշոտված են:

- Բայց ինչի՞ համար եք հանդուրժում այդ տառապանքները,- հարցրեց պարոնը: Ընդամենը մի կրակոց՝ և ուրուրը շունչը կփչի:

- Ընդամե՞նը,- հարցրեցի ես:- Գուցե դո՞ւք կգնդակահարեք նրան:

- Հաճույքով,- պատասխանեց պարոնը:- Բայց պետք է տուն գնամ և հրացանս բերեմ: Իսկ դուք կարո՞ղ եք համբերել ևս կես ժամ: Ի վիճակի՞ եք արդյոք:

- Դե՜, չգիտեմ,- պատասխանեցի ես՝ մի քանի վայրկյան անշարժ կանգնելով, թերևս ընդարմանալով ցավից: Հետո՝ ասացի.- խնդրում եմ, գնացեք: Ամեն դեպքում պետք է փորձել:

- Լավ, համաձայնեց պարոնը,- կշտապեմ:

Այս խոսակցության ընթացքում ուրուրը ամենայն հանգստությամբ լսում էր՝ մե՛կ ինձ, մե՛կ էլ պարոնին նայելով: Ակնհայտորեն՝ ամեն ինչ հասկացել էր: Հետո նա վեր սավառնեց, մի պահ ճկվեց դեպի ետ, որպեսզի թափ հավաքի, և նիզակ նետողի ճարպկությամբ բերանիս մեջ մխրճեց կտուցը: Բերանքսիվայր տապալվելով, ես զգացի, որ ազատ եմ, որ արյունս բերնեբերան լցրել էր բոլոր անդունդներն ու ծածկել էր բոլոր ափերը ցամաքի, իսկ ուրուրը խեղդվել էր անվերադարձ:

Թարգմանությունը՝ © Սմբատ Բունիաթյանի