Ֆրանց Կաֆկա «Տունդարձ»

Ես վերադառնում էի: Ես անցա նախասրահը՝ շուրջբոլորս զննելով: Սա հորս տան հինավուրց բակն է: Կենտրոնում ջրափոս կա: Հնամաշ, այլևս անպետք կահկարասու կույտը արգելք է՝ ձեղնահարկ տանող աստիճանների առջև: Բազրիքի վրա կատուն է մարաղ մտել: Քրքրված լաթը, որ մի ժամանակ փաթաթել էինք փայտի ծայրին՝ զվարճության առարկա պատրաստելով, թրթռում է քամուց: Ես տեղ եմ հասել: Ո՞վ կդիմավորի ինձ: Ո՞վ է խոհանոցի դռան ետևում սպասողը: Ծխնելույզից բարձրանում է ծուխը, ընթրիքի սուրճն են եփում: Դու կանգնած ես մեկուսի. ունե՞ս արդյոք տանը լինելու զգացողություն: Ես չգիտեմ, ես համոզված չեմ: Չէ՞ որ հորս տունն է, բայց անտարբերություն կա հարևանությամբ կողք-կողքի առարկաների մեջ: Թվում է՝ անշունչ առարկաներից յուրաքանչյուրը ապրում է զուտ իր կյանքով: Որոշ իրեր մնացել են հիշողությանս մեջ, որոշ իրեր ավելացել են հետո: Եվ ի՞նչ օգուտ կարող են ունենալ դրանք ինձանից: Ո՞վ եմ ես դրանց համար, եթե անգամ՝ որդին եմ իմ հոր՝ հնուց հայտնի ագարակատիրոջ: Եվ ես չեմ գտնում խոհանոցի դուռը բախելու համարձակությունը, սոսկ ականջ եմ  դնում հեռվից, այն էլ՝ խիստ զգուշանալով, որպեսզի որևէ մեկը չկարողանա ինձ անակնկալի բերել՝ հանկարծ կռահելով, թե ինչով եմ զբաղված: Եվ քանի որ ականջալուր եմ հեռվից, չեմ կարողանում ըմբռնել խոսքը՝ ձայների մեջ: Ես աղոտ լսում եմ ժամացույցի թիկ-թակը, կամ, միգուցե, սա ինձ թվում է... Ժամացույցի թիկ-թակը պատրանք է մանկության օրերից: Արդյոք ինչո՞վ են զբաղված խոհանոցում: Սա այնտեղ նստածների գաղտնիքն է, որ նրանք ծածուկ են պահում ինձանից: Ինչքան որ երկարում է դռան առջև մնալու ժամանակահատվածը, այնքան առավել օտար ես դառնում դու: Իսկ եթե մեկնումեկը բա՞ց անի դուռն ու ինչ-որ բան հարցնի ինձանից: Մի՞թե ես էլ չեմ լինի մեկը, ով իր գաղտնիքն է պահպանում։

Թարգմանությունը՝ © Սմբատ Բունիաթյանի