Գոհար Խաչատրյան «Առեղծված»

2014-04-30 3330
Շատ եմ նստել ու խորհել, Կյանքը փա՞ստ է, թե՞ նովել, Ու ինքս ինձ հարց տվել, Թե ինչու՞ եմ ես ծնվել: Կյանքում լինում են դեպքեր, Երբ տեսնում ես շատ դեմքեր, Մեկը` բարի,մեկը ` չար , Իսկ մյուսն էլ` անաչառ: Դեմքերի մեջ այդ բազում Միայն մեկին ես տեսնում, Դու սկզբում չես հասկանում, Թե դեմքն այդ ինչ է ուզում: Թեև նրան չես նայում, Միշտ նրան ես դու տեսնում, Եվ ինքդ չես հասկանում, Թե հոգիդ ինչ է կոծկում: Այդ դեմքը խոր, խորհրդավոր, Գալիս է լուռ, գնում է լուռ. Երբ քեզ հետ էր դու վանում էիր, Թեև խոսքերն ըմբռնում էիր: Իսկ երբ գնաց… Դու շվարած ու լռակյաց, Մի ծառի տակ սուս-փուս նստած, Կզգաս մի ցավ դու անկասկած… Հեղինակ՝ © Գոհար Խաչատրյան

մեկնաբանություններ