Եղիշե Չարենց «Տաղ անձնական»

2013-09-29 3926
Թողած Կարսում, գետի ափին, տուն` շինված անտաշ քարով, Կարսը թողած, Կարսի այգին ու հայրենի երկինքը մով Եվ Կարինե Քոթանճյանին անգամ չասած մնաս բարով - Ա՛նց եմ կենում հիմա օտար քաղաքների ճանապարհով: Անց եմ կենում. շուրջս - մարդիկ, շուրջս դեմքեր հազա՛ր-հազա՛ր. Շուրջս աշխարհն է աղմկում, մարդկային կյանքն անհավասար. - Եվ ո՞վ կասի` ինչո՞ւ ես դու, և ո՞վ կասի, թե ո՞ւր հասար, Դեմքերը, ախ, բութ են այնպես` կարծես շինված են տապարով: Գորշ, տաղտկալի ու խելագար երգ է կարծես այս կյանքը մի. Ինչ-որ մեկի սրտում բացված - վերք է կարծես այս կյանքը մի. Եվ ո՞ւմ համար - էլ ո՞ւմ համար կարոտակեզ երգե հիմի Սիրտս` լցված տարիների սեղմ արճիճով ու կապարով: Բայց շուրջս թող որքան կուզե աշխարհը այս խնդա, ցնդի - Ես - հաշմանդամ ու խելագար ու հավիտյա՛ն վտարանդի` Դեպի երկի՛նք պիտի գնամ, դեպի եզերքը Ամենտի - Իմ բա՛րձր, հին ու աստղային երազների ճանապարհով... Ու էլ ամե՜ն մեղքի համար սիրտս հիմա ունի ներում. Պիտի անդարձ ես հեռանամ, պիտի գնամ` ա՜չքս է հեռուն. Թե Կարինե Քոթանճյանին տեսնեք Կարսի փողոցներում - Ասե՜ք նրան՝ Չարենցն ասավ - մնաս բարո՛վ, մնաս բարո՛վ...

մեկնաբանություններ