Գրիգոր Բալասանյան «Պատուհանի տակ ծղրիդն է երգում»

2017-05-31 4023

► Պատահում է, սխալ խորհուրդ են տալիս շատ սիրելուց, սերը մեկ-մեկ կուրացնում է ծնողին, նա կորցնում է անաչառ դատելու կարողությունը, և իր կամքից անկախ դառնում է իր երեխայի թշնամին...

► Կյանքը մի անգամ է տրվում մարդուն, պետք է ապրել հարազատների համար, մարդկանց համար, ապրել լավի հույսով, մի լավ բան անելու ցանկությամբ...

► Ստիպել, որ հանդիսատեսը ծափահարի չսիրած արտիստին - հարմար բան չէ... Ծափահարությունը ինքնաբուռ պետք է լինի, հիացմունքի, բավականության արտահայտության, թե չէ պարտադրելով չի...

► Այդպես է կյանքում, հաճախ այդ «ինչ կասենն» է տնօրինում մարդկանց բախտը, գլուխը քարը, թե քեզ հարմար չէ այդ, թե դու տանջվում ես հոգով ու մարմնով, կարևորն այն է, որ արտաքին հանգամանքները տեղում լինեն, վճռական ձայնը պատկանում է հասարակական կարծիքին: Իսկ այդ հասարակական կարծիք կոչվածը հաճախ բոլորովի հասարակական չէ, այլ մեկ-երկու մարդու, երբեմն ոչ անաչառ կարծիք:

►  Ով եկել է այս աշխարհը, նա պիտի գնա, օրենք է, բայց նայած թե ոնց է գնում, ինչ է թողնում իրենից հետո, սա է գլխավորը:

► Եվ սերը, և երջանկությունը, և բախտը քո ձեռքին է, պինդ պիտի բռնես ու բաց էլ չթողնես:Իսկ ինչպես իմանաս, թե որն է քո բաժին բախտը, ինչպես որոշես, թե որից պիտի պինդ բռնես: Բոլորն են այդ ուզում, բայց ինչքան սխալվողներ կան, ինչպես կարելի է խուսափել սխալի. իսկ անսխալական մարդ կա?...

► Պայծառ երազանքներով քայլում ես կյանքի բազում ճամփաներին ի վեր` հայացքդ հեռուներին հառած, քայլում ես հաստատուն, ինքնավստահ, ոչ քեզ, թվում է, թե չես քայլում, այլ թռչում ես: Այնպես թեթև ու հաճելի է կյանքը. աչքիդ միայն ժպիտդ ու ծիծաղ է երևում, պայժառ դեմքեր, հաճելի անուններ, բոլորին սիրել ու փայփայել ես ուզում, լավին ու բարում ես ձգտում: Քայլում ես թեթև, ինքնավստահ, ու երբ թվում է թե տեղ հասելու վրա ես, հանկարծ ասես փշոտվում է ճամփան, դանդաղում է քայլդ, հայացքդ իջնում է ոտքերիդ տակ, ու դու սարսափով նկատում ես, որ մեծ անունդ կա քո առաջ, ու զարմացած մտածում ես` այդ որտեղից . եղել `, չես նկատել փե նոր երկփեղկվեց հարթ թվացող ճանապարհը: Անունդ մութ, ահարկու, պետք ` հաղթահարել, ուրիշ ոչ մի ճանապարհ: Խարխափում ես թևաթափ, ելք ես փնտրում, կհաջողվի անցնել, փե կուլ գնաս այդ խանավ մթությանը...

► Երեկոն` խաղաղ, գիշերը` հանգիստ, լուսաբացը` պայծառ:

►  Ով այսպես ավերեց ամեն բան, ով փչեց ու հանգցրեց լամպի լույսը: Ախ, պատերազմ, պատերազմ, ինչպես եկավ, ով բերեց ու երբ կգնա: Աշխարհից հեռանա էլ, իրենց տանը կմնա նորից, այն չարաբաստիկ թղթի հետ միասին, հոր` դեռ ոչ մի անգամ չհագած կոստյումի ծալքերում, պապի` բոլորովին վերջերս դողոցք ստացած ծնոտիշարժումներում ու մոր` ժամանակից շուտ թառամած այտերում... Պատերազմ....

► Ամեն մի քայլից առաջ որոշում պետք է լինի, այս է հիմնականը, ուր և ինչի ես գնում. իսկ դու սպասում ես նրա քայլին, ու քեզ անընդհատ թվում է, թե կարիք չկա: Իսկ եթե ուշանում ես, գուցե և ուշացել ես արդեն...

► ...մարդն էլ է նման այն վարդին, որ բացվում է անսպասելի, մի գիշերվա մեջ ու բուրում է աստվածային....

► Վատն այնպիսի զորություն ունի, որ առանց հողի էլ կարող է բարգավաճել...

Հ.Գ. Եթե դուք ունեք մեջբերումներ՝ դուրս բերված այս գրքից, ապա կարող եք ուղարկել մեզ հետադարձ կապով:

մեկնաբանություններ