Համո Մուրադյան «Խռովք»

Տարիներ առաջ մի աղջիկ կար կյանքումս, ում էմոցիոնալ առումով կապվել էի։ Բառիս բուն իմաստով կապվել։ Ոչ միայն ֆիզիկապես, նաև` հոգեպես։ Գրեթե իդեալի պես մի բան էր դարձել։ Ձայնը, հոտը, բարակ մեջքը, ու մատները ու ինքը՝ ամբողջովին։ Շատ չէի գրում իրեն, շատ չէի զզվեցնում, չէի անհանգստանցում, որ չմտածեր թե հերթական խաղն եմ ուզում ստեղծեմ ու ուզածս ընդամենը մեկ բան ա, ընդհակառակը, կարող ա օրերով չգրեի, սպասեի որ ինքը գրի երբ իրեն հարմար կլինի, կամ համբերեի, որ հանգամանքներն էնպես կդասավորվեն, որ խոսակցությունն ինքնըստինքյան ծնվի, ու էդ ամբողջ սպասման ժամանակ ներսումս ծագած էմոցիաներն էի խնամում իր համար։
Իր մի նամակը տոն էր, իր մի՝ «էսօր հարմար ա, կգաս, կսպասեմ»-ը՝ զգացմունքների փոթորիկ, որովհետև կյանքիս ամենադժվար փուլում էր իմ կյանքում հայտնվել, ու չգիտեր էլ, թե ինչ փրկօղակ ա ինձ համար իր հետ անցկացրած ամեն պահը։
Իր հետ ամեն ինչ ջերմ էր, սիրուն, անասելի բուռն ու անտանելի լավ, որովհետև իմ փրկությունն էր, իմ հանգիստը, իմ սպասումը, իմ դառը իրականության սիրուն հեքիաթը։
Միևնույն ժամանակ վստահելի չէր, գիտեի, որ ամեն ինչ մի օր կավարտվի, որովհետև բնույթով ստաբիլ չէր, ու ներքուստ պատրաստ էի որ ինչ-որ պահի հեռանալու ենք միմյանց կյանքից։ Ու երկար չսպասեցրեց էդ օրը։

Մի դավաճանաբար գեղեցիկ երեկո գրեց, առաջարկեց հանդիպենք։ Մեքենայիս մեջ խմում էինք մեր սիրելի գարեջուրը՝ նույն շշից։ Մտքովս ինչ անցներ, որ ինչ-որ կեղտոտ խաղի եմ սկսում մասնակցել՝ առանց իմանալու։ Խմեցինք, խոսացինք, կյանքիս սև շրջանի թարմ նորություններից պատմեցի, հետո համբուրվեցինք, շատ սիրուն համբուրվեցինք։ Սիրում էի իր հետ համբուրվել, որովհետև շատ գոլ էր, շատ տաք, մեղվափեթակից ծորացող մեղրի պես քաղցր ու ոսկեգույն։ Հետո հանկարծ առաջարկեց իջնենք Կենտրոն՝ մի քիչ քայլելու։ Անսովոր էր, որովհետև մեր մշտական հանդիպումների վայրը իր բնակարանն էր։ Ամեն դեպքում համաձայնվեցի։ Ու առհասարակ, ինչ էլ առաջարկեր, կհամաձայնվեի, որովհետև միշտ չէին առիթները միմյանց տեսնելու, իսկ տեսնելուց էլ ամեն ինչ անում էի, որ ամեն բան իր սրտով լինի։ Իջանք Սարյանի այգի, մեքենաս հարմար տեղ էի կանգնեցրել, ցուրտ եղանակ էր, բայց իմ ներսն էր տաք։ Ու հետևում էի իրեն, նենց, ոնց իր քայլերը կտանեն, ու ինչ կարևոր էր, թե ուր ենք քայլում, կարևորը իր հետ էի։ Փողոցներից մեկում, իբր պատահական առաջարկեց մտնել կոնկրետ անունով մի փաբ՝ երբ մոտով էինք անցնում։ Սրտովս չէր, ուզում էի ասեի՝ չէ, էլի, աղմուկ ա, իսկ ես ուզում եմ իրար լսենք։ Դեմքիցս կարդաց մտքերս, բայց խնդրեց, համոզեց՝ թե շատ կարճ, շատ քիչ, ընդամենը մի քանի րոպեով։ Իհարկե էդ պահին չէի հասկանում, թե ինչի էր պնդում, մտածեցի երևի սիրտը հիմա փաբ ա ուզում, ու համաձայնվեցի։ Մտանք ներս։ Աստիճաններով իջնելուց հեռվում ծանոթներիցս մեկին տեսա, նկարիչ էր։ Ջերմ բարևեցինք։ Միլան էլ բարևեց ու կտրուկ մտավ թևս։ Երկու սեղան էն կողմ նստեցինք, մի քիչ խմեցինք, հետո դուրս եկանք։ Շարունակություն էի ուզում, որովհետև կարոտել էի իր անկողինը, իր տունը, իրեն՝ իր տան մեջ, կատվին՝ մեզ նայելուց, մեր սիրած երգերը ու սուրճը՝ որ վերջում խմում էինք։ Անտանելի ուզում էի իր մարմինը իմ գրկում առնել, ուզում էի որ էդ պահին իմ տակ հայտնվեր։ Առաջարկեցի գնանք իր բնակարան, մերժեց, ասեց, որ հեսա ընկերուհուն պետք ա տեսնի ու գնան ինչ-որ խորհրդավոր ընկերոջ ծնունդի։ Ինձ մենակ զգացի։ Ասեցի դե լավ, քանի որ ընկերուհիդ շուտով կհասնի, ես գնամ ուրեմն։ Սրտով էր։ Ցույց չտվեցի, որ նեղացա։ Իրար հաջողություն մաղթեցինք։ Ես բարձրացա տուն՝ մեռած օրերս միայնակ գրկելու, ինքը՝ չգիտեմ ուր։

Ու սկսեց կորելը։ Կորելու հոբբի ուներ։ Ես էլ իր հանդեպ ընդունված սկզբունքիս համաձայն շարունակում էի չգրելը, չանհանգստացնելը, այլ՝ երբ որ պահը կգա, կամ երբ որ հարմար առիթ կստեղծվի։

Մի քանի ամիս անց մեկ այլ առիթով հավաքվել էինք խմելու։ Տղերքը գլուխ էին գովում սրանից-նրանից, նկարիչ ծանոթս էլ էր իրենց հետ։ Հենց խոսելու հերթը իրեն հասավ, սկսեց գլուխ գովալով պատմել, թե ոնց էր մեկի հետ ուժեղ սեքս արել մի քանի ամիս առաջ, թե ոնց են ամբողջ գիշեր հարևանների գլուխը տարել իրենց ձայներով ու թե ոնց էր ամբողջ ընթացքում կատուն զարմացած աչքերով իրենց նայում։ Կատուն ու անվան համընկնումը պատահական չէր, հասկացա, թե ում մասին էր խոսքը։ Երևի մոռացել էր, որ ես էլ եմ իրեն ճանաչում։

Ամբողջ ներսս տակնուվրա եղավ։ Գիտեի, որ սուրբ չի, բայց չգիտեի, որ տականք դուրս կգա։ Ու միանգամից կինոժապավենի նման աչքիս առաջ հայտնվեց վերջին հանդիպման ամբողջ խրոնիկոնը՝ երեկոյան իր զանգը, Կենտրոն իջնելու առաջարկը, իբր պատահական փաբի մոտով անցնելը, ներս մտնելը, իմ ծանոթին՝ իր բարևելը ու էդ պահին թևս մտնելը։ Ամեն ինչ պարզ էր։ Ես էդ օրը պետք էի իրեն՝ որ ինքը նկարչի մոտ խանդ առաջացներ, որ նկարչին ապացուցելու բան ունենար, ինձնով՝ ինչ-որ հարց լուծեր։

Դավաճանված լինելու զգացմանը խառնվել էր օգտագործված լինելու զգացումը։ Վեր կացա սեղանից, տղերքին հաջողություն մաղթեցի, նկարչի ձեռքը՝ առանձնահատուկ ուժեղ սեղմեցի, շնորհակալ էի իրեն, անկեղծ։ Դուրս եկա քայլելու։ Դրսում մութ էր, ոնց իմ կյանքի չվերջացող շրջանի գույնը։ Չտխրեցի, չլացեցի, չհուզվեցի, մենակ էմոցիաներս մի վերջին անգամ պինդ գրկեցի ու բաց թողեցի։

Եկա տուն, համարը ջնջեցի հեռախոսիցս, բոլոր հարթակներով արգելափակեցի՝ առանց իրեն մի տառ գրելու, առանց վերջին հրաժեշտի, առանց դրամաների ու առանց «ես քեզ միշտ կհիշեմ»-ների։ Բայց դժվարությամբ էի մոռանում, կում-կում, կաթիլ-կաթիլ, րոպե-րոպե։

Որոշ ժամանակ անց, երբ կյանքիս սև ամպերը քիչ-քիչ ցրվում էին, մի օր երթուղայինում պատահական տեսանք, սառը բարևեցինք իրար։ Ինքը չգիտեր, որ ես գիտեի մեր վերջին հանդիպման իր մոտիվն ու շահը, երևի մտածում էր՝ թե պարզապես հոգնեցի իրենից ու հանեցի կյանքիցս։ Այնինչ վերքերն ավելի խորն էին։ Դարձյալ հիշեցի իր տունը, իրեն՝ իր տան մեջ, իրեն՝ իմ տակը, իրեն՝ իմ վրա, իմ կողքը, իմ գրկում, իմ ոտքերի արանքը, իմ հետ՝ բոլոր հնարավոր ու անհնար դիրքերով։ Մի դառը ժպիտ խաղաց շուրթերիս՝ սառը հիշողության կապույտ երակի նման, հայացքս թեքեցի, գնացի այլ կողմ։ Ինքն էլ մենակ իր տոմսը ստացավ ու իջավ, հաջողություն չասաց։

Էլ երբեք չտեսա նրան։ Էլ երբեք նկարչից չլսեցի իր մասին։

Հ. Գ. Ու էս ամեն ինչը գրում եմ ոչ թե քո, այլ՝ իմ համար։ Որ չիմացար՝ ինչ արեցիր, որ չիմացար՝ ինչի գնացի, որ չիմացար՝ ինչի հետ չեկա։

* * *

Հեղինակ՝ © Համլետ Մուրադյան
Սիրով կսպասում Ձեր կարծիքներին:
Ինչպես նաև առաջարկում եմ կարդալ իմ մյուս ստեղծագործությունները: