Համո Մուրադյան «Կորուստ»

2018-11-20 182

Կորցնում ես միանգամից, կորցնում ես՝ առանց նախապատրաստվելու, կորցնում ես այն դեպքում, երբ ամենաքիչն էիր սպասում, կորցնում ես այն ժամանակ, երբ ընդհանրապես պահը չէր դրա։ Կորցնում ես ամբողջը, իրար հետ միասին, հանկարծակի, կորցնում ես այնպես, ինչպես ծովափի ավազն է մատներիդ արանքից անշտապ հոսում, ու չես կարող կանգնեցնել նրանց․․․ Նրանք պիտի հոսեն, պրծնեն, վերջանան․․․Կորցնում ես վայելքի բարձրագույն պահին, կորցնում ես այն վայրկյանին, երբ թվում էր ամենաշատն է քոնը, կորցնում ես այն ժամանակ, երբ մտքիդ ծայրով չէր անցնի, որ հեռանալու է․․․
Իսկ կորցնելուց հետո վրա է հասնում դատարկությունը, քեզ զգում ես այն մեծ սենյակում, ուր ոչ մի կահավորանք չկա՝ չորս սպիտակ պատերից բացի։ Կորստից հետո քեզ զգում ես ազատ՝ մեռնելու, պատրաստ՝ չապրելու, հուսահատությունից պայթելու։ Լքվածության զգացումից առաջացած մենությունը խեղդում է կոկորդդ՝ սպանելով վերադարձի բոլոր հույսերը․․․Այդժամ ոչինչ չի մնում, քան պարզապես սպասել կարոտով, երբ գիտես, որ չկա վերադարձ, ու դրանից կրկնապատկվում է ցավդ։
Կորցնելուց հետո հասկանում ես, որ տեղը դատարկ է, խոր անդունդ, անարձագանք լռություն, անապատ, ուր ոչ մի օազիս չկա։
Կորցնելուց հետո քեզ ես կորցնում․․․

Հեղինակ՝ © Համլետ Մուրադյան
Հեղինակի մյուս ստեղծագործություններն այստեղ:

մեկնաբանություններ