Համո Սահյան «ՀՈՐՈՎԵԼԸ»

2013-02-17 3771
ՀՈՐՈՎԵԼԸ Իմ մանկությունը վաղուց կորել է, Վաղուց դարձել է հեքիաթ ու հուշ, Բայց երբ հնչում է ձեր հորովելը, Կրկին մանուկ եմ դառնում քնքուշ: Սրտագին երգերն ինձ միշտ թովել են, Հրճվանք են տվել ինձ թևավոր, Բայց նվիրական ձեր հորովելը Բոլոր երգերից ջինջ է ու խոր: Ես ամենքի չափ կյանքը գովել եմ ՈՒ հաշտ եմ ապրել իմ բախտի հետ, Ա՛խ հայրենաշունչ ձեր հորովելը Կյանքի չափ քաղցր է և սիրավետ: Ձեր փառքի համար փույթ չէ մեռնելը, Իմաստուն հայրեր հայոց երկրի, Ձեր հորովելը, ձեր հորովելը, Ձեր հորովելը թող երկարի...

մեկնաբանություններ