Հասմիկ Մելիքսեթյան «Թաքուն բողոք»

2013-07-23 3959

Ու հոգիս թաքուն լալիս է կրկին,
Բայց արցունքներս դ'ու էլ չես տեսնում,
Ու հոգիս թաքուն տանջվում է կրկին,
Հոգնե՞լ եմ արդեն, թե՞ ինձ է թվում:
Չէ ես չեմ հոգնել անչափ սիրելուց,
Ո'չ, կարոտից էլ բնավ չեմ հոգնել,
Այլ հոգնել եմ ես ուժեղ թվալուց,
Տեղի անտեղի վեճերից հոգնել:
Հոգնել եմ ես քո սառը խոսքերից,
Էլ չեմ ուզում դրանք լինեն,
Հոգնել եմ միշտ մեղավոր լինելուց,
Չեմ ուզում հաշտվելու ուղղիներ փնտրել:
Ու ամեն անգամ, սուր կսկիծ զգալով,
Ես չեմ դիմանում, ու քայլ եմ անում,
Հոգնել եմ քո փոխարեն քայլեր անելուց,
Մի՞թե դու իրոք ինձ չես հասկանում:
Գուցե հենց այսօր, գուցե հենց հիմա,
Կասեմ քեզ այն, ինչ պետք է ասեմ,
Կամ էլ կլռեմ, մեջս կպահեմ,
Թող հոգիս տանջվի, սովոր է արդեն:
Ու գիտես ինչու՞ նորից կլռեմ,
Գիտես, թե ինչու՞ մեջս կպահեմ.
Որովհետև գիտեմ, չէ, համոզված եմ,
Որ դրանից հետո, առաջվա նման,
Հաշտության ուղի Ե'Ս պետք է փնտրեմ...


Հեղինակ` Հասմիկ Մելիքսեթյան
Սեղմեք այստեղ՝ ստեղծագործությունը Գրքամոլ էջում կարդալու համար:

Դիտեք ավելին Ստեղծագործություններ բաժնում

մեկնաբանություններ