Լևոն Շահնուր «Ճանապարհորդություն. Սիրուց առաջ»

2018-08-16 900

► Գրեթե ամեն ինչ գիտեի իմ մասին, այդպես էի կարծում մինչ ներան տեսնելը. իբր ճանաչել եմ ինքս ինձ, կռանալիս տնքացի և ձգելով կոշկաթելերը` լսեցի, որ իմացել եմ միայն խոսքս, իսկ ներսի տնքոցն անծանոթ էր, ու կպա իմ կերպարին հենց այստեղից: Նետեցի ծխախոտի մնացուկն ու ստվերից ոտքս հանելով` դրեցի վառ արևին...

► Եթե կինը ցույց տա այնքան, որքան զգում ու նկատում է,-պատասխանեց նե,- հաստատ խոշորացույց էլ կպահեն և ներանից անասելի քիչ կտեսնեն, քան ինքն էր ցույց տվել, երբեմն վերջույթներիցս մի կտոր պարզում եմ դեպի ազատություն, պիտի էնքան խելացի լինես, որ իմ բնազդներին ուշադրություն դարձնես , ոչ թե խոսքերիս. տե'ս ծունկս, նայիր սրան` բնազդս հանել եմ դուրս... մեր խելքը զգալու կարողությունն է` ոնց որ աղմուկի միջից նետվես ջուրը:

►  Կորցրի հորս, բայց առողջացա. ինձ թվում է` սատանան բարի է, երբ տեսնում է` դու ճանաչում ես Տիրոջը:

► Այնքան տաք էր ներա մարմինը, որ քանդեցի արգելքը, ու ինձ էլ աննկատելի, գուցե և ներա կամքով շպրտվեց գետին: Երբեք չէի զգացել ինձնից գնացող ազատությունն ու դրա ճանապարհը, որ ապրեցի, առանց արգելքի` թողնելով ներա մեջ.. Ճանաչեցի իմ շարժը` ստեղծելու, արարելու, բայց այս ամենը` թեկուզ սիրած կնոջ մոտ թողնելու ահը...

► Աղջիկը փրփուրների միջից խեղդվելով ոռնում է, քույրերից մեկը ապտակում է` հանգիստ վեր ընկի, հոգիներս կերար: Աղջիկը ձայնը կտրած նվվում է, որովհետև ներան ձրի էին վիրահատում, հետո իմացա, որ պատերազմում զոհվածի երեխա է:

► Կռունկների չուն հենց հասնում է գլխավերևդ, գետնից քար ես պոկում-գլորում ու նույն վայրկյանին վերևում դասավորված երամի այդ մասը խառնվում է իրար: Թռչունները խուճապահար կռնչում են, երկար ժամանակ շարունակում են ցրված թռչել, մինչև նորից դասավորվում են, արդեն քեզանից հեռու: ...Համենայն դեպս, ինձ հետաքրքրում է` ով է երամից նկատում քարը:

Հ.Գ. Եթե դուք ունեք մեջբերումներ` դուրս բերված այս գրքից, ապա կարող եք ուղարկել մեզ հետադարձ կապով:

մեկնաբանություններ