Նարինե Ավագյան «Ոտնահետքը»

2014-06-01 4078

Իմ ոտքե՜րը, այո, նրա՜նք, Ուղեկիցն են իմ հարազատ ամբո՜ղջ կյանքի, Գործընկերն ու դաշնակիցը, Լու՜ռ պահապանն ու հսկիչը Ամենաբարդ ճամփաների, որ անցել եմ ես իմ կյանքում: Իմ ոտքերն ու նրանց թողած ոտնահետքը... Անջնջելի մի դաջվածքով Ընդգծում են անցած ուղիս: Թե անգայթ է եղել ճամփաս, Թե ուզել եմ կրկին անցնել արահետը, Բախտ է եղել միայն կյանքում Այնտեղ հստակ գծագրված ոտնահետքս: Սայթաքել եմ թե կյանքում ես, Թե դրել եմ ոտքս այնտեղ, ուր քարոտ էր ու խոթուբոթ, Ոտնահետքս չի ջնջվում, Եվ իմ ամեն սխալ քայլը Այդ խարանված ոտնահետքն է հիշեցնում: Նա՝ այդ խորթը, որի համար Հանդիսացա գայթած ճամփի այն անցորդը, Որ այսուհետ ջանք է թափում Կրկին չընկնել ջրափոսը, Ու շրջանցել անհնազանդ, Անզուսպ կյանքի խե՜նթ քաոսը: Ոտնահետքս... Սա է միայն Միշտ աննահանջ հետապնդում: (Իմ ստեղծածը կարգվել է գլխիս իշխան, Սխալներս է երեսովս տալիս մեկ-մեկ, Թեկուզ չնչի՜ն կամ աննշան): Արդեն նույնիսկ կասկածում եմ՝ Ոտնահե՞տքն է սկզբում եղել, Ստիպել ոտքին դրվել իր մեջ Հենց նրանո՛վ կաղապարվել, Թե՞ ոտքերն են նախ արարվել, Ապա հետքը՝ որ վկան է անցած կյանքի:

Հեղինակ՝ © Նարինե Ավագյան

մեկնաբանություններ