Պարույր Սևակ «Հավատում եմ»

2013-03-13 3835

        Հաճախ սիրում եմ, 

Երբ մարդկայնորեն սիրտըս գերում են: 

 

         Հաճախ լռում եմ, 

Երբ ճիշտ ասածըս դիտմամբ ծռում են: 

 

         Նաև խղճում եմ, 

         Եթե զղջում են: 

 

         Հիասթափվում եմ, 

         Եթե խաբվում եմ: 

 

         Նաև ատում եմ, 

         Եթե ստում են: 

 

         Բայց ամենի՛ց խոր 

         Ես հավատո՜ւմ եմ: 

 

Ո՛չ միայն գիտեմ. 

         Ես հավատո՜ւմ եմ 

Երկնի բացխուփիկ քողարկությանը, 

Օվկիանոսների հավերժ կրկընվող խաղարկությանը, 

Հավք ու թռչունի անբեկանելի ձվարկությանը: 

 

Ո՛չ միայն գիտեմ. 

         Ես հավատո՜ւմ եմ, 

         Որ անհնար է արևը բանտել, 

         Երկնակամարի զարդերը քանդել, 

         Խմորի նման հունցել ու գնդել 

                  Կապույտը ծովի, 

         Ատելի լուսնին բռնել վռնդել 

                  Երկընքից ծավի... 

 

         Ինչո՞ւ թաքցընեմ,

Ես ճանաչում եմ ու գիտեմ մարդուն: 

Ի՜նչ ասես չկա նրա փակ սրտում: 

 

         Գիտի կործանե՛լ, 

         Բայց և... գո՜րծ անել, 

Մատնություն գրած նո՛ւյն իր ձեռքերով՝ 

Աշխարհը լցնել շռայլ բերքերով: 

 

         Նո՛ւյն այդ ձեռքերով՝ 

         Ե՛վ ճրագ մարել, 

         Ե՛վ խարույկ վառել: 

 

         Նո՛ւյն այդ ձեռքերով՝ 

         Ե՛վ դանակ խրել, 

         Ե՛վ վեպեր գրել: 

 

         Նա գիտի զարկե՛լ 

         Ու զրկե՜լ գիտի, 

         Բայց գիտի գրկե՛լ 

         Ու փրկե՜լ գիտի: 

 

         Նա գիտի կեղծե՛լ 

         Ու սրբապղծե՛լ, 

         Առավել ևըս՝ 

         Գիտի ստեղծե՜լ: 

Ես նրան հաճախ դատափետում եմ, 

Երբեմըն նրան նույնիսկ ատում եմ, 

Բայց, ամենից շատ, խոր հավատո՜ւմ եմ: 

 

Ես հավատում եմ նրա բնության ո՛չ թերությանը՝ 

Ստորությա՛նը 

Ու չարությա՛նը, 

Այլ խորությա՜նը 

Ու բարությա՜նը. 

Ո՛չ ծերությանը, 

Այլ նորությա՛նը՝ 

Զավակի տեսքով անվերջ կրկընվող այդ հարությանը,- 

 

Ես հավատում եմ կենդանի մարդուն, 

Առավել՝ նրա ծնվելիք որդուն: 

 

Ես հավատում եմ նրա անուրջին. 

Նա որտեղ որ է Մարս էլ կթռչի,- 

Նոր է սկըսում տիեզերական ճամփորդությունը: 

Եվ Վեներայի լանջին կկառչի,- 

Ես գիտեմ նրա տղամարդկային շանորդությունը... 

 

Ես հավատում եմ նրա ծով խելքին 

Եվ նույնիսկ՝ նրա հոտառությանը, 

Ամե՜ն ինչ տեսնող աչքերի ցոլքին 

Եվ նույնիսկ՝ նրանց մթարությանը: 

Ես հավատում եմ նրա մատների 

Հար անհատնելի 

                  ճարտարությանը, 

Նրա ոտների 

                  արդարությանը. 

Մինչև իսկ եթե ճամփից էլ հանեն՝ 

         Էլի՜ ճար կանեն, 

         Տե՛ղ կհասցընեն... 

 

Ես հավատում եմ հավատի՜ն մարդու՝ 

         Իմ ա՛յս հավատին... 

մեկնաբանություններ