Պիեռ Կոռնել «Սիդ»

2014-10-03 3718
► Ճակատագիրը միշտ հարափոփոխ կերպարանք ունի, երջանկության մեջ ես վախենում եմ դժբախտությունից: ► Ինչ որ մեզ հայտնի չէ այսօր, կիմանանք վաղը: ► Սերը դահիճ է, որ չի խնայում երբեք ոչ մեկին: ► Հույսի մեջ ապրող սերը մեռնում է հենց այդ հույսի հետ: Դա մի կրակ է, որի մեջ արդեն վառելիք չկա: ► Իմ ամենամեծ հույսը այն է լոկ, որ անհույս մնամ: ► Ով չի վախենում մահից, չի վախենում և սպառնալիքից: ► Ատելությունը, որը թաքնվում է սրտի խորքերում, Այրվում է ծածուկ և ավելի է դրանից եռում: ► Այն բանին, ինչին մարդն արժանի չէ, չի կարող տիրել: ► Ով չի վախենում մահից, վախ չունի տառապանքից: ► Հաղթության փառքը պիտի ձեռք բերել միայն վտանգով: ► Չի գտնում մարդը երբեք կատարյալ մի ուրախություն. Մեր ամենամեծ խնդության մեջ էլ կա մի տխրություն. Եվ միշտ էլ ինչ-որ մի չար կասկածանք, նման դեպքերում, Բերկրանքով լցված մեր հոգիներին տագնապ է բերում: ► Դու ինձ արժանի դարձար՝ վրեժդ լուծելով, Ես քեզ արժանի կդառնմ՝ նույնը քեզ հատուցելով: ► Բոլորովին զուր է դիմել բանական մտքին, Երբ որ արբեցնող սիրո թույնով է լցված մեր հոգին: ► Քաջածին մարդիկ սկզբից ևեթ լինում են արի: ► Եթե հիվանդը հրապուրված է իր հիվանդությամբ, Նա ընդունում է ապաքինումը մեծ դժկամությամբ: ► Հաճախ այն քայլը, որ հանցավոր է թվում մեզ այսօր, Վաղը դառնում է շատ սովորական և օրինավոր: ► Պատիվը մեկն է, իսկ սիրուհիներ՝ որքան որ կուզես: Սերը հաճույք է, մինչդեռ պատիվը՝ պարտականություն: ► Սակայն կենդանի օրինակի մեջ ուժ կա առավել: Մեռած անցյալից հնարավոր չէ շատ բան սովորել: ► Ես չեմ մտնում այն սիրտը, ուր մտնում է ամեն մի կին: ► Որքան էլ գործեք սխրանքներ վսեմ ու հերոսական, չի լինի արքան իր հպատակին երբեք պարտական: ► Քաջածին հոգում արիությունը հասունանում է կարճ ժամանակում: ► Պետք չէ նաև լինել անտարբեր. Հաճախ դա սաստիկ վտանգավոր է և կորստաբեր: Հ.Գ. Եթե դուք ունեք մեջբերումներ՝ դուրս բերված այս գրքից, ապա կարող եք ուղարկել մեզ հետադարձ կապով:

մեկնաբանություններ