Սեդա Մխիթարյան | Բանաստեղծություններ | Մաս 2
2026-03-09 26
* * *
Քո սենյակում
Ու արթնանալով քո նեղլիկ սենյակում՝
Ես ճանաչեցի քեզ։
Պահարանի վրա քո գրքերն էին,
Ինչ որ տեղ հեռու մանկության խաղալիքներ,
Համակարգիչդ,
Գրասեղանդ,
Լուսանկարներ երջանիկ օրերից,
Հագուստի փոքրիկ պահարան,
Պատուհան, որից փոքր ժամանակ նայել ես հեռուստացույցին, երբ քեզ շուտ են ուղարկել
քնելու…
Սենյակդ, որտեղ առաջին անգամ վախեցել ես՝
Գիտակցելով, որ մենակ ես։
Մահճակալդ, որտեղ լուսացրել ես գիշերը՝ հակված մի գրքի,
Հետո մի աղջկա,
Հետո ինքդ քեզ…
Հիմա ես բացել եմ աչքերս այստեղ,
Այդպես էլ չքնելով ողջ գիշեր,
հոտոտելով անկողինդ,
սպասելով քեզ,
Որոնելով շնչառությունդ,
Հորինելով ոտնաձայներդ,
Լսելով լռությունդ՝
Հակված մի գրքի,
Հետո՝ քեզ,
Հետո՝ ինքս ինձ…
* * *
Եկել ես, որ հավասարակշռվի օդը,
Եկել ես, որ ներսն ու դուրսը,
Սկիզբն ու ավարտը,
Խոսքն ու ձայնը,
Արեւն ու լուսինը,
Լռությունն ու աղմուկը չափավորվեն շուրջս,
Որ ամեն բան դառնա այն, ինչ էր ի սկզբանե։
Որ առարկան գտնի ստվերը,
Շունը ճանաչի տիրոջը,
Իսկ Տերը նայի եւ ասի. «թող լինի»։
Եկել ես, որ բախես,
Եւ դուռը բացվի,
Խոսես, եւ ի արձագանք հնչի լույսը։
Եկել ես, որ խաչելությունը դառնա առասպել,
Որ կանչն աքաղաղի չհուշի ոչինչ,
Որ համբույրը չլինի մատնիչ։
Եկել ես, որ ժխտես ցավը,
Որ դրոշմես ժպիտը,
Որ կնիքես ու կնքես քո հայացքով ճակատագիրն այս։
Որ խաչես,
Հյուսես,
Նարոտես
թելերն ու ճամփաները բոլոր, որ պատկանում են իրար։
***
Այն «բարի լույսից»,
Որ արթնացնում է մազերդ շոյելով,
Եւ այն «բարի գիշերից»,
Որ խաղում է մազերիդ հետ մինչեւ քնես….
Սթափվելու անիմաստ փորձեր,
Ես չեմ ուզում արթնանալ երազից,
Բայց երազն էլ է քնած իմ կողքին՝
արևի շողերի մեջ։
Արեւը կարծես քայքայում է մաշկդ,
Ես լույս ու ջերմությունից պաշտպանվել չեմ ուզում,
Մարդաչափ ստվերը հերիք է,
որ աչքերս չկորցնեն իրենց չափը։
Զովն ուշացած, բայց գալիս է,
Նստում է կողքիս,
Ուղղում է մեջքս,
Թեյիս մեջ հալեցնում է հայացքը։
Արտացոլանքից նայում է՝
իմ իսկ աչքերով,
նայում է ինձ։
Իսկ աչքերիս գիշերում արդեն ցրտում է,
Սառչում է հայացքս թեյի հետ,
Գիշերը կգա,
Գրկելու՝ այնպես,
Որ ցուրտը կմոռանա վերադարձը։
***
Ամեն ինչ ժխտելով
Ես գրեթե հասել եմ ինքս ինձ ժխտելուն։
Երեկ, երբ վեր նայեցի ու չտեսա աչքերդ՝ առաջին անգամ ժխտեցի Աստծուն,
Հետո, երբ քամին թռցրեց արցունքներս,
Ես անհավատալիորեն ժխտեցի նաեւ բնությունը։
Ձմռան ավարտին սերը ժխտեց ինքն իրեն ու հոսեց ձնհալի հետ։
Գարնան կեսերին ծաղկափոշին խախտեց օդի բալանսը.
«Էդքան էլ ճիշտ»,
ասացին մարդիկ երբ ես փռշտալուց առաջ մտքումս ժխտում էի հույսը։
Ամառվա կիզիչ կեսօրին փոխարինած փոթորկոտ անձրեւն ստիպեց ժխտել հավատարմությունը։
Դեռ չեկած աշունը արդեն ժխտել է անորոշությունն ու խշշում է ականջներումս.
«պայմանագիրն արդեն ստորագրված է»։
Դե ինչ է մնում անել ինձ՝
Մի վրձնահարված,
Մի կաթիլ թանաք,
Մի վերջին գդալ ապուր,
Տողի մի վերջին բառ…
Ու կարծես թե մնաց ընդամենը թարթիչների մի սեղմում՝
Մի ակնԹԱՐԹ… եւ ես կժխտեմ սեփական գոյությունս։
Հեղինակ՝ © Սեդա Մխիթարյան
Դիտեք ավելին Ստեղծագործություններ բաժնում
մեկնաբանություններ