Ուիլյամ Շեքսպիր «Սոնետ 17»

2014-04-23 3305

Թարգմանությունը

 ՍԱՄՎԵԼ ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ

Ո՞վ կհավատա իմ քերթվածներին տարիներ հետո, Թեև քո հոգու արժանիքներով կլինեն զեղուն. Եվ, Աստվա՜ծ գիտե, գուցե թե նրանք գերեզմանն են քո, Որի խավարում թաղված է հավետ շնորհքդ բեղուն: Դատարկ թղթերին եթե հանձնեի պերճանքն աչքերիդ Եվ վերածեի արժանիքներդ քերթության անմեռ, Մարդիկ կասեին. «Այս տողերը հո սուտ են ու անմիտ. Երկրային դեմքին երկնային հմայք չի շողացել դեռ»: Եվ իմ թղթերը, որ ժամանակից կլինեն դեղնած, Անվստահելի մի ծերունու պես պիտ արհամարհվեն, Քո վեհությունը կվերագրվի իմ կրքին անսանձ, Եվ իմ տողերը սոսկ հնադարյան երգ կհամարվեն: Բայց թե պատահի, որ քո զավակը ողջ լինի այդժամ, Կրկնակի՛ կապրես՝ նրա մեջ և իմ երգերում արժան: Բոլոր սոնետներն՝ այստեղ:

մեկնաբանություններ