Տասոս Լիվադիտիս | Հատված «Կանտատա» պոեմից

Աղքատ կանայք՝ դերձակուհիները, մեքենագրուհիները, սպիտակ հագուստովները,
արժանապատիվները կամ տնային տնտեսուհիները,
նույնիսկ մյուսները՝ նրանք՝ պարանին ու ցցին կապվածները,
քամու, անձրևի, փոշու կանայք,
զգացին այն վախը, որ երբեմն թաքնված է անմեղության հետևում, հնազանդության հետևում։
Բայց առավել զգացին այն թուլությունը, որ թաքնված է չարության հետևում։

Հաճախ մեզ թողեցին նրանք, ում սիրեցինք,
շատերը իրենց խենթության մեջ ծծմբաթթու նետեցին նրանց վրա,
մեծամասամբ, իհարկե, լաց եղան, ցավեցին,
բայց շուտով հոգացին ուրիշ մեկին գտնելու մասին,
քանի որ տարիները անցնում են…

Եթե գիշերը մեզ մեկը տեսներ,
երբ մնում ենք մենակ,
երբ հանում ենք մազակալները, գոտիները, կախազարդերը
և կախիչից կախում ենք վերարկուն՝ այդ ներկված դիմակը,
որը մեզ հագցրեցին տղամարդիկ՝
շարունակ իրենց դուր գալու համար։
Եթե մեզ տեսնեին, կվախենային այս մերկ, հոգնած դեմքից։

Ախ, մենավոր կանայք,
ոչ ոք երբեք չի իմացել՝ որքան տագնապ է թաքնված
մեր ցանկության կամ խորամանկության հետևում։

Եվ միշտ փնտրել ենք լավագույնը…
Հաճախ դիմել ենք գուշակների, վազել ենք մեդիումների մոտ՝
իմանալու՝ ի՞նչ իմանալու։
Ամեն օր կարդում ենք աստղագուշակը թերթերում,
գնում ենք տարբեր կասկածելի աստղագուշակների մոտ…

Ուրեմն ո՞ւր ենք գնում, ո՞րտեղից ենք գալիս, ի՞նչ ենք փնտրում՝
մշտապես կռվելով մեր ներսի ու դրսի տարրերի հետ։
Եկել ենք վախից ու սպանությունից,
արյունից ու կրկնությունից։
Եկել ենք պալեոլիթյան հափշտակումից։

Վերջում, շատ բաներից հետո,
ամուսնանում ենք, անում ենք վիժեցումներ,
ունենում ենք մի քանի երեխաներ,
հետո գալիս է դաշտանադադարը, նյարդային խանգարումները,
և հետո՝ ոչինչ։
Ամեն ինչ խաղաղվում է մեր ներսում։

Եվ ցանկությունները, և հիշողությունները…
Ախ, արագ է անցնում կյանքը՝
չես էլ հասկանում։

Երեխաները ապրում են իրենց աշխարհում,
մեզ չեն ճանաչում այլ կերպ,
միայն որպես մայրեր, որոնք
երբեք չկարողացան տեսնել մեզ՝
մի փոքր էլ որպես մարդիկ՝
իրենց փոքրություններով կամ հիմարություններով։

Այսպես ապրեցինք՝
մոռացված և մենակ
մեր ներքին կրքի մեջ,
մոռացված և լքված
մեր մայրության սրբության մեջ…

Թարգմանությունը հունարենից՝ © Մարի Գրիգորյանի