Տայ Ուանշու «Բանաստեղծություններ»

Վիշտ

Ասում են՝ մենավոր աշնան թախիծն է,
Ասում են՝ հեռավոր ծովի կարոտը։
Եթե մեկը հարցնի իմ վշտի մասին,
Չեմ համարձակվի քո անունը տալ։
Չեմ համարձակվի քո անունը տալ,
Եթե մեկը հարցնի իմ վշտի մասին․
Ասում են՝ հեռավոր ծովի կարոտն է,
Ասում են՝ մենավոր աշնան թախիծը:
 

* * *

Մելամաղձ

Վարդագույնից հոգնել եմ ես,
Թող վարդագույնով ճյուղերի ծաղիկները ներկվեն:

Իմ սրտում գարնան ծաղիկներն էլ չեն բացվում,
Մութ վիշտ է մտել ուրախ երազներիս մեջ:

Իմ շուրթերն ու աչքերը վաղուց չորացել են,
Կրակ եմ շնչում, լսում եմ ուրվականների շշուկները:

Գնացե՛ք, խաբկան երազներ, պատրանքներ,
Երկնքի ծաղիկներն ու ճյուղերն ինչպե՞ս կարող են երևակայություն լինել։

Այս երկար օրերն ու գիշերները հուսահատեցնող են,
Ես հոգնած մարդ եմ, հանգստության եմ սպասում։
 

* * *

Գիշեր

Գիշերը զով է ու տաք,
Քամին եիտասարդություն ու սեր է տանում,
Իմ գլուխը քո մերկ ծնկների վրա է,
Ժպտում ես, իսկ ես արցունքներս եմ կուլ տալիս։

Քնքշություն է կախված մազերիդ վրա,
Այնքան երկար, բարակ, բուրավետ,
Բայց վախենում եմ՝ քամին
Մեր երիտասարդությունն իր հետ տանի։

Մենք տարիների ընթացքում
Ծովի ալիքներից քշված խեղճ նավ ենք,
Չխոսենք հին ու գեղեցիկ տեսարանների մասին,
Չնայած քնքշությանդ՝ արցունքներ են աչքերումս։

Ես վախենում եմ անցնող քամուց,
Այն խլել է ուրիշների երիտասարդությունն ու սերը,
Կարող է նաև մերը տանել,
Հետո մեղմորեն փչել վարդի չորացած թփերի մեջ։

Թարգմանությունը չինարենից ՝ © Քրիստինե Հովսեփյանի