Ուիլյամ Շեքսպիր «Սոնետ 28»

2014-06-27 3706
Ուրեմն ինչպե՞ս կարող եմ լինել ուրախ ու անհոգ, Երբ զրկված եմ այդ դյուրակեցության չնչին օգուտից, Երբ չի մեղմացնում գիշերը օրվա վիշտը անամոք, Այլ գիշեր ու զօր և զօր ու գիշեր չարչարում են ինձ: Եվ նրանք, թեև թշնամիներ են հավետ հակամարտ, Դաշինք են կնքել և միահամուռ ինձ են խոշտանգում, Որ տքնեմ անվերջ ու գիշերվա մեջ խորհեմ հուսահատ, Թե քեզնից հետո ինչ օգուտ ունեմ այս աշխատանքում: Եվ ասում եմ միշտ ի հեճույս օրվան, թե պայծառ է նա, Խնկարկում նրան, երբ սև թուխպերը երկինքն են գերել, Շողոքորթում եմ ես մռայլատես դեմքին գիշերվա. Երբ աստղեր չկան, ասում եմ, թե նա ցերեկ է բերել, Բայց օրն օրեցօր երկարացնո՜ւմ է ժամն իմ խոնջության, Եվ գիշերը միշտ ուժեղացնո՜ւմ է ուժն իմ հոգնության: Բոլոր սոնետներն՝ այստեղ:

մեկնաբանություններ