Տայ Վանշու «Բանաստեղծություններ»

Վիշտ

Ասում են՝ մենավոր աշնան թախիծն է,
Ասում են՝ հեռավոր ծովի կարոտը։
Թե մեկը հարցնի իմ վշտի մասին,
Անունը քո տալ չեմ համարձակվի։
Անունը քո տալ չեմ համարձակվի,
Թե մեկը հարցնի իմ վշտի մասին․
Ասում են՝ հեռավոր ծովի կարոտն է,
Ասում են՝ մենավոր աշնան թախիծը:

* * *

Տրտմություն

Վարդագույնը հոգնեցրել է ինձ,
Ուզում եմ, որ նրա այտերը ճյուղերով ծածկվեն:
Չեն բացվում գարնան ծաղիկներ իմ սրտում,
Ուրախ երազներումս մութ վիշտ է տիրում:
Շուրթերս ու աչքերս չորացել են,
Ես կրակ եմ շնչում,
Ես լսում եմ ուրվականների շշուկները:
Գնացե´ք, խաբկան երազներ, պատրանքներ,
Դրախտի ծառերն ու ծաղիկներն ինչպե՞ս կարող են լոկ երևակայական լինել:
Ես հույսս կորցրել եմ դանդաղ ձգվող այս օրերում ու գիշերներում...
Հոգնել եմ:
Այնքան եմ ուզում հանգիստս առնել:
Ես հոգնած մարդ եմ, հանգստության եմ սպասում։

* * *

Գիշեր

Գիշերը զով է ու տաք:
Քամին երիտասարդություն ու սեր է բերում:
Գլուխս քո մերկ ծնկների վրա է,
Դու ժպտում ես, իսկ ես արտասվել եմ ուզում:

Քնքշությունը կախվել է մազերիցդ,
Այնքան երկար, բարակ, բուրավետ:
Բայց ես վախենում եմ, որ փչող քամին
Մեր երիտասարդությունը կտանի իր հետ։

Մենք պարզապես ժամանակի ալիքներից քշված խեղճ նավեր ենք:
Մի´ պատմիր, թե որքան նուրբ ու փափուկ էր անցյալը:
Դու լի ես քնքշությամբ, իսկ ես` թախիծով։

Ես վախենում եմ անցնող քամուց,
Այն խլել է ուրիշների երիտասարդությունն ու սերը,
Ու մի օր կարող է նաև մերը տանել,
Հետո մեղմորեն սահել վարդի չորացած թփերի մեջ։

Թարգմանությունը չինարենից ՝ © Քրիստինե Հովսեփյանի